بریده‌هایی از کتاب دوستان من

خطرناک‌ترین مکان روی زمین درونِ خود انسان قرار دارد.

بچه‌ها مسئول خوشبختی پدر و مادرشان نیستند، اما باز هم تلاششان را می‌کنند.

خلئی که در سینه‌اش احساس می‌کند همان دلتنگی برای جایی است که هیچ‌وقت در آن نبوده است

نهایت ابراز عشق غر زدن است، ما آن‌قدر که سر عزیزانمان غر می‌زنیم، سر غریبه‌ها غر نمی‌زنیم. پدر و مادرها خیلی خوب این را می‌دانند؛ همچنین همۀ دوستان صمیمی‌مان.

گاه یک رؤیا فقط به کمی تأیید نیاز دارد.

مردم از تنها ماندن نمی‌ترسند، آنچه آن‌ها را می‌ترساند، ترک شدن است. آدم می‌تواند تنهایی را انتخاب کند، اما هیچ‌کس انتخاب نمی‌کند که ترک شود.

داشتن قلب خودش بار بسیار سنگینی است، گاهی سنگین‌تر از توان آدمی؛

لحن یوار تند بود، اما از درون دلش می‌خواست بهترین‌ها برای دوستش اتفاق بیفتد، مشکلش فقط این بود که کسی چگونگی بیان منظورش را به او یاد نداده بود.

دلی که مستعد شکستن باشد می‌شکند؛ خواه در کاخی مجلل باشد و خواه در کوچه‌های تنگ و تاریک.

ستمگران را نمی‌شود شکست داد، فقط می‌شود نابودشان کرد.

فیش از غم‌وغصه‌های مداوم مُرد.

بعضی‌ها به‌کل در جای اشتباهی به دنیا می‌آیند و تمام بچگی‌شان مثل این است که در جزیره‌ای متروکه گیر افتاده باشند؛ دلشان می‌خواهد به خانه بروند، اما هنوز نمی‌دانند خانه کجاست؛

«طبق آمار، بزرگ‌ترین تهدید برای سلامت مردها بیماری‌های قلبیه. حالا می‌دونین بزرگ‌ترین تهدید برای سلامت زن‌ها چیه؟» لوئیزا، بی‌آنکه فکر کند، پاسخ می‌دهد: «مردها.»

هنر چیزیه که تو وجود آدم جا نمی‌شه، چیزیه که سرریز می‌شه.

مردم از تنها ماندن نمی‌ترسند، آنچه آن‌ها را می‌ترساند، ترک شدن است.

شگفت‌انگیزترین حقیقت دربارۀ از دست دادن والدین این است که حتی لازم نیست دلتان برایشان تنگ شود تا نبودشان را احساس کنید. کارکرد اصلی والدین فقط «بودن» است؛ حضوری خاموش اما ضروری، مانند وزنه‌های تعادل قایق؛ اگر نباشند، بچه واژگون می‌شود.

گاهی آدم قدر داشته‌هایش را نمی‌داند، تا وقتی که حسرتش را در چشمان کس دیگری ببیند.

فیش همیشه می‌گفت آدم‌های مهربان از همه خطرناک‌ترند، چون دست‌کم در مورد آدم‌های بد می‌دانید طرف حسابتان کیست؛ اما مهربانی نقابی است که پشتش می‌تواند هرچیزی پنهان شده باشد.

برای هرکه جوان است و می‌خواهد چیزی خلق کند: دست‌به‌کار شو.

«هنر فاخر وقفه‌ای است هرچند کوتاه در میان ناامیدی‌های انسان.»

خطرناک‌ترین چیز در دنیا آدم مغروری است که تحقیر شده باشد.

قدرت تخیل تنها چیزی است که باعث می‌شود هر لحظه و هر ثانیه به مرگ فکر نکنیم!

راستش تقصیر خودت است، چون وقتی این‌قدر سالم زندگی کنی، باید هم آخرش تنها بمانی؛

«انسان بودن یعنی رضایت دادن به اندوهی ابدی!»

«زندگی طولانیه، لوئیزا. شاید همه برعکسش رو بهت بگن، ولی بدون دارن دروغ می‌گن. زندگی طولانیه، خیلی طولانی.»

ناامیدی قدرتی سهمگین است. اگر درست به کار گرفته شود، از ترس نیرومندتر است، از درد جسمانی نیز هولناک‌تر.

در غم و سوگ است که ما یادمان می‌آید انسانیم. در زندگی شاید دشمن باشیم، اما در برابر مرگ، حقیقت آشکار می‌شود: ما یک گونه‌ایم، تنها پناهمان خودمانیم و این یعنی هرجا که تو بروی، من هم به‌دنبالت خواهم آمد.

بهترین چیز درباره نوزادان این است که به ما یادآوری می‌کنند زندگی همچنان ادامه دارد

چیزی سنگین‌تر از ایمان و باورِ دیگران به شما وجود ندارد.

آدم‌بزرگ‌ها خیال می‌کنند می‌توانند بچه‌ها را با دور نگه داشتن از جاهای خطرناک محافظت کنند، اما همۀ نوجوان‌ها می‌دانند که خطرناک‌ترین مکان روی زمین درونِ خود انسان قرار دارد.