بریده‌هایی از کتاب نقش‌آفرینی یهودیان مخفی در دین اسلام

بر این اساس، یهود عهدهای خود را با خالق آسمان‌ها و زمین و نیز پیامبران او نقض کردند. این عهدشکنی از زمان پیامبرشان، حضرت موسی (ع) شروع شده و پس از گذر از داوود و سلیمان و عیسی (ع) به آخرین پیامبر، سید ما، محمّد (ص) رسید. آنها هرگز بر وفای به عهد، پایدار و صبور نبوده‌اند؛ زیرا نقض پیمان و میثاق، لازمۀ شخصیت یهودیت و بنی‌اسرائیل از دوران موسی (ع) و حتّی در عصری که ما در آن زندگی می‌کنیم، بوده است

پس ای مسلمانان! آیا زنان مسلمان در هر مکانی اسیر شوند؟ و در همان هنگام مسلمانان زندگی آرامی داشته باشند؛ نه به خدا قسم! اسلام حق است و پیر و جوان از آن دفاع خواهند کرد. پس به صاحبان بصیرت در هر کجا بگو: وای بر شما، خدا را اجابت نمایید!

علّت سکونت یهودیان در جزیرة العرب این بوده است که آنها از این واقعیت آگاهی داشته‌اند که به زودی پیامبری در آن سرزمین ظهور خواهد کرد و امیدوار بودند که این پیامبر از بنی‌اسرائیل باشد؛ امّا آنگاه که دریافتند وی دارای اصلیت عربی و قریشی است، درصدد انکار، تکذیب، دشمنی و اذیت و آزار وی برآمد

رسول خدا (ص) روایت کرده است که فرمودند: قیامت برپا نمی‌شود تا اینکه مسلمانان با یهودیان پیکار نمایند و مسلمانان تمامی آنها را به قتل برسانند تا جایی که، هر یهودی پشت سنگ یا درختی پنهان شده باشد، آن سنگ یا درخت به سخن درمی‌آید و می‌گوید: ای مسلمان! ای بندۀ خدا! این یهودی در پشت من مخفی شده، بیا و او را بکش، مگر درخت غرقد که از درختان یهود می‌باشد.

امام نووی می‌گوید: غرقد نوعی درخت خاردار معروف در شهر بیت المقدّس می‌باشد و جنگ با یهودیان نیز در همین شهر رخ خواهد داد.

این درخت، یک درخت کوچک با شاخه‌ها و خارهای متراکم است که هم اکنون به وفور در سرتاسر فلسطین اشغال شده کشت می‌شود و یهودیان آن را در شهرک‌ها و اطراف منازل خود به صورت متراکم می‌کارند؛ زیرا به خوبی می‌دانند که بدون تردید این نبرد رخ خواهد داد.

هرگز آتش این جنگ‌ها خاموش نخواهد شد؛ مگر با حذف و نابودی کامل این اقلیت شریر و تبهکار در جنگی که هم ما و هم آنها به خوبی می‌دانیم که هرلحظه امکان شعله‌ور شدن آن وجود دارد و اثری از آنها، پس از این جنگ باقی نخواهد ماند؛ جنگی که هر سنگ و درختی در آن به سخن درمی‌آید و هر مسلمانی را برای کشتن یهودی‌ای که در پشت آن مخفی شده، خبر می‌کند؛ مگر درختی موسوم به غرقد که همان‌گونه که قبلاً اشاره کردیم، هم اکنون به وفور در فلسطین توسط آنان کشت می‌شود...

هیچ یک از زنان مسلمان (ازدواج ننمایم) و با هیچ یک از آنان صادق نباشم؛ زیرا ما از همۀ آنان، به ویژه از زنانشان بیزار و متنفّریم؛

بذری فاسد به نام مصطفی آتاترک بود که توانست طرح‌های یهودیان را با دقّت کامل به اجرا درآورد؛

کفَرُواْ مِن بَنِی إِسْرَائِیلَ عَلَی لِسَانِ دَاوُودَ وَعِیسَی ابْنِ مَرْیمَ؛

و به زودی فلاسفۀ ما زشتی‌های تمامی ادیان غیریهودی را آشکار و رسوا خواهند نمود؛ امّا هیچ کس بر دیانت ما سلطه پیدا نخواهد کرد؛ زیرا دین ما حق است ... ما در همۀ کشورهایی که رهبری جهان را در دست دارند، ادبیات بیمارگونۀ کثیفی را که موجب فساد روح‌ها می‌شود، منتشر می‌سازیم و به زودی، پس از مدّت زمان کوتاهی که به رسمیت شناخته شویم، بر سیطرۀ بیشتر چنین ادبیاتی ادامه خواهیم داد تا اشاره‌ای آشکار به اختلاف آن با آموزه‌هایی باشد که از مواضع پسندیدۀ ما ناشی شده است و به زودی دانشمندان ما که به منظور رهبری مردمان غیریهود تربیت گردیده‌اند، با ایراد خطابه‌ها و برنامه‌ریزی و رهبری مذاکرات، بر عقل‌های مردان تأثیر گذارده و آنها را به سوی این‌گونه دانش‌ها و افکار که هماهنگ با منافع ماست، جذب خواهند نمود.

کلمات آزادی‌خواهانه‌ای که باید شعار فراماسونری قرار گیرد، آزادی، مساوات و برادری است.

وی اقدام به گسترش فرهنگ سکولار نمود و شعار آزادی زن را از قید اسلام برافراشت و پس از او نیز فرومایگان ترک که غرب، آنان را اصلاح‌گرا می‌نامید، امّا در حقیقت مفسدان زمین بودند، این شعار را همچنان برافراشته نگاه داشتند؛

هرگز آتش این جنگ‌ها خاموش نخواهد شد؛ مگر با حذف و نابودی کامل این اقلیت شریر و تبهکار در جنگی که هم ما و هم آنها به خوبی می‌دانیم که هرلحظه امکان شعله‌ور شدن آن وجود دارد و اثری از آنها، پس از این جنگ باقی نخواهد ماند؛ جنگی که هر سنگ و درختی در آن به سخن درمی‌آید و هر مسلمانی را برای کشتن یهودی‌ای که در پشت آن مخفی شده، خبر می‌کند؛ مگر درختی موسوم به غرقد که همان‌گونه که قبلاً اشاره کردیم، هم اکنون به وفور در فلسطین توسط آنان کشت می‌شود...

یهود، امّتی است که خداوند بر آنان غضب کرده و امّتی لعنت شده می‌باشد: کفَرُواْ مِن بَنِی إِسْرَائِیلَ عَلَی لِسَانِ دَاوُودَ وَعِیسَی ابْنِ مَرْیمَ؛ کافران بنی‌اسرائیل از زبان داوود (ع) و عیسی بن مریم (ع) لعنت شدند.

همانا تاریخ یهود، همچون کوزه‌ای واژگون، تیره‌رنگ و سیاه است و رنگ تاریخ سیاه آنان نیز همچون رنگ قلب‌های آنان است و علّت آن گناهان بسیار و دشمنی آنان با کسانی است که هم‌دین و هم‌مسلک آنان نیستند؛ اگرچه باید گفت: آنان بیشترین دشمنی‌ها را در میان خود دارند. تَحْسَبُهُمْ جَمِیعًا وَقُلُوبُهُمْ شَتَّی ذَلِک بِأَنَّهُمْ قَوْمٌ لَّا یعْقِلُونَ؛ تو آنان را متّحد می‌پنداری، در حالی که قلب‌های آنان از هم دور است. تاریخ سیاه آنان، آکنده از کفر آنان به آیات خدای عزّوجلّ، خیانت آنان نسبت به پیامبرانشان و کشتن آنان می‌باشد. شروع این خیانت با خیانت به پیامبرشان موسی (ع) شروع می‌شود که با گوساله‌پرستی خود، به او خیانت ورزیدند.