کتاب رقص مترسک

وقتی خود واقعیتو به یکی نشون می‌دی دو انتخاب بیشتر نیست: یا باید تا ابد دوست داشته باشه یا با اسمت حالت تهوع بگیره...

اگر عادت کنی به خود سیلی بزنی روزی می‌رسد که دلتنگ سیلی خواهی شد...

اگه به یه ماهی بگید اسمت چیه، چی میگه؟... خب معلومه! هیچی!! چون تا میاد بگه، آب میپره تو گلوش و خفه میشه...

درون مترسک طوفانی از آب و آتش راه افتاد. آتش دلتنگ پروانه بود و گستاخانه آماده بود به هر سمتی که می‌شد، برود. آب هر لحظه به روی آتش ریخته می‌شد. آب می‌ترسید. از همه چیز می‌ترسید. از اینکه مترسک نتواند، از اینکه پروانه نخواهد، از اینکه مترسک بتواند و پروانه بخواهد و نشود، از اینکه بتواند و بخواهند و بشود ولی آنکه می‌خواستند نباشد.

وقتی خود واقعیتو به یکی نشون می‌دی دو انتخاب بیشتر نیست: یا باید تا ابد دوست داشته باشه یا با اسمت حالت تهوع بگیره...

اشکی نبود ریخته شود... فریاد زد: کجایم؟ غرق شده‌ام؟

هربار به آنچه دل خواست بها داده بود، ارزان فروخته می‌شد و هربار که گفته بود، گران تمام می‌شد.

سرما شو قفس شو می‌توانم در تو زندانی باشم اما نگو از سنگ ساخته شده‌ای زندانی نرم باش...

وقتی یک واقعیت و احساس رو سرکوب کنی، خورده روح می‌شه. با هربار پوشاندن کمی التیام می‌یابه ولی نمی‌تونی دورش بندازی. بر می‌گرده و هربار قویتر می‌شه. برای او آن احساس، دلتنگی بود.

چه باید کرد؟ به پیش آینده‌ای رفت که به گفته دیگران در گوشه‌ای تو را تنها می‌یابد و خنجر کثیفش در شکمت فرو می‌کند؟ و یا غرق کردن خود در چاهی از گذشته؟