بریده‌هایی از کتاب اونی

داشت زیادی خودش را برای داشتن یک زندگی بی‌نقص از پا در می‌آورد.

جهان پر از تضادهایی است که جامهٔ حقیقت بر تن کرده‌اند.

لذت بردن از خودِ مسیر ساده‌ترین و بهترین راه برای کسب بهترین نتیجه است.

بدنش با احساسات مسموم می‌شود، انگار که مرگی آرام را تجربه کند.

غصه خورن (حتی اگر بابت دستاوردهای فرد باشد) در نهایت به نتیجهٔ رضایت‌بخشی منجر نمی‌شود، بلکه به یک طرز فکر نادرست تبدیل می‌شود که در تمام عمر همراه فرد می‌ماند.

به تلخی به جهانی که انگار به هر روشی می‌خواهد آزارش بدهد پوزخند می‌زند.

گاهی اوقات با دیدن شاگردانم که غرق خنده با همسالانشان هستند، ناگهان موجی از غم من را فرا می‌گیرد، چرا که به یاد تمام دانش‌آموزان جوانی می‌افتم که خیلی زود از دست رفتند. تصور می‌کنم که اگر آن‌ها هم امروز اینجا بودند، همینطور می‌خندیدند.