کتاب تب تند پیراهنت

قربون مرتضی‌علی برم، آقا‌جان یه حدیث دارن که اگه صبوری کنی به مقام و منزلت نیکان می‌رسی و اگه واسه هرچیز کوچیکی بی‌تابی کنی، همون بی‌تابی تو آتیشی بدتر از آتیش جهنم می‌اندازتت.

از مدت‌ها پیش فرصت لحظه‌ای با خیال آسوده زندگی‌کردن را پیدا نکرده بودم.

چقدر به گریه‌ای سخت و طولانی نیاز داشتم.

اگه یه روز خواستی دلت‌و گره بزنی به کسی اول ببین رفتارش با گُلا چطوریه، ببین بلده ازشون مراقبت کنه؟ اگه بلد بود من خیالم راحت می‌شه که دارم دخترم‌و می‌سپرم به یه شاهزاده

تنهایی مجبورت می‌کند در هربار شکستن، زمین‌خوردن و زخمی‌شدن دست خودت را بگیری و بلند شوی، سر زانوهایت را بتکانی، زخم‌هایت را مرهم بگذاری و آخر از همه خودت را محکم بغل کنی

«إذَا كَانَ يَوْمُ الْقيَامَة نَادَی مُنَادٍ مَنْ كَانَ أَجْرُهُ عَلَی الله فَلْيَدْخُل الْجَنةَ فَيُقَالُ مَنْ ذَا الذي أَجْرُهُ عَلَی الله فَيُقَالُ الْعَافُونَ عَن الناس»

اصلا مگر آدم‌ بی‌حسرت هم وجود داشت؟ همه‌ی ما در پنهانی‌ترین زوایای روح‌مان پر از حسرت بودیم و از این بابت عذاب می‌کشیدیم.

چطور ممکنه با خودت فکر کنی خدای دونه‌های انار زندگی تو رو به‌هم‌ ریخته خلق کرده؟ خدا دونه‌های زندگی همه‌ی بنده‌هاش‌و درست مثل انار چیده، این ماییم که انار زندگی‌مون‌و بی‌هوا می‌شکنیم و نظم همه‌ی اون دونه‌ها رو به‌‌هم می‌ریزیم. می‌دونی چی باعث می‌شه این انار ترک بخوره و بشکنه؟ ترس، ناامیدی و سکوت بی‌جا.

هنگامی كه بندگان در پيشگاه خدا می‌‌ايستند، آواز‌دهنده‌‌ای ندا می‌دهد؛ «آن كس كه مزدش با خداست برخيزد و به بهشت رود.» گفته می‌شود؛ «چه كسی مزدش با خداست؟» می‌گويد؛ «گذشت‌كنندگان از مردم.»