کتاب پدرسالاری مزد

اگر مادران ما، به‌جای تکیه بر عشق و محبت، دستمزد مالی می‌گرفتند، درد کمتری داشتند، کمتر وابسته بودند، کمتر باج می‌دادند و کمتر با یادآوری مداوم فداکاری‌هایشان از فرزندان خود باج می‌گرفتند.

گرچه خودمان بابت کارمان مزدی دریافت نمی‌کنیم، با کارمان ارزشمندترین محصول بازار سرمایه‌داری، یعنی نیروی کار، را تولید کرده‌ایم. کار خانگی بسیار فراتر از نظافت منزل است.

اتفاقی نیست که در نظام سرمایه‌داری، که فرض می‌شود بر کار مزدی تکیه دارد، بیش از نیمی از جمعیت جهان کارگرانی باشند که مزدی دریافت نمی‌کنند.

هزینهٔ کار خانگی هیچ‌وقت با مزد پرداخت نشده بلکه همیشه این کار به نام «عشق» انجام شده و درواقع هیچ‌چیز به‌اندازهٔ این مسئله در نهادینه ساختن کار، خانواده و وابستگی ما به مردان قدرتمند نبوده است.

هیچ کارگری، چه مرد چه زن، هیچ‌وقت مزد تمام کارش را نمی‌گیرد و تنها بخشی از آن را دریافت می‌کند؛ بخشی که در حال کاهش است. این خصلت ذاتی کار مزدی و استثمار سرمایه‌دارانه است.

تنها کارِ کارگران حاضر در کارخانه نیست که در کارخانه وجود دارد؛ کار زنانی که در کارخانه نیستند نیز به همان اندازه در کارخانه نهفته است. این زنان نیروی کار خود را به مردانی منتقل کرده‌اند که فقط آن‌ها در کارخانه حضور پیدا می‌کنند.