کتاب مری فلورا بل

نه، زمان تمام زخم‌ها را درمان نمی‌کند؛ اما اگر زمان کافی بگذرد، انسان یاد می‌گیرد با درد زندگی کند و حتی زیر باران هم لبخند بزند.

اگر گذشته را فراموش کنیم، محکوم به تکرار آن خواهیم بود.

و کاش فراموش نکنیم: کودکانی که آسیب می‌بینند، اگر تنها رها شوند، ممکن است خود، به منبع آسیبی بزرگ‌تر بدل شوند. جامعه‌ای که زخم‌های کودکی را نادیده می‌گیرد، باید در بزرگسالی با نتایج آن روبه‌رو شود.

امیدوارم جامعهٔ ما امروز نسبت به کودکان آسیب‌دیده هوشیارتر، مسئول‌تر و مهربان‌تر باشد.

و کاش فراموش نکنیم: کودکانی که آسیب می‌بینند، اگر تنها رها شوند، ممکن است خود، به منبع آسیبی بزرگ‌تر بدل شوند.

داستان او، هم تلخ است و هم، در معنایی عمیق، الهام‌بخش. هنوز هم، در گوشه‌وکنار جهان، کودکانی هستند که همان دردهایی را تجربه می‌کنند که مری پشت‌سر گذاشت: کودکانی خاموش، نادیده‌گرفته‌شده، گرفتار در خانه‌هایی که باید پناه باشند، اما نیستند. و متأسفانه، اغلب تا زمانی متوجه درد آن‌ها نمی‌شویم که فاجعه‌ای رخ دهد ـ فاجعه‌ای که تبدیل به تیتر رسانه‌ها می‌شود.

امروزه شنیدن خبرهایی از این دست که کودکی مرتکب قتل شده است، دیگر چندان عجیب نیست: قتل‌های خانوادگی، خشونت‌های گروهی، تیراندازی در مدارس. ما در عصری زندگی می‌کنیم که هر روز با این فجایع از طریق رسانه‌ها بمباران می‌شویم.

دنیا در آن دوران ساده‌تر، کوچک‌تر و معصوم‌تر به‌نظر می‌رسید.

کارشناسان معتقدند کودکانی که در محیط‌های ناسالم بزرگ می‌شوند، ممکن است در واکنش به تجربیات تلخ گذشته، دست به رفتارهایی اغراق‌آمیز، ناهنجار یا غیرقابل‌پیش‌بینی بزنند ـ گاه برای جلب توجه، گاه برای احساس کنترل و قدرت. دلایل مختلفی می‌تواند باعث شود که کودکی با سابقهٔ آسیب‌های جدی، رفتاری غیرعادی و هشداردهنده از خود بروز دهد.