بریده‌هایی از کتاب خانه شیشه ای

خانواده‌های طبقهٔ کارگر به خانه و اسباب و اثاثیه و چمن‌های هرس‌شدهٔ حیاطشان افتخار می‌کنند چون با عرق جبین به دستشان آورده‌اند. خانواده‌های بی‌شیله‌پیله‌ای که سرشان به کار خودشان است و در عین حال هوای همدیگر را هم دارند.

«من معتقدم بدی، یک نیروی طبیعیه که مثل یک ویروس خطرناک توی هوا می‌چرخه و مدام دنبال جایی می‌گرده که به اون نفوذ کنه. بعضی از ما در رو به روی اون می‌بندیم و ازش فرار می‌کنیم.» به سمت صندلی‌اش برمی‌گردد و روی آن می‌نشیند: «اما بعضی دیگه با روی باز از اون استقبال می‌کنن.»

به عقیدهٔ من، خشم و عصبانیت موقعی به خطرناک‌ترین حالت خود می‌رسد که زیر ظاهری آرام پنهان شود. افرادی که با خشم خود دست‌وپنجه نرم می‌کنند و در آخر افسار آن را در دست می‌گیرند، به مراتب ترسناک‌تر از کسانی هستند که زود جوش می‌آورند و مدام داد و بی‌داد راه می‌اندازند.