کتاب ناگهان تابستان گذشته

او شهرت پس‌از مرگ را می‌خواست. دوست داشت هنگامی‌که شهرت نمی‌تواند به او لطمه بزند مشهور شود

زندگی اغلب مردم چیست، به‌جز جمع کردن خرت‌وپرت و آت‌وآشغال؟ هر روز بیشتر آت‌وآشغال تلنبار می‌کنند و دنبال خود می‌کشند. هرگز آن‌ها را دور نمی‌ریزند و پاک‌سازی نمی‌کنند، تا نهایتاً مرگ.

«همهٔ ما کودکان کودکستان پهناوری هستیم که می‌کوشیم نام خدا را با الفبای نادرست هجی کنیم.»

ماه‌گرفتگان و جنون‌زدگان برای کارهای دیوانه‌وارشان به دلیل نیاز ندارند.

این توهم شکوه نبود، واقعاً خودِ شکوه بود.

هرکسی باید با جنبه‌های خام و آسیب‌پذیر خویش روبه‌رو شود و با آن‌ها درگیر شود. باید با چالش‌هایی روبه‌رو شویم که وادارمان می‌کنند با حقیقت وجود خود روبه‌رو شویم، همان بخشی از خود که معمولاً مخفی‌اش می‌کنیم.

دیوونگی تنهاتر از مرگه.

کار شاعر زندگی او، و بالعکس، زندگی شاعر کار اوست. بله، زندگی شاعر کار شاعر است و شما نمی‌توانید کار و زندگی شاعر را از هم جدا بدانید. برای مثال، کار فروشندگان با زندگی آنان فرق دارد، کار آنان یک چیز است و زندگی آنان چیزی دیگر. چنین تفاوتی بین کار و زندگی پزشکان، وکلا، تجار و دزدان نیز دیده می‌شود. اما احساس شاعر و هنرمند ویژه است. زندگی شاعر کار او و کار شاعر زندگی اوست،

ما «قابلمه‌ای برای پختن سبزیجات نداریم»

یه کشتی به کوه یخ خورده و همه غرق شدن.

خورشید مثل استخونِ سفیدِ یه غول وحشی آتیش‌گرفته توی آسمون بود

جوامعْ تابو را، به‌ویژه تابوهای ممنوع جنسی را، با جارو زیر قالی پنهان می‌کنند، اما ویلیامز تابو را چون سیلی محکمی به صورت جامعه می‌کوبد.

شخصیتی قوی پیر شدن را نمی‌پذیرد.

من نمی‌تونم حقیقت رو تغییر بدم. من خدا نیستم.

«انسان گرگ انسان است»

برای آدم عاقل یه کلمه کافیه.

نیکوکاری خیری بدتر از کمک نکردن به نیازمندان است.

«همهٔ ما باید برهنه‌های خود را نقاشی کنیم.»*

زندگی اغلب مردم چیست، به‌جز جمع کردن خرت‌وپرت و آت‌وآشغال؟ هر روز بیشتر آت‌وآشغال تلنبار می‌کنند و دنبال خود می‌کشند. هرگز آن‌ها را دور نمی‌ریزند و پاک‌سازی نمی‌کنند، تا نهایتاً مرگ...

جنون‌زدگان برای کارهای دیوانه‌وارشان به دلیل نیاز ندارند.

الیا کازان دربارهٔ ویلیامز می‌گوید: «هرچیزی که در زندگی او هست در نمایش‌هایش نیز هست، و هرچیزی که در نمایش‌هایش هست در زندگی‌اش هم هست.»