کتاب دبی عزیز

کوپر خوب بزرگ شده است. این یعنی از انجام‌دادن کارهای خانه خوشش می‌آید.

وقتی زن دوم زندگی یک مرد باشی، همیشه در درجۀ دوم هستی. حتی اگر وانمود کنند بیشتر از همسرشان دوستت دارند، باز هم راز کوچک کثیفشان هستی.

بعد از حدود نیم‌قرن زندگی متوجه شده‌ام تنها کسی که واقعاً خیر و صلاحم را می‌خواهد، خودم هستم.

هیچ‌وقت دلم نمی‌خواست در موقعیتی باشم که برای تأمین خودم مجبور باشم به یک مرد تکیه کنم.

بااینکه دوستش دارم، اما رازهای خودم را هم دارم. چیزهایی هست که هیچ‌وقت به او نگفته‌ام، چون هرگز به هیچ‌کس نگفته‌ام. و شاید این بخشی از مشکل است. هیچ‌وقت صددرصد خودم را به پایش نگذاشته‌ام.

چه چیزی شرافتمندانه‌تر از محافظت‌کردن از فرزندان است؟

اما در پس هر سختی‌ای حکمتی هست.

دبی همیشه می‌گوید هیچ‌وقت نمی‌توانی کسی را به چیزی متقاعد کنی که روی آن کلید کرده است.

نمی‌دانم چرا این‌قدر مضطرب است. چرا کسی به خونسردی و اعتمادبه‌نفس هارلی باید نگران این باشد که یک مشت کتابخوان میانسال درباره‌اش چه فکری می‌کنند؟ اما فکر می‌کنم هر کسی ناامنی‌های خودش را دارد.

به‌عنوان مادر دختران نوجوان این است که هرچه بگویم اشتباه است. پس بهتر است دهانم را بسته نگه دارم. همان‌طور که می‌گویند، بهتر است ساکت بمانی و بچه‌های نوجوانت فکر کنند احمقی، تا اینکه دهانت را باز کنی و حرفی بزنی که آن را پیامک کنند و برای تمام دوستانشان بفرستند.

«می‌دونی کارما یعنی چی؟» «نه و برام مهم هم نیست.» فکم منقبض می‌شود. «یعنی از هر دستی که بدی از همون دست هم می‌گیری.»

در زندگی و مادری، به‌خصوص مادر نوجوان‌ها، باید تصمیم بگیری که در چه نبردی بجنگی.

بعد از حدود نیم‌قرن زندگی متوجه شده‌ام تنها کسی که واقعاً خیر و صلاحم را می‌خواهد، خودم هستم.

یک مشکل خیلی بزرگ هست که باید حلش کنم و بعد از انجام این کار شاید بتوانم دوباره شب را کامل بخوابم. بعد از حدود نیم‌قرن زندگی متوجه شده‌ام تنها کسی که واقعاً خیر و صلاحم را می‌خواهد، خودم هستم.

یادم هست که در بچگی خودم وقتی اتفاقی غیرعادی در مدرسه می‌افتاد، چطوری بود. یک انفجار هیجان در یک روز ملال‌آور دیگر.

گذشته از همۀ این‌ها، چه چیزی شرافتمندانه‌تر از محافظت‌کردن از فرزندان است؟

موهای زین روی چشمانش ریخته است و باعث می‌شود که دلم بخواهد یک قیچی از آشپزخانه بردارم و کوتاهشان کنم. درواقع، ترجیح می‌دهم چیز دیگری در بدنش را کوتاه کنم، اما فکر می‌کنم به کوتاه‌کردن موهایش قناعت کنم.

واقعاً مدت زیادی است که منتظر این اتفاق بوده‌ام. خوشحالم که برای پنهان‌کردن لکه‌های خون، لباس سیاه پوشیده‌ام.

یک چاقوی ارتشی سوئیسی در داشبورد ماشینم دارم. می‌توانم بروم، بردارمش و آلتش را قطع کنم. هم اجرای عدالت است و هم مشکل را حل می‌کند! البته، فکر می‌کنم مشکلات دیگری هم ایجاد می‌کند.

چیزی که توصیف می‌کنی یک سوءاستفادۀ مالی است. شوهرت از پول به‌عنوان راهی برای کنترل‌کردنت استفاده می‌کند و سزاوار رنج‌کشیدن است. برای پیداکردنِ شغل به اجازۀ او نیاز نداری. برای هیچ‌چیزی نیاز به اجازۀ او نداری! توصیۀ من این است که موقع شام سم در شرابش بریزی، یا با یک وکیل طلاق صحبت کنی.

دفعهٔ بعد که شوهرت با خروپفش بیدارت کرد، بالشتت را از روی تخت بردار و روی صورتش بگذار. بعد هم با دستانت روی مرکز بالشت فشار بیاور. سروصدایش شاید کمی زیاد شود. اما ضمانت می‌کنم که در عرض پنج دقیقه خروپفش قطع می‌شود. تا ابد.

هیچ‌وقت نمی‌توانی کسی را به چیزی متقاعد کنی که روی آن کلید کرده است.

«مردها دورغ می‌گن. کارهای وحشتناکی می‌کنن.»

موهای زین روی چشمانش ریخته است و باعث می‌شود که دلم بخواهد یک قیچی از آشپزخانه بردارم و کوتاهشان کنم. درواقع، ترجیح می‌دهم چیز دیگری در بدنش را کوتاه کنم، اما فکر می‌کنم به کوتاه‌کردن موهایش قناعت کنم. یا هر چیزی که آن نیشخند را از روی لب‌هایش پاک کند.