کتاب عبور از والدین دشوار

ترجیح می‌دهیم به خودمان برچسب بزنیم تا اینکه درک کنیم دیگران به‌طور فاجعه‌باری ما را ناامید کرده‌اند.

اگر متقاعد نشده باشیم که لایق عشق هستیم، درست هنگامی که در رابطهٔ عاطفی، معشوق به عشقمان پاسخ می‌دهد، ممکن است اتفاقی بخصوص و آشفته‌کننده مدام در زندگی‌مان تکرار شود. هرچقدر شریک خود را تحسین می‌کردیم و برایش احترام قائل بودیم، اگر او هم به ما علاقه‌مند شود و اگر احساس کنیم او دارد دل‌نرم می‌شود و خودش را وقفمان می‌کند، نمی‌توانیم ارزیابی مثبتمان از او را حفظ کنیم. اگر چنان سلیقهٔ بدی دارد که کسی مثل ما را تأیید کند، چطور ممکن است آن‌طور که فکر می‌کردیم ارزشمند باشد؟ ما با او با همان خوارشماری برخورد می‌کنیم که متعلق به تملق‌گویان دروغین است.

باید به خودمان حس خوبی داشته باشیم تا بتوانیم ریسک اصیل‌بودن را بپذیریم. اصیل‌بودن یعنی اهمیت ندهیم دیگران چه فکری می‌کنند و مسیر خود را طی کنیم.

مریض‌بودن حس «بهتری» دارد تا اینکه متوجه شویم هیچ‌وقت ما را دوست نداشته‌اند.

‫کودکان کم‌سن بلافاصله متوجه می‌شوند عشق و محبتِ لازم را نمی‌چشند. وقتی کسی حواس‌پرت، بی‌توجه، بی‌رحم، بی‌تفاوت یا بدرفتار باشد، متوجه می‌شوند؛ آن‌ها بدون سپرِ روان‌شناختی متولد شده‌اند. آن‌ها به‌هیچ‌وجه دلایل این قساوت قلب را درک نمی‌کنند، ولی تمام درد آن را حس می‌کنند. اما باید نوعی توضیح برای این موضوع پیدا کنند. چنین فرزندی به‌سرعت و به‌طور شهودی به سراغ توضیحی می‌رود که برایش قانع‌کننده‌ترین باشد: خودش مرتکب اشتباهی شده است.

این ایده که دوازده سال اول زندگی پنجاه سال بعدی آن را تعیین کند، نامتعادل و عمیقاً بی‌رحمانه است.

او از درون آن‌قدری محکم هست که نیازی نداشته باشد بر جهان اطرافش سخت‌گیری کند.

عزت‌نفس حاصلِ تأثیر نگاه‌های مثبت دیگران است که به‌تدریج روی هم انباشته شده.

تروما جلوی رشد را می‌گیرد. رویدادهایی که موجب تروما می‌شوند، چیزی از خود باقی می‌گذارند که می‌توان نامش را «خودِ جوان‌تر ترومادیده» گذاشت (می‌توانیم در اینجا نامش را کودک بگذاریم). این کودک هرگز بزرگ نمی‌شود؛ در ابدیتی دردناک هنوز جایی درون خودِ بزرگسال باقی می‌ماند. تروما بخشی از وجود ما را در سنی که تروما در آن رخ داده بود و با ظرفیت ذهنی همان سن منجمد می‌کند.

چقدر توهین‌آمیز است به ما گفته شود که دوران کودکی‌مان می‌تواند بی‌اندازه در زندگی‌مان در بزرگسالی اهمیت داشته باشد

اگر قرار است پدر یا مادری بد باشند، ای کاش آن‌قدر بد باشند که درنهایت بتوانیم خودمان را به‌کلی از آن‌ها جدا کنیم.

جان سالم به‌دربردن از دوران بزرگسالی به‌هیچ‌وجه کار آسانی نیست و شوروشوق بی‌حدومرز در ابتدای زندگی، ما را برای سفر کمرشکن پیش رویمان آماده می‌کند.

وقتی والدی بیش از حد کنترلگر باشد، فرزند او درزمینهٔ استقلال دچار مشکل خواهد شد. وقتی والدی تحقیرگر باشد، کودک او در اعتمادبه‌نفس و عزت‌نفس دچار مشکل خواهد شد.

در دنیایی ایدئال، فرزندپروری باید نیاز به مجوز داشته باشد

والد خوب به فرزندانش حسادت نمی‌کند؛ آن‌قدری قوی هست که به آن‌ها اجازه دهد زندگی بهتری از خودش داشته باشند.

هر فردی که به دنبال راضی‌کردن دیگران است، زمانی فردی ناراضی و خشمگین بالای سرش سایه افکنده بوده است.

عجیب اینجاست که هرچقدر دوران کودکی ما بدتر باشد، ممکن است یادآوری آن برایمان دشوارتر شود.

درد زیادی لازم است تا ما اندوهناک شویم؛ اما اینکه دائماً بذله‌گو و خندان باشیم، مستلزم درد و ترومای بیشتری است.

حقیقت تلخ این است که خالی‌کردن احساسات ناراحت‌کننده بر سر اطرافیانمان در کوتاه‌مدت خوب نتیجه می‌دهد. تخلیهٔ احساساتِ دشوار بر سر افراد بی‌گناه تسکین‌بخش است؛ مخصوصاً بر سر آن‌هایی که پیژامهٔ کوچک بر تن دارند و می‌پرسند که آیا می‌شود کمی بیشتر تلویزیون تماشا کنند یا نه.

اغلب توجه نمی‌کنیم که فرزندان اکثراً چقدر به والدین خود وفادارند. آن‌ها تلاش بسیار زیادی می‌کنند تا به کسانی که آن‌ها را به این دنیا آورده‌اند، نظر مثبت داشته باشند. آن‌ها ویژگی‌های مثبت والدین خود را جدا می‌سازند و با تمام وجود بر این ویژگی‌ها تمرکز می‌کنند و می‌کوشند مسائل ناراحت‌کننده یا دردناک را به یاد نیاورند. روان‌درمانگران مشاهده کرده‌اند که هرچقدر دوران کودکی فرد بدتر باشد، این وفاداری فرزند به والد شدیدتر و جنون‌آمیزتر خواهد بود.

همیشه باید به یاد داشته باشید که زورگوها بیش از هرچیز دیگری، خودشان در رنج‌اند.

درک این موضوع بسیار دشوار است که چرا در دنیایی که برای خلبانی پهپاد نیاز به گواهینامه داریم و برای اندکی نقضِ سرعتِ مجاز باید جریمهٔ سنگینی پرداخت کنیم، می‌توانیم انسان دیگری را پیدا کنیم، با او معاشقه کنیم و ازروی هوس و در زمانی کوتاه، انسانی تولید کنیم که حدود هشتاد سال روی کرهٔ زمین راه خواهد رفت؛ آن هم بدون اینکه لازم باشد ذره‌ای شایستگی یا بینش درست یا مهربانی خود را اثبات کنیم. ما درزمینهٔ پراهمیت‌ترین اقدامی که هر انسانی توان انجامش را دارد، کاملاً به خودمان واگذار شده‌ایم.

اولین و مهم‌ترین نکته این است که والدِ لایق کسی است که از به‌دنیاآمدن فرزندش رضایت بسیاری دارد و هرگز از یادآوری این رضایت به خودش و فرزندانش (به شکل‌های مستقیم و غیرمستقیم، در لحظات کوچک و بزرگ و تقریباً هر روز) دست نمی‌کشد. در این کار به‌هیچ‌وجه خطر لوس‌کردن وجود ندارد؛ زیرا افراد لوس کسانی‌اند که عشق از آن‌ها دریغ شده است، نه آن‌هایی که مرتباً در آب‌های آرامش‌بخش آن غوطه‌ور شده‌اند.

عشق قوی‌ترین محافظ ما در برابر ناامیدی خواهد بود.

درنهایت، اینکه خود را قدرنشناس و مزخرف بدانیم، کمتر ناراحت‌کننده است تا اینکه تصور کنیم آدم‌هایی سطحی و کوته‌بین ما را بزرگ کرده‌اند؛

برای مقابله با گذشته نیازی نیست شور و شوقی خارق‌العاده برای واکاوی خود داشته باشیم؛ همچنین نیازی نیست دلمان برای خودمان بسوزد یا از دست والدینی که تلاش کردند بهترین کارهای ممکن را انجام دهند، به‌شدت خشمگین باشیم. تنها چیزی که نیاز داریم، درکی همراه با خستگی اما وظیفه‌شناسانه از این موضوع است که راه اصلی غلبه بر گذشته‌مان پرداختن به آن است.

چیزی که از فرزند والدِ فقط تا حدی افتضاح دریغ شده، فرصتی آسان برای جداسازی است. او نمی‌تواند مثل فرزندانی که به‌طور واضح‌تر قربانی شده‌اند، به والدین خود بگوید که دور شوند و یک بار برای همیشه او را کنار بگذارند.

رنج‌کشیدن به‌خودی‌خود بد هست، اما بدتر از آن، این است که کسانی موجب رنج ما شوند که جا دارد نامشان را «محفلی از ارواح نامهربان» بگذاریم

کسی که به‌اصطلاح کمال‌گرا نامیده می‌شود، عاشق چیزهای کامل نیست؛ بلکه وحشت دارد او را به‌دلیل چیزی که هست، ناپذیرفتنی بدانند.

والدین خوب سادیسم ندارند؛ آن‌ها هرگز از آزاررساندن به فرزند خود احساس رضایت نمی‌کنند. هرگز از اینکه به فرزندی بگویند احمق است، احساس باهوش‌بودن نمی‌کنند یا با نظارت روی تک‌تک حرکات فرزند، احساس نمی‌کنند کنترل امور را به دست دارند.