کتاب پری رویان

تمام محبت‌ها، محبت خداوند است. تمام زیبایی‌ها اوست!

هست، در عالم وجود، اوست. او همه‌جا را پرکرده است. آنچه او نیست، نیست، آنچه هست، اوست.

هر گلی که در این هستی رنگی به خود گرفته، به خاطر تو بوده است. هر صدای نغمه دلنوازی که شنیده‌شده و هر عطر دل‌انگیزی که پراکنده‌شده، هر طعم شیرینی، هر حس مناجات و هر حس نیکی که در این هستی پدید آمده، به خاطر تو بوده است. هر بزرگی که در این هستی نمایان شده، هر عشقی که در این هستی شکل‌گرفته، هر مجنونی که عاشق لیلی شده، هر لیلی‌ای که عاشق مجنون شده و این را به گوش تو رسانده‌اند، برای این بوده است که تو هم مانند آنان شوی، به رنگ آنان شوی، عاشق حق شوی، او را و حضورش را ببینی.

هدف آفرینش انسان، شناخت خدای مهربان بی‌کرانه و تماشای او و شادمانی محض است. خداوند انسان را آفریده است تا لذت ببرد؛ تا به شادمانی و زیبایی برسد.

هر کس که به خداوند نزدیک می‌شود، به سرچشمهٔ همهٔ خوبی‌ها، زیبایی‌ها، نورها و رحمت‌ها نزدیک می‌گردد. ما این حالت قرب به حق را «بهشت» می‌نامیم. بهشت، یعنی نزدیک شدن به خدا. وقتی آثار این نزدیکی در جان کسی متجلی می‌شود، خود او، بهشتی می‌گردد.

هر آنچه در هستی رخ می‌دهد، از دستان متبرک خدای بی‌پایان جاری می‌شود، هرچند به دست هر کسی که باشد! و چون همه چیز از دستان او جاری است، بی‌تردید، سراسر خیر و زیبایی محض است.

«خدایا، اگر تو این را خواستی، پس حتماً در آن نوری هست که هنوز ندیده‌ام.» یا: «دلم را با خواست تو یکی می‌کنم؛ تو دانایی، من نادانم.»

ملکوتیان، مشتاق تو هستند؛ تو را دوست دارند. کسی تو را رها نکرده و همهٔ این دنیا و تمام لذت‌های بی‌شماری که به توصیف درنمی‌آید، همه برای توست.

یعنی مراقبه را نه برای رهایی از عذاب، و نه به امید پاداش، بلکه برای خودِ محبت انجام دهد.

آیا حضور خدا را حس کردی؟ آیا توانستی از درون، اندکی بالاتر بروی؟ چشمان دل‌ات کجا را دیدند؟

حقّه الهی و عرفان سبب می‌شود تا انسان زشتی را از زیبایی تشخیص دهد و درنتیجه اسیر شیطان نشود.

با نور معرفت الهی می‌توان زشتی را از زیبایی حقیقی بازشناخت و از تسلط شیطان رها شد.

خوشا آن‌که محبوب در جانش تجلی کند، آنگونه که دیگر برای غیر، جایی نماند

برای این‌که انسان به رضایت از خداوند برسد، باید اهل تسبیح شود. تسبیح یعنی این‌که انسان، اهل زیبانگری باشد.

خداوند در سورهٔ نور به مردان و زنان می‌فرماید: «یغُضُّوا مِنْ أَبْصارِهِمْ, بگو چشم های خود را فروگیرند». ا

امیرالمؤمنین علی (ع) می‌فرمایند: «ای مالک اگر شبانگاه کسی را در حال گناه دیدی، صبح به چشم گناهکار به او نگاه مکن شاید سحر توبه کرده باشد و تو ندانی».

کسی که از پروردگار معجزه‌ای طلب می‌کند، و چون معجزه تحقق یابد، ایمان مردم فزونی می‌گیرد؛

وقتی در این هستی محبت می‌ورزید، وقتی دانه‌ای از زیبایی می‌کارید، در واقع زمینهٔ روییدن میوه‌هایی را فراهم می‌کنید که در ازل برایتان تدارک دیده شده‌اند. قرار است با دعای شما، آن شاخه‌ها به این میوه‌های آسمانی آراسته شوند و هستی را از جلوه و زیبایی لبریز کنند.

«خدایا! زیباترین لحظاتم را برای دیدار تو می‌خواهم…

تجسم کن خدا روبه‌روی تو نشسته، اما نه با چهره‌ای خاص؛ بلکه با حضوری بی‌نهایت مهربان. او هیچ نمی‌گوید. فقط نگاه می‌کند. تو نیز فقط نگاه کن. چه حسّی داری؟

«خدایا تو به بهترین عمل من می‌نگری؛ من هم به بهترین شکل به تو ایمان می‌آورم…

ز جانب خداوند، جز زیبایی و نور نمی‌بارد، جز رحمت و مهربانی فرونمی‌آید. کلُّ یَومٍ عاشوراست... پس هر لحظه، لحظهٔ دیدار است. هر لحظه، روز بعثت است. و هر لحظه، روزِ انس و آشتی با خداوند است.

علی (ع) می‌فرماید: « فَلَیسَ لِأَنْفُسِکمْ ثَمَنٌ إِلَّا الْجَنَّةُ, بهای جان آدمی بهشت است و به غیر این، جان خود را نفروشید».

فراموش نکنیم که دنیا خود در تسبیح است و به سبب این تسبیح و پاکی‌اش در تجلی است

– دیر رسیدن به مقصد، – خراب شدن یک وسیله، – باران ناگهانی، – سکوت یا رفتار عجیب کسی. ۲. در دل بگو: «بسم الله الرحمن الرحیم» و باور کن که این حادثه، با مهر او آغاز شده، نه با بی‌نظمی یا بی‌مهری.

زیبابینی نظری، تسبیح است. زیبابینی عملی، حمد است. حمد، یعنی انتشار زیبایی در پندار، گفتار، و کردار.