کسی که دربارهٔ یک موضوع چالشبرانگیز بحث میکند باید پذیرای واقعیت جایزالخطا بودن خود باشد؛ یعنی اذعان داشته باشد که موضع اول انسان لزوماً پذیرفتنیترین موضعی نیست که بتوان دربارهٔ موضوع اقامه کرد.
برای اعمال اصل جایزالخطا بودن باید، آگاهانه، واقعیت جایزالخطا بودن خود را بپذیرید؛ یعنی قبول کنید دیدگاه کنونی شما لزوماً پذیرفتنیترین دیدگاهی نیست که بتوان دربارهٔ موضوع ارائه کرد.