بریده‌هایی از کتاب اسمت، اندوه من

تا وقتی التماس خدا رو نکردی که کمکت کنه فراموش کنی هیچ‌وقت عاشق نبودی.

من تسلیم شدم چون تو حتی یه دفعه هم برای من نجنگیدی.

اون‌قدر به تو وفادار بودم که به خودم خیانت کردم.

اگه هیچ‌وقت فراموشت نکنم چی؟ اگه تا آخر عمرم وقتی با یه آدم جدید آشنا می‌شم هرگز نتونم عاشقش بشم چون که اون آدم، تو نیستی چی؟

من و تو احتمالاً هیچ‌وقت قسمت هم نبودیم، اما من از ثانیه به ثانیۀ زمانی‌که با هم گذروندیم لذت بردم.

تو هم می‌ترسی که نکنه یه روز اسم همدیگه رو فراموش کنیم؟

عذاب‌آورش اونجاس که ما درست‌وحسابی با هم خداحافظی نکردیم، فقط یهو همین‌طوری دیگه بینمون تموم شد.

اسمت هنوز اندوه منه...

هیچ‌وقت از بودن با تو پشیمون نمی‌شم یا نمی‌گم که کاش هیچ‌وقت ندیده بودمت، چون روزی روزگاری تو دقیقاً چیزی بودی که نیاز داشتم.

تو توی یه آدم دیگه دنبال من می‌گردی، بهت قول می‌دم.

ولی چطوری می‌شه قید یکی رو زد که بهت حس خونه رو می‌داده.

وقتی رفتی فقط من رو نابود نکردی؛ تو کلمات، جاها آهنگ‌ها و اسم‌ها رو هم نابود کردی

تو برای من «بله» بودی، من برای تو فقط «شاید».

واقعاً رقت‌انگیزه که چقدر هنوز امید دارم آخرش به هم برسیم.

خنده داره که از دست دادن یکی دیگه نمی‌ذاره عمیقاً کسی رو دوست داشته باشی.

اون‌قدر به تو وفادار بودم که به خودم خیانت کردم.

فقط روزی می‌فهمی که چقدر یه نفر رو دوست داری که یه روز یه دفعه اون دیگه دوستت نداشته باشه.

داشتنت توی زندگی‌م یه‌جور درده نداشتنت یه‌جور درد دیگه برای من بُردی در کار نیست.

الان دیگه رابطه‌مون تموم شده و ناراحت‌کننده‌ترین بخشش اینه که هیچ‌وقت شروع نشده بود.

ولی چطوری می‌شه قید یکی رو زد که بهت حس خونه رو می‌داده.

اگه وقتی تموم می‌شه داغونت نکنه، عشق نیست.

اون‌قدر به تو وفادار بودم که به خودم خیانت کردم.

فکر کنم همیشه عذاب‌آور می‌مونه وقتی یکی اسمت رو به زبون می‌آره.

هنوز هم اسمت که می‌آد قلبم می‌شکنه.

ماه‌ها سعی کردم فراموشت کنم، ولی یه چیز کوچیک دوباره من رو برمی‌گردونه سر خونۀ اول. ـــــ نمی‌تونم بی‌خیالت بشم.