بریده‌هایی از کتاب دبی عزیز

کوپر خوب بزرگ شده است. این یعنی از انجام‌دادن کارهای خانه خوشش می‌آید.

وقتی زن دوم زندگی یک مرد باشی، همیشه در درجۀ دوم هستی. حتی اگر وانمود کنند بیشتر از همسرشان دوستت دارند، باز هم راز کوچک کثیفشان هستی.

بااینکه دوستش دارم، اما رازهای خودم را هم دارم. چیزهایی هست که هیچ‌وقت به او نگفته‌ام، چون هرگز به هیچ‌کس نگفته‌ام. و شاید این بخشی از مشکل است. هیچ‌وقت صددرصد خودم را به پایش نگذاشته‌ام.

بعد از حدود نیم‌قرن زندگی متوجه شده‌ام تنها کسی که واقعاً خیر و صلاحم را می‌خواهد، خودم هستم.

دبی همیشه می‌گوید هیچ‌وقت نمی‌توانی کسی را به چیزی متقاعد کنی که روی آن کلید کرده است.

چه چیزی شرافتمندانه‌تر از محافظت‌کردن از فرزندان است؟

هیچ‌وقت دلم نمی‌خواست در موقعیتی باشم که برای تأمین خودم مجبور باشم به یک مرد تکیه کنم.

اما در پس هر سختی‌ای حکمتی هست.

نمی‌دانم چرا این‌قدر مضطرب است. چرا کسی به خونسردی و اعتمادبه‌نفس هارلی باید نگران این باشد که یک مشت کتابخوان میانسال درباره‌اش چه فکری می‌کنند؟ اما فکر می‌کنم هر کسی ناامنی‌های خودش را دارد.

به‌عنوان مادر دختران نوجوان این است که هرچه بگویم اشتباه است. پس بهتر است دهانم را بسته نگه دارم. همان‌طور که می‌گویند، بهتر است ساکت بمانی و بچه‌های نوجوانت فکر کنند احمقی، تا اینکه دهانت را باز کنی و حرفی بزنی که آن را پیامک کنند و برای تمام دوستانشان بفرستند.

«می‌دونی کارما یعنی چی؟» «نه و برام مهم هم نیست.» فکم منقبض می‌شود. «یعنی از هر دستی که بدی از همون دست هم می‌گیری.»