بریده‌هایی از کتاب ستاره لیلا

ستارگان ذاتاً زیبا هستند اما تماشا کردن‌شان در کنار کسی که دوستش داری زیبایی‌شان را به چشمت دوچندان می‌کند.

آدمی که دروغ شیرینی شنیده بعداً در مواجهه با واقعیت تلخ با درد بیش‌تری می‌شکند.

ا آن‌که مخالف است مانعم نمی‌شود. سعی نمی‌کند منصرفم کند. دوست دارم کسی پشتم باشد و به‌ام جسارت انجام کارهایی را بدهد که از انجام‌شان واهمه دارم.

هر اتفاقی دو بخش دارد؛ حقیقت آن اتفاق و برداشت ما از آن.

با آن‌که مخالف است مانعم نمی‌شود. سعی نمی‌کند منصرفم کند. دوست دارم کسی پشتم باشد و به‌ام جسارت انجام کارهایی را بدهد که از انجام‌شان واهمه دارم.

آدم‌ها ممکن است درست در قلهٔ یک تراژدی به خنده بیفتند؛ خنده‌ای که شاید فقط شبیه خنده باشد اما از جنس اشک و اندوه است.

نمی‌شود میان آدم‌ها زندگی کنی و از غم‌های‌شان غم نخوری و از شادی‌های‌شان شاد نشوی. امکان ندارد یک آدم سالم در شرایط حزن‌انگیز، شادی درونی داشته باشد!

مرگ شاعرانه نیست اما می‌تواند به‌شیرینی اتفاق بیفتد. می‌تواند آرام و دلپذیر اتفاق بیفتد. می‌تواند در یک عصر بهاری یا یک صبح خنک پاییزی اتفاق بیفتد. می‌تواند به‌راحتی خوابیدن و بیدار نشدن روی یک مبل راحتی اتفاق بیفتد.

از خداحافظی بدم می‌آید چون نمی‌دانم بعدش سلام دوباره‌ای وجود خواهد داشت یا نه.

ناامید کردنِ صادقانهٔ آدم‌ها بهتر از آن است که به‌شان امید دروغین بدهیم.

همان جا بود که فهمیدم زندگی فرمول ثابتی ندارد؛ نمی‌شود آن را با محاسبات ریاضی جلو برد. گاهی توفانی از راه می‌رسد و همه‌چیز را به هم می‌ریزد.

کهن‌سالی معمولاً با تراژدی‌هایی همراه است که گریز ازشان اجتناب‌ناپذیر به نظر می‌رسد.

هر اتفاقی دو بخش دارد؛ حقیقت آن اتفاق و برداشت ما از آن.

حالا دیگر فهمیده‌ام که زندگی پایان ندارد؛ ناتمامی دارد.

در زیبا مردن، انتخاب کم‌تر از جبر دخیل است و همین ماجرا را پیچیده می‌کند.

حالا دیگر فهمیده‌ام که زندگی پایان ندارد؛ ناتمامی دارد. مرگ ناتمامیِ مشترک قصهٔ همهٔ زندگی‌هاست.

حرف‌هایش مثل یک دارکوب اسکیزوفرنیک روی جمجمه‌ام نوک می‌کوبد.

با خودم فکر کردم شاید بهتر باشد آدم بین هیچ و کمْ کم را انتخاب کند.

آدم در تنهایی خود را به مرگ و نیستی نزدیک‌تر می‌بیند.

نمی‌دانم باج دادن به کائنات در پاک کردن گناهان آدم تا چه اندازه کارساز است

داشتن و از دست دادن دشوارتر از آن است که از اول نداشته باشی.

عکس تصویر ثبت‌شدهٔ لحظه‌ای است از یک رؤیای ازدست‌رفته و غیرقابل‌برگشت که مرورش توأمان تداعی‌گر شیرینی آن رؤیاست و تلخی از دست دادنش.

تنها یک چیز در دنیا همیشگی است و آن این‌که هیچ‌چیز در این دنیا همیشگی نیست.

من هرگز درک نکردم چرا آدم‌ها به ثروتی افتخار می‌کنند که برای به دست آوردنش زحمتی نکشیده‌اند.

یکی می‌گفت بچه‌های وسطی همیشه قربانی‌اند.