کتاب فلسطین؛ نگاه آمریکاییان

تصمیم نیویورک‌تایمز بر توجه به یهودیان را شاید بتوان اولاً به این حقیقت مربوط دانست که این روزنامه متعلق به یک خانواده یهودی (گرچه غیرصهیونیست) بود و ثانیاً به ترکیب جمعیت شهری که روزنامه در آن منتشر می‌شد نسبت داد. جامعۀ یهودی نیویورک، بزرگ‌تر از شهرهای دیگری بود که روزنامه‌های موردبحث در آن منتشر می‌شدند. نیویورک محل سکونت بسیاری از رهبران صهیونیست آمریکایی بود که مشتاق انتشار اطلاعات در مورد یهودیان و فلسطین بودند و در این‌که [افکار] خود را در اختیار روزنامۀ شهر بگذارند ابایی نداشتند.

در غالب مباحثات مربوط به فلسطین، «عرب، آدمی عقب‌مانده، فقیر و نادان توصیف شده» درحالی‌که استعمار صهیونیستی را نوید قولی تلقی کرده‌اند که «یک سرزمین غارت‌زده و ضایع‌شده» را بار دیگر، به «سرزمین شیروعسل» مبدل خواهد کرد.

در همان زمانی که هامیلتون فیش به آمریکاییان می‌گفت که صهیونیست‌ها در فلسطین «حکومت‌شان را براساس آرمان‌های ما تشکیل خواهند داد و به پرچم ما معتقد خواهند شد» بن گوریون اعلام می‌کرد که سرنوشت مقّدر فلسطین این است که «به‌عنوان یک دولت یهودی سوسیالیستی توسعه یابد.»

تا اوایل ۱۹۲۸، نیویورک‌تایمز گزارش‌هایی از «برخوردهای شدید میان یهودیان و اعراب» در باغستان‌های مرکبات می‌داد، مثل برخوردهایی که در «پتاخ تیوه» صورت گرفته بود و نتیجۀ آن اخراج کارگران عرب و استخدام صدها یهودی بیکار به‌جای آنان بود.

صهیونیست‌ها در غیاب اکثریتی یهودی، اساساً به دموکراسی علاقه‌ای نداشتند. آن‌ها حاضر نبودند تمایل خود برای یک دولت یهودی در آینده را با تضمین‌های قانونی یک حکومت انتخابی معاوضه کنند که در آن اکثریت با اعراب است.

سازمان صهیونیست‌های آمریکا از طریق دادخواهی و تبلیغ روی افکار عمومی تلاش می‌کرد که حکومت را وادارد اقامتگاه ملی یهود را به‌مثابه جزئی تفکیک‌ناپذیر منافع ملی آمریکا نگاه کند.

تجربۀ هالوکاست باعث شده بود که در مورد حمایت از صهیونیسم معیار همه یا هیچ، در اذهانشان تقویت شده باشد. یا باید از این آرمان کاملاً حمایت می‌کردی یا به‌عنوان دشمن واقعی و یا بالقوه تلقی می‌شدی.

نویسندگان تایمز فکر نمی‌کردند که تقسیم فلسطین راه درستی برای برخورد با «شرایط» این کشور در سال ۱۹۳۷ باشد. آن‌ها اظهار کرده بودند که این کار صرفاً به «کشمکش سرزمینی تلخی» منتهی خواهد شد.

وایزمن به ولز می‌گوید که «چرچیل مایل است ابن سعود را در دنیای عرب به شاه شاهان تبدیل کند» مشروط به این که پادشاه عربستان آماده باشد با وایزمن «به راه‌حلی معقول در مورد فلسطین» برسد.