بریده‌هایی از کتاب اسمت، اندوه من

تا وقتی التماس خدا رو نکردی که کمکت کنه فراموش کنی هیچ‌وقت عاشق نبودی.

من تسلیم شدم چون تو حتی یه دفعه هم برای من نجنگیدی.

اگه هیچ‌وقت فراموشت نکنم چی؟ اگه تا آخر عمرم وقتی با یه آدم جدید آشنا می‌شم هرگز نتونم عاشقش بشم چون که اون آدم، تو نیستی چی؟

اون‌قدر به تو وفادار بودم که به خودم خیانت کردم.

من و تو احتمالاً هیچ‌وقت قسمت هم نبودیم، اما من از ثانیه به ثانیۀ زمانی‌که با هم گذروندیم لذت بردم.

تو هم می‌ترسی که نکنه یه روز اسم همدیگه رو فراموش کنیم؟

عذاب‌آورش اونجاس که ما درست‌وحسابی با هم خداحافظی نکردیم، فقط یهو همین‌طوری دیگه بینمون تموم شد.

اسمت هنوز اندوه منه...

هیچ‌وقت از بودن با تو پشیمون نمی‌شم یا نمی‌گم که کاش هیچ‌وقت ندیده بودمت، چون روزی روزگاری تو دقیقاً چیزی بودی که نیاز داشتم.

ولی چطوری می‌شه قید یکی رو زد که بهت حس خونه رو می‌داده.

وقتی رفتی فقط من رو نابود نکردی؛ تو کلمات، جاها آهنگ‌ها و اسم‌ها رو هم نابود کردی

تو برای من «بله» بودی، من برای تو فقط «شاید».

تو توی یه آدم دیگه دنبال من می‌گردی، بهت قول می‌دم.

اون‌قدر به تو وفادار بودم که به خودم خیانت کردم.

خنده داره که از دست دادن یکی دیگه نمی‌ذاره عمیقاً کسی رو دوست داشته باشی.

واقعاً رقت‌انگیزه که چقدر هنوز امید دارم آخرش به هم برسیم.

داشتنت توی زندگی‌م یه‌جور درده نداشتنت یه‌جور درد دیگه برای من بُردی در کار نیست.

فقط روزی می‌فهمی که چقدر یه نفر رو دوست داری که یه روز یه دفعه اون دیگه دوستت نداشته باشه.

اون‌قدر به تو وفادار بودم که به خودم خیانت کردم.

الان دیگه رابطه‌مون تموم شده و ناراحت‌کننده‌ترین بخشش اینه که هیچ‌وقت شروع نشده بود.

فکر کنم همیشه عذاب‌آور می‌مونه وقتی یکی اسمت رو به زبون می‌آره.

اگه وقتی تموم می‌شه داغونت نکنه، عشق نیست.