بریده‌هایی از کتاب قبیله رحمت

خوشتر آن باشد که سر دلبران گفته آید در حدیث دیگران

«ادعیۀ مأثوره» را به عنوان بزرگ‌ترین و غنی‌ترین منابع «حِکمی، لاهوتی و اخلاقی» حضرات معصومان (ع) و واجد هزاران راهبرد و استراتژی برای بودن و زیستن، در گسترۀ تاریخ تا به وقت ظهور کبرای دولت حق می‌توان شناخت.

امام صادق (ع) فرمودند: «دلیل نامیدن آدم (ع) به این اسم، بدان سبب بود که او از «اَدِیم» و پوسته و قشر زمین آفریده شده است.»

در صبحدم آفرینش، آنگاه که حضرت آدم (ع) چشم گشود، گمان برد خداوند در گنج‌خانه‌اش خلقی افضل و اشرف‌تر از او نیافریده است. به او امر شد تا به ساق عرش نگاه کند. چون نظر کرد، دید با قلم تکوین نگاشته‌اند: «لا إله إلّا الله، محمّد رسول‌الله، و علی‌بن أبی‌طالب، أمیرالمؤمنان و زوجه فاطمۀ سیدۀ نساء العالمین و الحسن و الحسین سیداً شباب اهل الجنّة.» آدم (ع) عرض کرد: «اینان کیانند؟» پاسخ آمد: «اینها از فرزندان تواند و از تو و جمیع خلق بهترند و اگر اینها نبودند، نه تو را خلق می‌کردم و نه بهشت و جهنّم و آسمان و زمین را.» آنگاه فرمود: «مبادا بر مقام اینها غبطه خوری! لیکن، آدم در دل تمنّای مقام آنها را نمود و شیطان از این راه بر او و همسرش حوّا مسلّط شد و او را وسوسه کرد که از شجرۀ ممنوعه که از خوردنش منع شده بودند، بخوردند.»

زمین آوردگاه انسان و صحن امتحان و ابتلا قرار داده شد تا نیک‌نامان از بدنامان، وفاداران از جفاکاران و مردان از نامردان بازشناخته شوند.

در روایتی آمده است که مردی خدمت امام صادق (ع) رسید و گفت: یابن رسول الله! خداوند را به همان گونه‌ای که هست، به من معرّفی کن! حضرت فرمود: «آیا تا به حال سوار کشتی شده‌ای؟» جواب داد: بله! «آیا کشتی تو شکسته است؛ به گونه‌ای که نه کشتی دیگری باشد و نه شناگری که تو را نجات دهد؟» جواب داد: بله. «آیا در آن حال، قلبت به چیزی مرتبط نشده است که قدرت داشته باشد تو را از این مهلکه نجات دهد؟» جواب داد: بله. حضرت فرمود: «این همان خدایی است که بر نجات و فریادرسی قدرت دارد، در جایی که هیچ نجات‌دهنده و فریادرسی نیست.»