بریده‌هایی از کتاب جایی برای فراموشی (چاباموچی)

اغب اوقات گم کردن راهت، تنها راه پیدا کردن چیزیه که نمی‌دونستی دنبالش می‌گردی.»

فقط آدم‌هایی که هنوز آرزویی داشتند، قوهٔ تخیل قوی نیاز داشتند. زندگی بدون آرزو همه‌چیز را ساده‌تر می‌کرد.

وقتی کیشین از او پرسید چرا این‌قدر به نقاشی بازتاب‌ها علاقه دارد، جواب داده بود که چون دلنشین‌ترین چیزها آن‌هایی هستند که می‌توان دید ولی نمی‌توان لمسشان کرد