کتاب آتش فروزان

انسان-تنها نژادی که شرارت را می‌شناسد و آن را به کار می‌برد-تنها حیوانی که خود را پاک می‌داند اما زشت است، ستم را تقبیح می‌کند اما خود ستم پیشه می‌کند.

یک صورت بود، فقط یک صورت. چشم ها، بینی، شکل چانه. تصور می‌کردم این ها ارزش نگه داشتن را دارند چون مال من بودند، اما دیگر اهمیتی ندارند.

می فهمم که عشقی به تو عرضه شده و تو روی آن بالا می‌روی، می فهمم که هدیه ای به تو عطا شده که به کمتر مردی در این دنیا عطا شده و تو آن را به جهنم غرورت پرت می‌کنی، توئی که خودت را تا این حد مهم فرض می‌کنی

گفت"غم زود از بین می‌رود، مثل زخمی است که بهبود پیدا می‌کند و هیچ اثری از خود به جا نمی‌گذارد جز یک خارش مختصر روی پوست.

هر مردی پدر تمام بچه هاست و تمام بچه ها می‌بایست به مردانی همچون این پدران بدل شوند. این تکه ای کوچک از اموال شخصی نیست که به اسم فرد خاصی ثبت شده باشد. موردین، این بچه است."

"هنگامی که جسم زن و مرد در عشق با یکدیگر پیوند می‌خورد، پیمانی بسته می‌شود-پیمانی گاه آن چنان عمیق و آمیخته با سلول های شان که هیچ اندیشه ای قادر به درک آن نیست-پیمانی که شاید فرزند را بتوان نتیجه این زلزله و صاعقه دانست. جسم هریک از این عشاق با دیگری پیمان می‌بندد. اما اگر یکی از آن بداند، یعنی یقین داشته باشد که این وعده عملی نخواهد شد، دیگر آن عشق به کمال نخواهد رسید؛ این عشق تنها به یک عادت، به یک تظاهر، یک دروغ و در اوج خود به چیزی بی معنا و بی مفهوم بدل خواهد شد."