بریده‌هایی از کتاب دوستان من

بچه‌ها مسئول خوشبختی پدر و مادرشان نیستند، اما باز هم تلاششان را می‌کنند.

خطرناک‌ترین مکان روی زمین درونِ خود انسان قرار دارد.

مردم از تنها ماندن نمی‌ترسند، آنچه آن‌ها را می‌ترساند، ترک شدن است. آدم می‌تواند تنهایی را انتخاب کند، اما هیچ‌کس انتخاب نمی‌کند که ترک شود.

نهایت ابراز عشق غر زدن است، ما آن‌قدر که سر عزیزانمان غر می‌زنیم، سر غریبه‌ها غر نمی‌زنیم. پدر و مادرها خیلی خوب این را می‌دانند؛ همچنین همۀ دوستان صمیمی‌مان.

گاه یک رؤیا فقط به کمی تأیید نیاز دارد.

داشتن قلب خودش بار بسیار سنگینی است، گاهی سنگین‌تر از توان آدمی؛

ستمگران را نمی‌شود شکست داد، فقط می‌شود نابودشان کرد.

خلئی که در سینه‌اش احساس می‌کند همان دلتنگی برای جایی است که هیچ‌وقت در آن نبوده است

دلی که مستعد شکستن باشد می‌شکند؛ خواه در کاخی مجلل باشد و خواه در کوچه‌های تنگ و تاریک.

لحن یوار تند بود، اما از درون دلش می‌خواست بهترین‌ها برای دوستش اتفاق بیفتد، مشکلش فقط این بود که کسی چگونگی بیان منظورش را به او یاد نداده بود.

گاهی آدم قدر داشته‌هایش را نمی‌داند، تا وقتی که حسرتش را در چشمان کس دیگری ببیند.

«طبق آمار، بزرگ‌ترین تهدید برای سلامت مردها بیماری‌های قلبیه. حالا می‌دونین بزرگ‌ترین تهدید برای سلامت زن‌ها چیه؟» لوئیزا، بی‌آنکه فکر کند، پاسخ می‌دهد: «مردها.»

خطرناک‌ترین چیز در دنیا آدم مغروری است که تحقیر شده باشد.

راستش تقصیر خودت است، چون وقتی این‌قدر سالم زندگی کنی، باید هم آخرش تنها بمانی؛

«زندگی طولانیه، لوئیزا. شاید همه برعکسش رو بهت بگن، ولی بدون دارن دروغ می‌گن. زندگی طولانیه، خیلی طولانی.»

«اون خنده بهت می‌آد. خوشحالم که نتونستن ازت بگیرنش.» «کی‌ها؟» «همۀ اون‌هایی که تلاش کردن.»

فیش همیشه می‌گفت آدم‌های مهربان از همه خطرناک‌ترند، چون دست‌کم در مورد آدم‌های بد می‌دانید طرف حسابتان کیست؛ اما مهربانی نقابی است که پشتش می‌تواند هرچیزی پنهان شده باشد.

بعضی‌ها به‌کل در جای اشتباهی به دنیا می‌آیند و تمام بچگی‌شان مثل این است که در جزیره‌ای متروکه گیر افتاده باشند؛ دلشان می‌خواهد به خانه بروند، اما هنوز نمی‌دانند خانه کجاست؛

روزها کند می‌گذرند، اما سال‌ها به‌سرعت سپری می‌شوند

شگفت‌انگیزترین حقیقت دربارۀ از دست دادن والدین این است که حتی لازم نیست دلتان برایشان تنگ شود تا نبودشان را احساس کنید. کارکرد اصلی والدین فقط «بودن» است؛ حضوری خاموش اما ضروری، مانند وزنه‌های تعادل قایق؛ اگر نباشند، بچه واژگون می‌شود.

فیش از غم‌وغصه‌های مداوم مُرد.

هنر چیزیه که تو وجود آدم جا نمی‌شه، چیزیه که سرریز می‌شه.

ناامیدی قدرتی سهمگین است. اگر درست به کار گرفته شود، از ترس نیرومندتر است، از درد جسمانی نیز هولناک‌تر.

«انسان بودن یعنی رضایت دادن به اندوهی ابدی!»

عجیب است، آدم اسم کسی را که عاشقش است، کمتر از همه به زبان می‌آورد. چون به‌نوعی واضح است که دارم با تو صحبت می‌کنم، که همیشه به تو فکر می‌کنم. مگر قرار است به کس دیگری غیر از تو فکر کنم؟

بهترین چیز درباره نوزادان این است که به ما یادآوری می‌کنند زندگی همچنان ادامه دارد

آدم‌بزرگ‌ها خیال می‌کنند می‌توانند بچه‌ها را با دور نگه داشتن از جاهای خطرناک محافظت کنند، اما همۀ نوجوان‌ها می‌دانند که خطرناک‌ترین مکان روی زمین درونِ خود انسان قرار دارد.

مردم از تنها ماندن نمی‌ترسند، آنچه آن‌ها را می‌ترساند، ترک شدن است.

مردم همیشه می‌گن جوری زندگی کن انگار امروز آخرین روز عمرته. ولی وقتی بچه داشته باشی، می‌فهمی باید طوری زندگی کنی که انگار هر روز، اولین روز زندگی اون‌هاست.

وینسنت ون‌گوگ نوشته: ‘من همیشه فکر می‌کنم بهترین راه شناختن خدا، اینه که چیزهای زیادی رو دوست داشته باشم.’»