کتاب طبیعت

فلانی صاحب این مزرعه و دیگری مالک آن یکی، و شخص سومی مالک درختزار پشت آن‌هاست، اما هیچ یک از آن‌ها مالک منظره نیستند. این دارایی که در افق پیداست تنها از آن کسی است که چشمانش می‌تواند تمام اجزای آن را کنار یکدیگر بگذارد، و این یعنی شعر

در حضور طبیعت، به رغم اندوه‌های واقعی، لذتی وحشی در سراسر وجود انسان می‌تازد.

در واقع معدودی از بزرگسالان می‌توانند طبیعت را ببینند. اکثر انسان‌ها نمی‌توانند خورشید را ببینند یا دست کم نگاهی سطحی به آن دارند. خورشید تنها در چشمان بزرگسالان می‌تابد اما همین خورشید به چشم و قلب کودکان می‌تابد. عاشق طبیعت کسی است که احساسات درونی و بیرونی‌اش دقیقا یکسان و مشابه باشند، کسی که روح کودکی‌اش را با خود به بزرگسالی آورده باشد.

لذت بخش‌ترین چیزی که مزارع و جنگل‌ها اعطا می‌کنند، اشاره به رابطه‌ای پنهانی بین انسان و گیاهان است. در آنجا تنها و بی‌خبر نیستم، نباتات به من اشاره می‌کنند و من به ایشان. امواج شاخه‌ها در باد هم برایم تازگی دارد و هم قدیمی است؛ باعث شگفتی‌ام می‌شود و با این حال برایم ناشناخته است

طبیعت آهنگی است که قطعات نشاط‌آور و حزن‌انگیز را به یک اندازه سر می‌دهد.

چرا نباید شعر و فلسفه‌ای در باب بصیرت داشته باشیم و تمام آن‌ها در باب سنت منحصر شده باشند، یا آیینی که در آن بر ما الهام گردد نه آن که راوی سرنوشت دیگران باشد؟

تمام آنچه که باید انجام دهم این است که به خویشتنم توجه نمایم نه به آن چه که مردم [درباره‌ام] می‌اندیشند. [اجرای] این قاعده هم در زندگی عملی و هم زندگی ذهنی بسیار دشوار است، اما احتمالاً عامل عمده افتراق بین ارجمندی و عزت و حقارت و پستی است. این کار زمانی سخت می‌شود که همیشه با افرادی مواجه می‌شوید که تصور می‌کنند بهتر از خود شما به تکلیف‌تان واقف هستند. اینکه در جمع طبق نظر جمع زندگی کنید، آسان است؛ اینکه در خلوت طبق نظر خودتان زندگی کنید، آسان است؛ اما انسان بزرگ کسی است که در میان جماعت با کمال میل، استقلال [رای] خلوت خویش را حفظ می‌نماید.

زندگی من فی‌نفسه ارزشمند است نه برای این که نمایشی [دلخواه دیگران] باشد.

هیچ جسمی چنان پلید نیست که بواسطه نور زیبا نشود

افسانه مشهوری نقل شده مبنی بر این که: عده‌ای، فردی را که از شدت مستی نقش بر خیابان شده بود بلند کرده و به قصر دوک برده وپس از شست و شو و ملبس کردنش، در تخت او می‌خوابانند؛ صبح که از خواب برمی خیزد، با او به مانند دوک رفتار کرده واز دستوراتش فرمانبرداری می‌کنند، و مرد یقین پیدا می‌کند که دیوانه شده است؛ شهرت این داستان مرهون این واقعیت است که حکایت نماد کاملی از حالات انسانی است، که در این دنیا به نوعی مست است، اما هنگامی که از خواب بر می‌خیزد، عقل خویش را می‌آزماید و در می‌یابد که یک شاهزاده واقعی است.

اینکه در جمع طبق نظر جمع زندگی کنید، آسان است؛ اینکه در خلوت طبق نظر خودتان زندگی کنید، آسان است؛ اما انسان بزرگ کسی است که در میان جماعت با کمال میل، استقلال [رای] خلوت خویش را حفظ می‌نماید.

بر خویشتن اصرار کن و هرگز تقلید نکن. تو می‌توانی هدیه‌ای که در تو به ودیعه نهاده شده را هر لحظه که بخواهی با نیروی انباشته از تمام عمرت، عرضه نمایی؛

او می‌گوید شما شخصیتهای بزرگی را مثل محمد پیامبر اسلام به من بشناسانید تا تأثیر آنها را در تحول در تاریخ برای شما بازگو کنم.

"افکار خوب تا زمانی که اجرا نشده‌اند، چیزی بیش از یک رویا نیستند!"

هیچ چیز [و هیچ‌کس] جز خودت نمی‌تواند برایت صلح و آرامش به ارمغان آورد. هیچ چیز جز پیروزی اصول اخلاقی نمی‌تواند برایت صلح و آرامش به ارمغان آورد.

خودتان را وقف خودتان نمایید، در این صورت می‌توانید سهمی در جهان داشته باشید.

عصر ما عطف به گذشته می‌نماید. این عصر مزار پدران را می‌سازد، شرح‌حال‌ها، تواریخ و نقد ادبی می‌نویسد. نسل‌های پیشین خداوند و طبیعت را چهره به چهره دیده‌اند، و ما هم بواسطه چشمان ایشان دیده‌ایم. پس چرا نباید از رابطه‌ای اصیل با جهان هستی لذت بریم؟

در جنگل به خرد و ایمان بازمی‌گردیم. در آن جاست که احساس می‌کنم هیچ چیزی نمی‌تواند در زندگی‌ام روی دهد، نه بلا و نه اندوهی که طبیعت نتواند آن را برایم تسکین دهد. ایستاده بر روی زمین عریان، سرم از هوای مهربان خیس می‌شود و مرا تا فضای نامتناهی بالا برده و تمام خودپسندیم را محو و زائل می‌نماید. به یک مردمک چشم شفاف تبدیل می‌شوم؛ چیزی نیستم و در عین حال همه چیز را می‌بینم؛ جریان جهان هستی در سراسر وجودم جریان دارد؛ من بخش یا جزئی از خداوند هستم.

هیچ کس جز بواسطه عملم نمی‌تواند به من نزدیک شود. "ما آن چیزی هستیم که بدان عشق می‌ورزیم، اما هوای نفس ما را از عشق‌مان محروم می‌کند. "

هیچ کس جز خالق [انسان] نمی‌تواند به او بیاموزد که چه توانایی‌هایی دارد؛ هیچ فرد دیگری آن استعدادها را نمی‌شناسد و تا زمانی که توسط خود وی ابراز نشده نیز، قادر به شناسایی آن‌ها نخواهد بود.

منظره جذابی که امروز صبح دیدم بی‌تردید ترکیبی از تصویر بیست یا سی مزرعه بود. فلانی صاحب این مزرعه و دیگری مالک آن یکی، و شخص سومی مالک درختزار پشت آن‌هاست، اما هیچ یک از آن‌ها مالک منظره نیستند. این دارایی که در افق پیداست تنها از آن کسی است که چشمانش می‌تواند تمام اجزای آن را کنار یکدیگر بگذارد، و این یعنی شعر.

به نظر می‌رسد سلامت چشم‌ها نیازمند مشاهده افق است و تا جایی که این منظره در برابر چشمان‌مان گسترده شده باشد، هیچ‌گاه خسته نخواهیم شد.

بی‌شک سوالی نیست که پاسخی نداشته باشد. باید تا جایی که یقین حاصل کنیم بر جهل انواع اشیاء در ذهن‌مان نور دانش تابیده، بر کمال خلقت تکیه نماییم. نفس هر انسانی راه حلی است بر رموزی که در پی کشف آن‌هاست. انسان پیش از آن که به چشم حقیقت به این پرسش‌ها بنگرد، به چشم زندگی بدان‌ها می‌نگرد. در چنین شرایطی است که طبیعت در اشکال و علایق ذاتی‌اش، طرح خود را آشکار می‌سازد.

کلمه رمزآلود است. بخشی از کلام را استعاره‌ها تشکیل می‌دهند، زیرا کل طبیعت استعاره‌ای از ذهن انسان است.

هر انقلابی در آغاز تنها اندیشه‌ای در ذهن یک فرد بوده، و هنگامی که اندیشه مشابهی به ذهن فرد دیگر راه می‌یابد، کلیدی است برای آغاز یک عصر تاریخی.

کدامین فرشتگان این پیرایه‌های درخشان را ابداع کرده‌اند، این آسودگی‌ها، این اقیانوس هوا که در بالا در جریان است، یا اقیانوسی از آب که در پایین قرار دارد، این آسمانی که زمین در میان آن‌ها می‌چرخد؟ این دایره البروج مشتعل، این خیمه ابرهای رها، این پوشش باریک آب و هوا، این فصول چهارگانه سال؟ جانوران، آتش، آب، سنگ‌ها و غله‌ای که انسان را تغذیه می‌کند. زمین هم خانه اوست، هم محل کارش، هم عرصه بازی‌اش، هم باغ و هم بسترش. خدمتکاران بسیاری به انتظار انسان نشسته‌اند،

اینکه چهره‌ای، شخصیتی و واقعیتی تأثیر زیادی بر انسان دارد و دیگری فاقد چنین تأثیری است، بی‌دلیل نیست.

این‌ها صداهایی هستند که در خلوت خود می‌شنویم اما هنگامی که وارد جمع می‌شویم، ضعیف و گنگ می‌شوند. جامعه در هر جایی علیه فردیت اعضای خود مبارزه می‌کند. جامعه یک شرکت سهامی است، که در آن اعضا توافق کرده‌اند برای تأمین بهتر قوت هر یک از سهامداران، از آزادی و فرهنگ خورنده غذا چشم پوشی شود. در اغلب موارد عمل نیک با نیاز مطابقت می‌یابد؛ واعتماد به نفس با این امر مغایرت دارد. [جامعه] موجودات و مخلوقات را دوست ندارد بلکه به اسامی و سنت‌ها عشق می‌ورزد.

در نهایت هیچ چیزی جز کمال عقلانی شما مقدس نیست.

اگر طرفدار متعصب لغو برده داری با آخرین اخبار از باربادئوس به نزد من آید، می‌توانم به او بگویم"برو و به کودکت عشق بورز؛ عاشق کلبه چوبی‌ات باش؛ سعی کن باطنت نیک باشد و متواضع باشی؛ بخشنده باش؛ و هرگز خودت را به جهت این آرزوی محال برای جماعت سیاه پوست به مشقت و سختی نینداز که ناچار شوی هزاران مایل از خانمانت دور شوی.