بریده‌هایی از کتاب فهرست کارهای انجام ندادنی

مرور مکرر دوران‌های تاریک زندگی فقط باعث می‌شود تاریکی را بیشتر احساس کنید.

اما مهم‌تر از همه، هیچ‌وقت به دیگران بهانه‌ای برای دخالت در زندگی شخصی خودتان ندهید. حدومرزهای آشکاری بگذارید و پشت درهای بسته، به مسائل زندگی‌تان رسیدگی کنید. نمایشی سه‌پرده‌ای با چند بازیگر، زودتر از یک اپرای حماسی تمام می‌شود.

شما صدای درونتان نیستید؛ شما صرفاً مخاطب آن صدا هستید. تصمیم با شماست که آیا می‌خواهید به آن گوش دهید یا نه.

احساسات منفی‌تان را مانند آب‌وهوا بدانید. ابرها می‌آیند و می‌روند. همان‌طور که نمی‌توانید آب‌وهوا را مهار کنید، نمی‌توانید احساسات خود را هم خاموش کنید. آن‌ها را خیلی جدی نگیرید و هرگز اجازه ندهید که شما را تعریف کنند.

چه مقدار از زندگی‌تان را باید به گذشته اختصاص دهید؟ هرچه کمتر، بهتر.

سعی کنید اطراف خود را با افرادی که از شما بهتر هستند، پر کنید و به‌مرور متوجه خواهید شد که شخصیت شما ارتقا می‌یابد.

ذهنیت قربانی مانع از سکان‌داریِ زندگی‌تان می‌شود. این ذهنیت، شما را ناتوان می‌کند.

بهتر است قهرمانی گمنام باشید تا کسی که می‌خواهد فاجعه‌ای را جمع کند و بدجور شکست می‌خورد.

هرگز نظرتان را دربارهٔ شخص دیگری نگویید؛ حتی اگر از شما نظر بخواهد. اینکه کسی درخواست بازخورد صادقانه می‌کند، به این معنا نیست که واقعاً می‌تواند انتقاد را بپذیرد.

استفاده از گذشته به‌عنوان یک منبع، درس‌گرفتن از آن و کنارگذاشتن انتظارات غیرواقعی، به شما کمک می‌کند تا از زمان حال به‌سلامت عبور کنید و حتی شما را با موفقیت به‌سوی آینده هم هدایت خواهد کرد.

بهترین راهبرد این است که این درس‌ها را در دفترچه‌ای بنویسید و هرازگاهی به آن مراجعه کنید. به‌این‌ترتیب، می‌توانید گذشته را با خیال راحت دفن کنید.

ما عمدتاً دربارهٔ مسائل بین‌فردی نشخوار فکری می‌کنیم. خیلی به‌ندرت پیش می‌آید که مثلاً به این فکر کنیم که ای کاش دفعهٔ قبلی که در سفر بودیم، کمی بیشتر به مناظر طبیعت نگاه می‌کردیم.

بین چیزهای «کاملاً ضروری» و چیزهایی که «خوب است داشته باشم»، تفاوت قائل شوید. با این کار، از اینکه چقدر کم خرج می‌کنید، شگفت‌زده خواهید شد.

جان وودِن، مربی افسانه‌ای بسکتبال در امریکا، گفته: «شاید با توانایی بتوانید به بالاترین جایگاه برسید؛ اما برای ماندن در آن جایگاه، به شخصیت نیاز دارید.»

تنها یک راه برای فرار از گیرکردن در بن‌بست وجود دارد: به یک ماشین یادگیری تبدیل شوید! همهٔ آدم‌های موفقی که می‌شناسم، اطلاعات تازه و مهم را مثل اسفنج جذب می‌کنند. رازشان همین است. چارلی مانگر گفته: «مدام می‌بینم آدم‌هایی توی زندگی‌شون پیشرفت‌های زیادی می‌کنن که نه باهوش‌ترین هستن و نه حتی زحمت‌کش‌ترین؛ بلکه ماشین‌های یادگیری‌ان. اون‌ها هر شب که به رختخواب می‌رن، دانششون یه‌کم بیشتر از همون روز صبحشون شده. نمی‌دونین این کار چقدر بهتون کمک می‌کنه؛ مخصوصاً وقتی راه درازی در پیش دارین.» یادگیری حتی از هوش هم مهم‌تر است.

پندی قدیمی می‌گوید: «ذهن منفی هیچ‌وقت بهت زندگیِ مثبتی نمی‌ده.»

از ماجراها و مشکلات زندگی دیگران، حتی اگر خودشان خواستند دخیلتان کنند، دور بمانید. این دردسرها مثل گردابی است که آدم را به زیر می‌کشد؛ چون همین که وارد مهلکه شوید، دیگر نمی‌توانید بی‌طرف بمانید.

ایان مک‌ایوان، نویسندهٔ بریتانیایی، گفته: «یکی از وحشتناک‌ترین و فریب‌دهنده‌ترین واژه‌ها ’فرجام‘ است. گاهی در فیلم‌ها و رمان‌ها به فرجام می‌رسیم؛ اما در زندگی به‌ندرت پیش می‌آید. خیلی‌وقت‌ها هم اصلاً پیش نمی‌آید.» ما هرگز پروندهٔ تجربه‌هایی را که در زندگی‌مان داشته‌ایم، کامل نمی‌بندیم و کنار نمی‌گذاریم. زخم‌ها می‌مانند و به دوششان می‌کشیم. باید با این حقیقت روبه‌رو شوید: زندگی هیچ‌وقت دوباره مرتب و منظم نخواهد شد. فقط روزی که به دنیا آمدید، زندگی ناب‌ترین و پاک‌ترین حالتش را داشت.

مدام از خودم می‌پرسم اگر متفکرهای بزرگ زنده بودند، چه نظری دربارهٔ شبکه‌های اجتماعی داشتند. جوابش برایم خیلی آشکار است. هیچ‌یک از این فیلسوف‌ها باور نداشتند راه خرد با تلاش مداوم برای جلب‌توجه و مقایسهٔ دائم خود با دیگران یافت می‌شود.

هروقت مطمئن نیستید که کدام راه را بروید، وارن بافت «آزمون روزنامه» را توصیه می‌کند: تصور کنید یک روزنامهٔ ملی بزرگ داستان تصمیم شما را در صفحهٔ اول منتشر کند. آیا می‌توانید با آن کنار بیایید؟ اگر نه، پس از آن کار فاصله بگیرید.

عظمت به هوش نیست. عظمت از شخصیت ناشی می‌شود. عظمت شخصیت در افراد باهوش شکل نمی‌گیرد؛ بلکه در افرادی شکل می‌گیرد که رنج کشیده‌اند... و بنابراین اگر می‌توانستم برای شما آرزویی کنم... برای همهٔ شما دانشجویان استنفورد، برای شما آرزوی درد و رنج فراوان دارم.»

به شما توصیه می‌کنم که این نسخه را کلمه‌به‌کلمه دنبال کنید: «هر زمان که فکر می‌کنید یک موقعیت یا یک شخص، زندگی‌تان را خراب می‌کند، در واقع این شما هستید که زندگی خود را خراب می‌کنید. این قضیه بسیار ساده است. احساس قربانی‌بودن، روشی کاملاً فاجعه‌بار برای گذراندن زندگی است.

«اگر می‌خواهید زندگی پر از بدبختی را برای خود تضمین کنید، با کسی ازدواج کنید که هدفتان تغییردادن او باشد.»

به‌قول هِیپ کِرکِلینگ، کمدین آلمانی، «عشق همه‌ش کاره و کار و کار»

هفت عادت مردمان مؤثر به قلم نویسندهٔ امریکایی، استیون کاوی، کتابی ممتاز در حوزهٔ توسعهٔ فردی است. یکی از هفت قانون کاوی این است: «اول دنبال درک‌کردن باشید، بعد درک‌شدن.» برای درک‌کردن، گوش‌دادن عادی کافی نیست. باید کمی بیشتر تلاش کنید. استیون کاوی اسم این پدیده را «گوش‌دادن همدلانه» گذاشته؛ یعنی تلاشی حقیقی برای فهمیدن فکرهای طرف مقابل و همدلی با عواطف او. بیشتر آدم‌ها فقط بخشی از مکالمه را می‌شنوند، همان بخشی که می‌خواهند بشنوند. اما گوش‌دادن همدلانه نیازمند این است که تعامل کاملی با طرف مقابل داشته باشیم. یعنی گوشی‌مان را روی میز نگذاریم، حواسمان پرت نشود و پیش‌داوری نکنیم.

خولیا آلوارز، نویسندهٔ امریکایی، اعتراف کرده: «اگه قرار بود هر روز صبح بیدار شم و تصمیم بگیرم حال نوشتن دارم یا نه، از هر ده بار، نُه بار حوصله‌ش رو نداشتم.» خلاصه‌اش را بگویم، نویسندگی مثل جنگ است. تمام نویسنده‌هایی که می‌شناسم، همین وضعیت را دارند. این نقل‌قول ژنرال آیزنهاور بسیار مشهور است: «به خودم دستور دادم.» دستوری که انگار از افسر مافوق دریافت کرده بود و همهٔ فکروذکرش را گذاشت که اجرایش کند.

آپتِن سینکلِر، نویسنده و روزنامه‌نگار، نوشته: «وقتی آدمی از نفهمیدن مطلبی روزی کسب می‌کند، فهماندنش به او کار بسیار سختی است.»

[ساموئل] جانسون وقتی گفت که زندگی به‌خودی‌خود آن‌قدر سخت است که بهتر است بدون فشردن پوست تلخ کینه زیر دندان، آن را ببلعید، حرف خوبی زد.»

کیفیت زندگی شما به کیفیت روابط و افکارتان بستگی دارد، نه به تعداد وسایلی که دارید.

آنچه به ما کمک می‌کند، وارونگی است: اجتناب از چیزهایی که حتماً یک زندگی خوب را خراب می‌کنند.