بریده‌هایی از کتاب اجازه نده هر چیزی روی تو تاثیر بگذارد

اما حقیقت این است: تو نمی‌توانی همه را نجات بدهی. نمی‌توانی بارهای عاطفیِ اطرافیانت را حمل کنی و انتظار داشته باشی خودت سالم بمانی. فرقی نمی‌کند چقدر اهمیت بدهی، خوشبختیِ دیگران مسئولیت تو نیست، و وقتی باور کنی که هست، خودت را در مسیر فرسودگی و ناامیدی قرار می‌دهی. من زمانی فکر می‌کردم می‌توانم همه را نجات بدهم، تا اینکه فهمیدم آن‌ها دارند مرا غرق می‌کنند.

باید برای امیدی که نگهش داشته بودی سوگواری کنی. باید رها کنی این تصور را که اگر فقط کمی بیشتر تلاش می‌کردی، اگر فقط بیشتر دوست می‌داشتی، اگر فقط چیزِ درستی می‌گفتی، بالاخره ارزشت را می‌دیدند. اما حقیقت این است که آدم‌های درست، برای رفتارِ درست با تو نیاز به قانع‌شدن ندارند.

به این فکر کن که چه‌قدر از انرژی‌ات صرف چیزهایی می‌شود که واقعاً به تو تعلق ندارند: احساس مسئولیت برای خوشحال‌بودنِ همهٔ اطرافت، احساس گناه از «نه» گفتن حتی وقتی از پا افتاده‌ای، جذب‌کردنِ مشکلاتِ دیگران حتی وقتی اصلاً از تو کمک نخواسته‌اند، و پذیرفتنِ نقشِ میانجی و صلح‌دهنده در موقعیت‌هایی که اساساً وظیفهٔ تو نیستند. این مهربانی نیست، این رهاکردنِ خود است. وقتی مدام رفاهِ خودت را فدای آسایشِ دیگران می‌کنی، سخاوتمند نیستی، بلکه در حال مشارکت فعال در تخلیهٔ انرژی و احساسی خودت هستی. اگر تو را دخیل نمی‌کنند، دخالت نکن. اگر به تو نمی‌گویند، نپرس. اگر دعوتت نمی‌کنند، نرو.

من زمانی فکر می‌کردم می‌توانم همه را نجات بدهم، تا اینکه فهمیدم آن‌ها دارند مرا غرق می‌کنند

هنر فاصله‌گیری عاطفی را یاد بگیری: اینکه چگونه «بی‌اهمیت» باشی، بدون اینکه سرد و بی‌روح شوی.

لحظه‌ای می‌رسد که ناگهان متوجه می‌شوی دیگر نمی‌توانی این‌طور زندگی کنی؛ مدام خسته، مدام تخلیه‌شده، مدام تحت‌تأثیر چیزهایی که نباید این‌همه قدرت روی تو داشته باشند.

ما فقط یک زندگی داریم با همین آدم‌هایی که دوستشان داریم. یک فرصت برای قدردانیِ کامل از پدر یا مادری که برایمان فداکاری کرد، کودکی که رشد روزبه‌روزش را شاهدیم، دوستی که در طوفان‌های زندگی پایدار می‌ماند، شریکی که کنارمان ایستاده، حیوانِ خانگی‌ای که بی‌قیدوشرط عشق می‌ورزد، و از همه مهم‌تر، خودِ ما. من از خودم هم سپاسگزاری می‌کنم. این را به خاطر بسپار… روزِ عادیِ تو، رویای شخص دیگری‌ست. پس هر روز، تک‌تکِ روزها، سپاسگزار باش.

باید دست برداری از توضیح‌دادنِ خودت برای کسانی که هرگز قرار نیست درکت کنند. این نقطهٔ عطف توست

به‌خاطر کنار گذاشتنِ چیزی که دیگر به کارت نمی‌آید، بی‌رحم نیستی؛ اما باید دست برداری از توضیح‌دادنِ خودت برای کسانی که هرگز قرار نیست درکت کنند.

باید دست برداری از توضیح‌دادنِ خودت برای کسانی که هرگز قرار نیست درکت کنند. این نقطهٔ عطف توست.

این حقیقتِ تلخ را باید پذیرفت: اهمیت‌دادن تو به دیگران، الزاماً به این معنا نیست که آن‌ها هم به همان شکل به تو اهمیت بدهند. و این درک، دردناک است.

وقتی بدون حد و مرز اهمیت می‌دهی، در نهایت بار عاطفیِ همهٔ دیگران را حمل می‌کنی، در حالی که خودت به‌سختی سرت را روی پا نگه داشته‌ای.

وقتی درگیر استرس یا اضطراب شدی، مکث کن. یک نفس بکش. یادت بیاور که در این لحظه، چشم‌اندازت محدود است. چیزی که افکارت را اشغال کرده، احتمالاً آن‌قدر که احساس می‌شود مهم نیست.

بیش‌ازحد اهمیت‌دادن می‌تواند تو را در معرض سوءاستفاده قرار دهد. وقتی آدم‌ها می‌بینند که همیشه هستی، همیشه بله می‌گویی، همیشه اهمیت می‌دهی، بعضی‌ها کم‌کم این را بدیهی فرض می‌کنند، نه ارزشمند. فرض می‌کنند همیشه در دسترس خواهی بود، مهم نیست با تو چطور رفتار کنند. و چون تو این‌قدر اهمیت می‌دهی، چیزهایی را تحمل می‌کنی که نباید. رفتارهایی را توجیه می‌کنی که آزارت می‌دهند. در روابط، دوستی‌ها و موقعیت‌هایی یک‌طرفه می‌مانی که در آن‌ها دیده و ارزشمند شمرده نمی‌شوی.

گاهی ممکن است در حال جنگیدن برای زنده‌ماندن باشی، و با این حال تنها چیزی که دیگران متوجه می‌شوند این است که آن‌طور که می‌خواهند، «برای‌شان حاضر» نیستی.

چیزی که هنوز به‌طور کامل متوجهش نشده‌ای این است که این واکنش‌پذیریِ افراطی، نقص شخصیتی یا ویژگی تغییرناپذیرِ وجود تو نیست. این یک الگوی آموخته‌شده است؛ عادتی ذهنی که با تکرار، در طول زمان قوی‌تر شده است. و مثل هر عادت دیگری، می‌توان آن را ترک کرد و با واکنش‌های سالم‌تر جایگزین نمود.

بیش‌ازحد اهمیت‌دادن می‌تواند تو را در معرض سوءاستفاده قرار دهد. وقتی آدم‌ها می‌بینند که همیشه هستی، همیشه بله می‌گویی، همیشه اهمیت می‌دهی، بعضی‌ها کم‌کم این را بدیهی فرض می‌کنند، نه ارزشمند. فرض می‌کنند همیشه در دسترس خواهی بود، مهم نیست با تو چطور رفتار کنند.

وقتی آسیب دیده‌ای، مغزت می‌خواهد مدام آن را دوباره پخش کند، انگار مرورکردنِ بی‌پایانش بالاخره چیزی را تغییر می‌دهد. اما به‌جای رسیدن به پایان، فقط زخم را دوباره و دوباره باز می‌کنی. مثل این است که به‌جای اجازه‌دادن به ترمیمِ یک زخم، مدام آن را بخارانی

به همین دلیل است که بعضی آدم‌ها ناخودآگاه خودشان را وارد موقعیت‌هایی می‌کنند که دردشان را دوباره تأیید می‌کند. به‌دنبال آدم‌های دست‌نیافتنی می‌روند، در چرخه‌های سمی می‌مانند، یا خودشان را در موقعیت‌هایی قرار می‌دهند که ناامید شوند. نه به‌خاطر اینکه از رنج‌کشیدن لذت می‌برند، بلکه به این دلیل که این چیزی است که می‌شناسند. اگر ذهنت به انتظار درد شرطی شده باشد، آرامش می‌تواند ناآشنا (حتی آزاردهنده) به نظر برسد.

حقیقت این است: تو نمی‌توانی همه را نجات بدهی. نمی‌توانی بارهای عاطفیِ اطرافیانت را حمل کنی و انتظار داشته باشی خودت سالم بمانی. فرقی نمی‌کند چقدر اهمیت بدهی، خوشبختیِ دیگران مسئولیت تو نیست، و وقتی باور کنی که هست، خودت را در مسیر فرسودگی و ناامیدی قرار می‌دهی. من زمانی فکر می‌کردم می‌توانم همه را نجات بدهم، تا اینکه فهمیدم آن‌ها دارند مرا غرق می‌کنند.

رنج ایوب ناشی از گناهان اوست، الیهو می‌گفت رنج می‌تواند دلیلی دیگر هم داشته باشد: رشد و پالایشِ روحی.

چیزی که افکارت را اشغال کرده، احتمالاً آن‌قدر که احساس می‌شود مهم نیست. و حتی اگر چالش‌برانگیز باشد، به خاطر بسپار که در این جهانِ پهناور، چه‌قدر چیزهای دیگر هستند که کاملاً، زیبا، و دقیقاً آن‌طور که باید، در حال کارکردن‌اند.

نشخوار ذهنی نه‌تنها مسائل را حل نمی‌کند، بلکه اضطراب و افسردگی را تغذیه می‌کند. هرچه بیشتر دردِ گذشته را بازپخش می‌کنی، رهاشدن از آن سخت‌تر می‌شود.

اما این را باید بفهمی: آدم‌هایی که واقعاً به تو احترام می‌گذارند و برایت اهمیت قائل‌اند، با مرزگذاریِ تو عصبانی نمی‌شوند. خودشان را تطبیق می‌دهند. آن‌هایی که ناراحت می‌شوند؟ همان‌هایی هستند که از بی‌مرزیِ تو سود می‌بردند.

وقتی می‌کوشیم افکار ناخواسته را با زور کنار بزنیم، ناخواسته آن‌ها را تقویت می‌کنیم. هر تلاش برای سرکوبِ یک فکر، خود یادآوریِ دیگری از همان چیزی است که می‌خواهی فراموشش کنی.

باید دست برداری از توضیح‌دادنِ خودت برای کسانی که هرگز قرار نیست درکت کنند.

رهاکردن به معنی نادیده‌گرفتنِ مشکلات نیست. به معنی پذیرفتنِ چیزهایی است که کنترلی بر آن‌ها نداری.

اهمیت‌دادن تو به دیگران، الزاماً به این معنا نیست که آن‌ها هم به همان شکل به تو اهمیت بدهند. و این درک، دردناک است.

مغز به‌طور طبیعی روی تجربه‌های منفی بیشتر از تجربه‌های مثبت قفل می‌کند، حتی وقتی تهدیدِ واقعی‌ای وجود ندارد.

نگرانی از هیچ‌چیز پیشگیری نمی‌کند و به‌ندرت به تصمیم درست منجر می‌شود؛ فقط آرامشِ تو را در لحظهٔ حال می‌دزدد.