داستان ازدواج شاهزاده خانم گورکانی با نصراللهمیرزا، پسر نادر، در روایت استرآبادی بلافاصله پس از شرح ویرانیهای ناشی از کشتار شرمآور دهلی آمده و آن رویداد را از «وقایع بهجت افزا» میخواند؛ (۲۶) و مروی در جای دیگر، آن را فرصتی برای ترکمنتبار خواندن نادر ذکر میکند. مروی چنین شرح میدهد: «چون سلسلهٔ علیه نواب همایون [نادر]، ترکمان، و پادشاه مبادی آداب نیز ترکمان است [مغول]، فیما بین آنها جدایی و مغایرت منظور نیست». (۲۷) اگرچه آگاهی از پیوندهای قومی عمومی بین تیمور و حاکمان ترکمن در غرب -همانند اعضای ایل افشار- وجود داشت، اما این ادعای مؤکّد بر خویشاوندی، ابداعی در سنت محسوب میشد که حتی از پیوندهای بین نادر و عثمانی که پیشتر ذکر آن رفت، استحکام بیشتری داشت.