کتاب مهرطلبی ممنوع

«کودکانی که نگران والدینشان هستند، به مراقبان کوچولوی مضطربی برای آن‌ها تبدیل می‌شوند و مدام چهره و حالات والدینشان را تحت نظر دارند تا بفهمند نیازها یا خواسته‌هایشان چیست. این کودکان ممکن است با هدف ایجاد توازن و تعادل در خودشان، عادت کنند حالات دیگران را تحت نظر بگیرند. این مسئله روند شکل‌گیری درک کودک از خودش را مختل می‌کند، چون به‌مرورزمان، درک ما از خودمان با درکمان از شخصی دیگر قاطی می‌شود.»

مهرطلب‌ها هوش هیجانی زیادی دارند، احساسات را عمیقاً درک می‌کنند و بسیار همدل‌اند ـ البته برای دیگران.

عصبانیت عمدتاً در قفسهٔ سینه و بخش بالایی بدن احساس می‌شود. عشق و شادی مانند سیلی قدرتمند در سراسر بدن احساس می‌شود، اما افسردگی با افول کلیِ احساس در ارتباط است.

هیجانات دشوار همیشه به این معنی نیستند که انتخاب اشتباهی داشته‌ایم؛ در واقع، این هیجانات دشوار اغلب دردهای لازم و ناشی از رشد هستند که هنگام شکستن الگوهای قدیمی خدمت‌رسانی بیش از حد، تجربه‌شان می‌کنیم.

برای آنکه دوست داشته شوم، لازم نیست تن به حقارت بدهم.

هرچه بیشتر مهرطلبی کنیم، به شکل دردناک‌تری احساس دیده نشدن و درک نشدن را تجربه خواهیم کرد.

«من بیش از اندازه به تو رسیدگی می‌کنم و مرزهای خودم رو زیر پا می‌گذارم و تو در عوض کاری می‌کنی که من احساس کنم دوستم داری، من رو می‌خوای و بهم نیاز داری.» مشکل اینجاست که دیگران هرگز چنین معامله‌ای را قبول نکرده‌اند. ممکن است بیش از اندازه به دیگران رسیدگی و نیازهایشان را برآورده کنیم و باور داشته باشیم که آن‌ها مجبورند عشق و توجه مطلوبمان را به ما عرضه کنند. این ذهنیت معامله‌گرانه انبوهی از بدهی‌های نامرئی را در روابطمان تلنبار می‌کند.

زمانی می‌گوییم کاری از سر مهربانی بوده که می‌توانستیم بله یا نه بگوییم، اما آزادانه بله را انتخاب کردیم. لزوماً انتظار متقابلی نداریم. انگیزهٔ سخاوت ما نه واکنشِ دیگران، بلکه رضایت درونی است که از حرکت در راستای ارزش‌هایمان حاصل شده. نکتهٔ مهم: عملکردمان در اجتماع با احساساتمان در خلوت، همسوست. وقتی به این شیوه خدمتی به دیگران بکنیم، شاید خسته و کوفته شویم اما معمولاً در کنار خستگی، احساس شادی، خیراندیشی و پیوند نیز در ما ایجاد می‌شود.

ما با رفتارهایمان به آن‌ها می‌آموزیم چطور برای خودشان ارزش قائل شوند، چگونه خودشان را ابراز کنند و در روابطشان با دیگران چه انتظاراتی داشته باشند و چه چیزهایی را بپذیرند. می‌توانیم یا الگوی مهرطلبی، فداکاری و تسلیم باشیم، یا الگوی اعتمادبه‌نفس، خودحمایتگری و حرمت‌نفس.

اولویت دادنِ همیشگی به نیازهای دیگران، وقت و انرژی زیادی برایمان باقی نمی‌گذارد تا به خودمان توجه کنیم و درنتیجه ممکن است سلامت جسم و روانمان به خطر بیفتد. شاید نیازهای جسمی‌مان برای استراحت، وعده‌های غذایی سالم یا معاینات پزشکی را نادیده بگیریم، به نیازهای مالی خودمان بی‌توجهی کنیم و علی‌رغم بی‌پولی، به دیگران پول قرض بدهیم، یا از کنار نیازهای عاطفی خودمان بی‌توجه عبور کنیم و وارد روابطی شویم که در آن‌ها دوستان یا نامزدمان ازنظر عاطفی در دسترس نیستند. این سهل‌انگاری‌ها هزینه دارد. سرکوب هیجانات می‌تواند به اضطراب، افسردگی و استرس شدیدتر ختم شود.