بریده‌هایی از کتاب قلاب ماهیگیری پدربزرگ

«زندگی، خنده‌دار است، نه؟»

تحمل تنهایی از هر کاری دشوارتر است. تیرباران یک دم بیش نیست، اما تنهایی روز تا روز ادامه می‌یابد، سال تا سال.

من فکر می‌کنم، وقتی کسی را دوست داشته باشی، باید احساس راستین وی را هم دوست داشته باشی

من که فکر می‌کنم همه‌مان باید زود از اینجا برویم.

آدم پا به سن که می‌گذارد، دیگر همه چیز را از دست داده. ما با یک جهش از روی قله‌ی زندگی خود پریده بودیم.

«مرگ اصلا چیز وحشتناکی نیست، چیزی که احساس می‌کنی، فقط کمی پشیمانی است و همین.

من می‌خواستم بگویم که خوشبخت بودیم. خوشبختی در این زندگی کوتاه چیز کم‌یابی است.

«هنوز عکسی از آن زمان داری؟» «فیلم‌هایشان را دارم، اما کمی کثیف شده. آن‌ها را در ورقه‌ی آلومنیم پیچاندم، در یک کیسه‌ی پلاستیکی گذاشتم و در خاک گلدان پنهان کردم.» سرت را پایین می‌دهی. زمانه چنین بود، ما همه‌ی این‌ها را دیده بودیم. فهمیدم چه می‌گویی.

مرگ، چیز قشنگی نیست، اما آن قدرها هم وحشتناک نیست. مسئله اینجاست که اگر آدم جوان بمیرد، کارش را به پایان نرسانده است.»

ما همه‌اش دنبال فلسفه‌بافی هستیم، در حالی که فلسفه اگر هم ریشه در تجربیات زندگی داشته باشد، باز هم زندگی چیزی فلسفی نیست.

«آدم نباید خودش را اذیت بکند. در زندگی به اندازه‌ی کافی مشکلات هست. باید همه چیز را با آرامش پذیرفت.» «کارهای فراوانی است که آدم وادار است انجام بدهد.» «منظوم این است که آدم باید فقط کاری را بکند که باید بکند.»