کتاب دهان های گشاد

نازنینم، آن‌ها در این دنیا بدبخت‌اند. نگو که من بدبینم. گاهی گمان می‌کنم هر موجود زندهٔ زبان‌بسته‌ای از انسان بهتر است. حیوان زبان‌بسته تمام لحظاتش را در فکر چیدن دسیسه‌ای برای حیوان هم‌نوع خودش نمی‌گذراند.

درست است که ما با هم غریبه‌ایم، ولی یکدیگر را در انتظار اتوبوسی که ما را به ایستگاه برمی‌گرداند ــــ اما دیر کرده ــــ تسلی می‌دهیم.

اما شگفت‌انگیزترین چیز این دنیا، عزیزم، طبیعت است؛ خاموش به نظر می‌رسد، اما زنده است

ندیده‌ای خیلی از آدم‌ها در کافه یا خیابان با خودشان حرف می‌زنند؟

همهٔ آدم‌ها بدون اینکه لب‌هایشان را حرکت بدهند با خودشان حرف می‌زنند

کنار تو می‌مانم تا وقتی خاکم کنی یا من به خاک بسپارمت.»

وقتی نویسنده دست به قلم می‌برد، گمان می‌کند عالم‌وآدم به نوشته‌هایش اهمیت می‌دهند، اما وقتی دیگران نوشته‌هایش را می‌خوانند، در واقع در جست‌وجوی خودشان و عیب‌های نهانشان در آن‌ها هستند.

آفریده شده‌ایم که یکدیگر را دوست بداریم، شکوفه‌ها را ببوییم، میوه‌ها را بچینیم، حیوانات را نوازش کنیم و کتاب‌هایی زیبا بنویسیم که مونس دیگران باشند و ذهن مردم را آشفته نکنند. قطعاً این اتفاق سه‌هزار سال پیش رخ داده، اما طی این سه‌هزار سال چیزی مبهم اتفاق افتاده است. یکی بالای کوه رفت و دیگری به صلیب آویخته شد و آن‌یکی سرش شکافت.

گاهی به‌ظاهر زن و مرد تفاهم دارند و هم‌سازند، اما از لحاظ روحی هریک دنیای خودشان را دارند. هرکدام از یک طرف طناب را می‌کشد تا دیگری را شکست دهد، اما درنهایت برنده یا بازنده‌ای وجود ندارد. سرآخر، پیروزی از آن مرگ است.