کتاب تاملاتی برای انسان های فانی

رفتن عین مردن بود و ماندن عین مردن. وقتی به چنین بزنگاه‌هایی می‌رسیم، بهتر است مردنی را انتخاب کنیم که ما را بزرگ‌تر می‌کند، نه آنکه گرفتارمان می‌سازد. - جیمز هالیس

الهام برای آماتورهاست؛ حرفه‌ای‌ها صرفاً بلند می‌شوند و دست‌به‌کار می‌شوند

این کتاب، به‌جای دامن‌زدن به این خیال واهی که یک روز همه‌چیز را تحت کنترل درمی‌آوریم، فرض را بر این می‌گذارد که هرگز کاملاً بر اوضاع سوار نمی‌شویم. پیش‌فرض این است که هرگز از آینده اطمینان کامل نخواهیم داشت، قلق مردم به‌طور کامل دستمان نخواهد آمد و همیشه کارهای زیادی هست که باید انجامشان بدهیم.

شما آزاد هستید هر کاری که دوست دارید انجام دهید. فقط باید عواقبش را بپذیرید. - شلدون بی. کاپ

دائو دِ جینگ می‌گوید «کار انجام می‌شود و سپس از یاد می‌رود. برای همین تا ابد ادامه دارد».

قرار نیست زندگی در خدمت قواعد باشد. قواعدند که باید در خدمت زندگی باشند.

زندگی مثل این است که، جلوی چشم تماشاگران، تک‌نوازیِ ویولن داشته باشیم و ویولن‌نوازی را حین این کار یاد بگیریم. - ساموئل باتلر

پاپس‌کشیدن از زندگی راه قطعی عذاب‌دادنِ خود است.

احتمال دارد بتوانید راهی برای این کار بیابید. قطعاً چنین حسی به شما دست نخواهد داد که می‌دانید چه می‌کنید. ولی هیچ‌کس درست نمی‌داند؛ وضعیت انسان‌های متناهی‌ای که دست به کارهای جدید می‌زنند همیشه همین است. تفاوت اصلی میان کسانی که به دستاوردهای بزرگی می‌رسند و کسانی که نمی‌رسند این است که دستهٔ اول مشکلی با ندانستن ندارند. این افراد نقص و تناهی‌شان کمتر از ما نبوده است. هر کاری که کرده‌اند کار آدمی‌زاد بوده است.

تصویر خیالیِ روزی را می‌دیدم که «سوار بر اوضاع» می‌شوم (این «اوضاع» هم می‌توانست هر چیزی باشد، از خالی‌کردن صندوق ورودی ایمیل‌ها گرفته تا کشف راز موفقیت در روابط عاشقانه) و بالاخره به بخش واقعاً معنادار زندگی، یعنی آن بخش واقعاً واقعی‌اش، می‌رسم.

(وقتی خیالات کمال‌گرایانه‌اش در میان محدودیت‌های دنیای واقعی پرپر شد)

چالشِ اصلی این نیست که سوزنِ مطالب به‌دردبخور را در انبار کاهِ تفاله‌ها پیدا کنیم. چالش اصلی، به بیان نیکلاس کار، منتقد فناوری، این است که بفهمیم در زندگی روزمره با «پشته‌پشته سوزن‌هایی که به اندازهٔ یک انبار کاه می‌شوند» چه کنیم.

پشتهٔ خواندنی‌هایتان را مثل رودخانه بدانید، نه سطل. به بیان دیگر، کارهای انجام‌نشده را همچون ظرفی ندانید که کم‌کم پر می‌شود و وظیفه دارید خالی‌اش کنید، بلکه مانند رودی به حسابش آورید که از کنارتان می‌گذرد و گاه‌وبیگاه می‌توانید از داخلش چند چیز بردارید، بی‌آنکه عذاب‌وجدان بگیرید که چرا گذاشتید بقیهٔ چیزها رد شوند.