بریده‌هایی از کتاب اسمت، اندوه من

اون‌قدر به تو وفادار بودم که به خودم خیانت کردم.

من و تو احتمالاً هیچ‌وقت قسمت هم نبودیم، اما من از ثانیه به ثانیۀ زمانی‌که با هم گذروندیم لذت بردم.

من تسلیم شدم چون تو حتی یه دفعه هم برای من نجنگیدی.

وقتی رفتی فقط من رو نابود نکردی؛ تو کلمات، جاها آهنگ‌ها و اسم‌ها رو هم نابود کردی

تو هم می‌ترسی که نکنه یه روز اسم همدیگه رو فراموش کنیم؟

تا وقتی التماس خدا رو نکردی که کمکت کنه فراموش کنی هیچ‌وقت عاشق نبودی.

اگه هیچ‌وقت فراموشت نکنم چی؟ اگه تا آخر عمرم وقتی با یه آدم جدید آشنا می‌شم هرگز نتونم عاشقش بشم چون که اون آدم، تو نیستی چی؟

اسمت هنوز اندوه منه...