کتاب عربیکا

«ما مأموریت‌های تاریخی داریم؛ در حاشیهٔ کتاب فاخر تاریخْ نقاشی‌های کودکانه نکشید!»

مگر هربار که انسان زخم جدیدی می‌خورد درد تازه‌ای را نمی‌چشد؟!

این مردم دست‌کم سه بار خانه‌هایشان را از نو ساخته‌اند. آن جنوبی، حتی همین چند ماه پیش، همان موقع که در حیاط خانه‌اش قلیان می‌کشید و به در و دیوار خانه‌اش نگاه می‌کرد، نقشهٔ جدید خانه را در ذهنش کشیده؛ با خودش گفته: «اگر دفعهٔ بعد اسرائیل خرابش کرد، این‌بار این‌طور می‌سازمش.»

_ برادرا، عذر می‌خوایْم. هرجا می‌رفتیم نوشابه بگیریم کوکا و پپسی داشتن. طول کشید تا زمزم گیر بیاریم!

در یکی از اتاق‌ها سید حسن نصرالله منتظر ماست. او در قلب ضاحیه کابوس اسرائیل شده است. صهیونیست‌ها در خواب هم نمی‌دیدند در یک کشور بی‌دفاع و بی‌ارتش، که مقصد دوم اشغال آن‌ها پس از فلسطین بوده، جمعی از مردم، به تأسی از انقلابی در یک کشورِ دیگر، به هم بپیوندند و این‌طور مایهٔ گرفتاری و افسردگی آن‌ها بشوند.

در 16 سپتامبر 1982، حمله ای به فرماندهی آریل شارون، وزیر دفاع اسرائیل، به صبرا و شتیلا (اردوگاه آوارگان فلسطینی در لبنان) صورت گرفت که طی سه روز منجر به کشته شدن بیش از سه هزار نفر از فلسطینیان و لبنانی ها شد. سوءقصد به جان بشیر جمیل، رهبر حزب کتائب، بهانهٔ این حمله بود. تعداد زیادی از کودکان، زنان، و سال خوردگان قربانیان این جنایت بودند که با سلاح گرم و سردِ مهاجمان به طرز وحشیانه ای کشته شدند. آنچه بیشتر باعث کشتار دسته جمعی ساکنان صبرا و شتیلا شد محاصرهٔ اردوگاه توسط ارتش اسرائیل بود.

_ برادرا، عذر می‌خوایْم. هرجا می‌رفتیم نوشابه بگیریم کوکا و پپسی داشتن. طول کشید تا زمزم گیر بیاریم! پِقّی می‌زنیم زیر خنده. آن‌ها واقعاً مبارزه را جدی گرفته‌اند. خوش به حال زمزم که این لبنانی‌ها با صدها کیلومتر آن‌سوتر از مرزهای ایران این‌قدر به آن وفادارند.

فقط با اسلحه می توان با اسلحه مقابله کرد و ما با دشمنی روبه رو هستیم که فقط زبان زور را می فهمد ... در این سرزمین همان‌گونه‌که زیتون می روید، مبارزان مقاومت نیز پرورده می شوند و نسل به نسل تسلیم ناپذیری را به ارث می برند.

این را از سید مقاومت آموخته‌اند که خون همهٔ ما ریخته شود ولی یک تیر به‌سمت ایران شلیک نشود.

حالا بیروت و ضاحیه و اقلیم التفاح و نبطیه و بنت جُبیل هم برای من مثل دوکوهه و طلائیه و شلمچه و فکه و بازی‌دراز معنادار شده بود.

برادرانمان در لبنان حاضر نیستند ما را در این معرکه درگیر کنند. مراقب‌اند کوچک‌ترین آسیبی متوجه ما نباشد. این را از سید مقاومت آموخته‌اند که خون همهٔ ما ریخته شود ولی یک تیر به‌سمت ایران شلیک نشود. ایران ام‌القری است؛ ایران روح مقاومت و مملکت صاحب‌الزمان است؛ ما همه فداییان ایرانیم.

در برخی اسناد به تلاش های شارون برای طراحی و ایجاد کودتا علیه جمهوری اسلامی ایران و به قدرت رساندن فرزند محمدرضاشاه معدوم به قدرت اشاراتی شده است. شارون در سال 2006 در اثر سکتهٔ مغزی به کما رفت و پس از هشت سال به درک واصل شد.

این در حالی است که یهودیان در دورهٔ قیمومیت انگلیس فقط ۱۶۸۲ کیلومتر از سرزمین تاریخی فلسطین یعنی حدود 2/6 درصد از مساحت آن را در اختیار داشتند.

زندگی نرمال و روتین برای انسان مدرن آغاز پوچی و بی‌معنایی است؛ هرچندکه تلاش کند از طریق تفریحات غیرمتعارف آن را بپوشاند. فقدان یک موقعیت که انسان را بر لبهٔ حقیقت وجودش بنشاند و تلاش را برای فرارفتن و غلبه بر آن برانگیزد و قلب زندگی را به تپش وادارد سرآغاز افسردگی بسیاری از مردم است. زندگی آن‌گاه که به مجموعه‌ای از عادات تکرارشونده در شرایط ثبات و نرمال بدل شود، انسان را به خودویران‌سازی سوق می‌دهد. ما از زندگی چه می‌خواهیم؟ رسیدن به این مرحله؟!

خانه‌به‌دوشیِ راست‌قامتان صبور ضاحیه دل را می‌سوزاند

نمی‌دانند زندگی در زندانی به نام غزه با فشار چند ده‌سالهٔ پست‌ترین موجودات تاریخ همراه با اسارات، گرسنگی، تحقیر، ممنوع‌الورودی،‌ ممنوع‌الخروجی، بی‌خبری از بستگان، مفقود شدن ناگهانی اعضای خانواده، کمبود دارو، و بمباران دل‌بخواهی و اتفاقی هوایی یعنی چه؟ کودکانی که در اردوگاه آوارگان چشم به جهان باز می‌کنند و در همان حال بزرگ می‌شوند و در همان جغرافیای کوچک محاصره‌شده باید بمیرند چه راهی جز مبارزه برای آزادی و کرامتشان باقی می‌ماند؟

بیش از یک‌ونیم‌میلیون نفر هفته‌های متوالی بیرون از خانه‌شان به سر می‌برند و ... دیگر این سرزمین جای مناسبی برای «سکونت» نیست. طوفان الاقصی عملیاتی برای زندگی بود. زندگی در هر سرزمین اول حق صاحبان آن سرزمین است؛ اگر آن‌ها نتوانند سکونت کنند، هیچ‌کسی نخواهد توانست.

رژیم صهیونیستی در محاسباتش بین دو گزینهٔ بد و بدتر قرار دارد. اگر نجنگد، به مقاومت فرصت رشد و استحکام بیشتر داده است و اگر بجنگد، با تزلزل داخلی و ناامنی و تهدید مستمر مواجه خواهد بود که این به‌منزلهٔ مرگ تدریجی است. اسرائیل برای به تحلیل بردن توان و قوای مقاومت متناوباً شعلهٔ درگیری و جنگ را روشن می‌کند.

شادی دشمن از ترورها کوتاه است. اگر ترورها یک پیروزی بود، مقاومت از زمان ترور عزالدین قسام در نود سال پیش پایان می یافت.

«خونه‌ها که از بچه‌هامون عزیزتر نیستن. سنگ دوباره روی سنگ می‌ره ... خونه‌ها رو ازنو می‌سازیم ... فدای مقاومت!»

شیخ نعیم قاسم متولد سال ۱۹۵۳ در نبطیه (جنوب لبنان) است. علاوه بر تحصیلات حوزوی، در دانشگاه لبنان در رشتهٔ شیمی فارغ التحصیل شده و به زبان های فرانسه و فارسی هم مسلط است. از شیخ نعیم قاسم تاکنون بیش از بیست اثر منتشر شده که بسیاری از آن ها به زبان های مختلف ترجمه شده اند.

خانه‌اش در معرض بمباران است و زن و بچه‌اش آواره، اما نگران ناهار ماست. این‌ها بیرون از خودشان ایستاده‌اند. در وسط معرکه‌ای که تکلیف تاریخ را معلوم خواهدکرد.

من به زندگی بازگشتم؛ به محله‌ای در ضاحیه که در آن می‌زیستم،‌ شرمگین از اینکه خانه‌ام ویران نشده و من شهیدی تقدیم نکرده‌ام.

همهٔ روضه‌ها مال گودال است.

حالا بیروت و ضاحیه و اقلیم التفاح و نبطیه و بنت جُبیل هم برای من مثل دوکوهه و طلائیه و شلمچه و فکه و بازی‌دراز معنادار شده بود.

_ اونجا شهرک مارگالیوته. ساکنانش ایرانی‌های صهیونیست‌ان!

زندگی نرمال و روتین برای انسان مدرن آغاز پوچی و بی‌معنایی است؛ هرچندکه تلاش کند از طریق تفریحات غیرمتعارف آن را بپوشاند. فقدان یک موقعیت که انسان را بر لبهٔ حقیقت وجودش بنشاند و تلاش را برای فرارفتن و غلبه بر آن برانگیزد و قلب زندگی را به تپش وادارد سرآغاز افسردگی بسیاری از مردم است. زندگی آن‌گاه که به مجموعه‌ای از عادات تکرارشونده در شرایط ثبات و نرمال بدل شود، انسان را به خودویران‌سازی سوق می‌دهد. ما از زندگی چه می‌خواهیم؟ رسیدن به این مرحله؟!

حالا سیاستمداران ما مدتی است شعار وفاق می‌دهند. برای خوراک سیاسی شعارِ جذابی است؛‌ رأی‌آور هم هست. اما «وفاق» اعتباری است. اصالتْ با الفت است. وفاقْ مصلحت‌محور و توافقی بر یک غرض مشترک است. الفت اما غیرغرض‌ورزانه و بر اساس صدق و از شعبه‌های وَلایت است. الفت که به محاق برود، ناچار و ناگزیر از وفاق می‌شویم. اما هوش دار که مؤمنین با رشتهٔ ولایت به هم وصل‌اند و قطع این سلسله به رانده شدن از بارگاه ولا می‌انجامد.

شیرینیِ شکست اسرائیل بیشتر بود یا پیروزی حزب‌الله؟

حدود یک ساعت گذشته است و ما منتظر تعارف برادران حزب‌الله هستیم. بالاخره کسی از راه می‌رسد با کیسه‌ای پُر از نوشابه. نوشابه‌های زمزم را توزیع می‌کنند و بعد وقت توزیع شاورما فرامی‌رسد. غذای لذیذی است. در حال حدس زدن ادویه‌هایش هستم که یکی از برادران بابت تأخیر در توزیع ناهار عذرخواهی می‌کند. ‫_ برادرا، عذر می‌خوایْم. هرجا می‌رفتیم نوشابه بگیریم کوکا و پپسی داشتن. طول کشید تا زمزم گیر بیاریم! ‫پِقّی می‌زنیم زیر خنده. آن‌ها واقعاً مبارزه را جدی گرفته‌اند. خوش به حال زمزم که این لبنانی‌ها با صدها کیلومتر آن‌سوتر از مرزهای ایران این‌قدر به آن وفادارند.