بریده‌هایی از کتاب پری رویان

تمام محبت‌ها، محبت خداوند است. تمام زیبایی‌ها اوست!

هدف آفرینش انسان، شناخت خدای مهربان بی‌کرانه و تماشای او و شادمانی محض است. خداوند انسان را آفریده است تا لذت ببرد؛ تا به شادمانی و زیبایی برسد.

هر کس که به خداوند نزدیک می‌شود، به سرچشمهٔ همهٔ خوبی‌ها، زیبایی‌ها، نورها و رحمت‌ها نزدیک می‌گردد. ما این حالت قرب به حق را «بهشت» می‌نامیم. بهشت، یعنی نزدیک شدن به خدا. وقتی آثار این نزدیکی در جان کسی متجلی می‌شود، خود او، بهشتی می‌گردد.

هر آنچه در هستی رخ می‌دهد، از دستان متبرک خدای بی‌پایان جاری می‌شود، هرچند به دست هر کسی که باشد! و چون همه چیز از دستان او جاری است، بی‌تردید، سراسر خیر و زیبایی محض است.

هست، در عالم وجود، اوست. او همه‌جا را پرکرده است. آنچه او نیست، نیست، آنچه هست، اوست.

هر گلی که در این هستی رنگی به خود گرفته، به خاطر تو بوده است. هر صدای نغمه دلنوازی که شنیده‌شده و هر عطر دل‌انگیزی که پراکنده‌شده، هر طعم شیرینی، هر حس مناجات و هر حس نیکی که در این هستی پدید آمده، به خاطر تو بوده است. هر بزرگی که در این هستی نمایان شده، هر عشقی که در این هستی شکل‌گرفته، هر مجنونی که عاشق لیلی شده، هر لیلی‌ای که عاشق مجنون شده و این را به گوش تو رسانده‌اند، برای این بوده است که تو هم مانند آنان شوی، به رنگ آنان شوی، عاشق حق شوی، او را و حضورش را ببینی.

«خدایا، اگر تو این را خواستی، پس حتماً در آن نوری هست که هنوز ندیده‌ام.» یا: «دلم را با خواست تو یکی می‌کنم؛ تو دانایی، من نادانم.»

ملکوتیان، مشتاق تو هستند؛ تو را دوست دارند. کسی تو را رها نکرده و همهٔ این دنیا و تمام لذت‌های بی‌شماری که به توصیف درنمی‌آید، همه برای توست.