بریده‌هایی از کتاب دوستان من

خطرناک‌ترین مکان روی زمین درونِ خود انسان قرار دارد.

بچه‌ها مسئول خوشبختی پدر و مادرشان نیستند، اما باز هم تلاششان را می‌کنند.

مردم از تنها ماندن نمی‌ترسند، آنچه آن‌ها را می‌ترساند، ترک شدن است. آدم می‌تواند تنهایی را انتخاب کند، اما هیچ‌کس انتخاب نمی‌کند که ترک شود.

نهایت ابراز عشق غر زدن است، ما آن‌قدر که سر عزیزانمان غر می‌زنیم، سر غریبه‌ها غر نمی‌زنیم. پدر و مادرها خیلی خوب این را می‌دانند؛ همچنین همۀ دوستان صمیمی‌مان.

گاه یک رؤیا فقط به کمی تأیید نیاز دارد.

داشتن قلب خودش بار بسیار سنگینی است، گاهی سنگین‌تر از توان آدمی؛

خلئی که در سینه‌اش احساس می‌کند همان دلتنگی برای جایی است که هیچ‌وقت در آن نبوده است

ستمگران را نمی‌شود شکست داد، فقط می‌شود نابودشان کرد.

دلی که مستعد شکستن باشد می‌شکند؛ خواه در کاخی مجلل باشد و خواه در کوچه‌های تنگ و تاریک.

لحن یوار تند بود، اما از درون دلش می‌خواست بهترین‌ها برای دوستش اتفاق بیفتد، مشکلش فقط این بود که کسی چگونگی بیان منظورش را به او یاد نداده بود.

گاهی آدم قدر داشته‌هایش را نمی‌داند، تا وقتی که حسرتش را در چشمان کس دیگری ببیند.

«طبق آمار، بزرگ‌ترین تهدید برای سلامت مردها بیماری‌های قلبیه. حالا می‌دونین بزرگ‌ترین تهدید برای سلامت زن‌ها چیه؟» لوئیزا، بی‌آنکه فکر کند، پاسخ می‌دهد: «مردها.»

«اون خنده بهت می‌آد. خوشحالم که نتونستن ازت بگیرنش.» «کی‌ها؟» «همۀ اون‌هایی که تلاش کردن.»

خطرناک‌ترین چیز در دنیا آدم مغروری است که تحقیر شده باشد.

راستش تقصیر خودت است، چون وقتی این‌قدر سالم زندگی کنی، باید هم آخرش تنها بمانی؛

«زندگی طولانیه، لوئیزا. شاید همه برعکسش رو بهت بگن، ولی بدون دارن دروغ می‌گن. زندگی طولانیه، خیلی طولانی.»

فیش همیشه می‌گفت آدم‌های مهربان از همه خطرناک‌ترند، چون دست‌کم در مورد آدم‌های بد می‌دانید طرف حسابتان کیست؛ اما مهربانی نقابی است که پشتش می‌تواند هرچیزی پنهان شده باشد.

بعضی‌ها به‌کل در جای اشتباهی به دنیا می‌آیند و تمام بچگی‌شان مثل این است که در جزیره‌ای متروکه گیر افتاده باشند؛ دلشان می‌خواهد به خانه بروند، اما هنوز نمی‌دانند خانه کجاست؛

روزها کند می‌گذرند، اما سال‌ها به‌سرعت سپری می‌شوند

ناامیدی قدرتی سهمگین است. اگر درست به کار گرفته شود، از ترس نیرومندتر است، از درد جسمانی نیز هولناک‌تر.

فیش از غم‌وغصه‌های مداوم مُرد.

شگفت‌انگیزترین حقیقت دربارۀ از دست دادن والدین این است که حتی لازم نیست دلتان برایشان تنگ شود تا نبودشان را احساس کنید. کارکرد اصلی والدین فقط «بودن» است؛ حضوری خاموش اما ضروری، مانند وزنه‌های تعادل قایق؛ اگر نباشند، بچه واژگون می‌شود.

هنر چیزیه که تو وجود آدم جا نمی‌شه، چیزیه که سرریز می‌شه.

مردم از تنها ماندن نمی‌ترسند، آنچه آن‌ها را می‌ترساند، ترک شدن است.

بهترین چیز درباره نوزادان این است که به ما یادآوری می‌کنند زندگی همچنان ادامه دارد

«انسان بودن یعنی رضایت دادن به اندوهی ابدی!»

«بعضی وقت‌ها این فکر لعنتی که اون دیگه اینجا نیست خیلی اذیتم می‌کنه.»

عجیب است، آدم اسم کسی را که عاشقش است، کمتر از همه به زبان می‌آورد. چون به‌نوعی واضح است که دارم با تو صحبت می‌کنم، که همیشه به تو فکر می‌کنم. مگر قرار است به کس دیگری غیر از تو فکر کنم؟

مردم همیشه می‌گن جوری زندگی کن انگار امروز آخرین روز عمرته. ولی وقتی بچه داشته باشی، می‌فهمی باید طوری زندگی کنی که انگار هر روز، اولین روز زندگی اون‌هاست.

هیچ‌کس نمی‌تواند به این خوبی رابطه و دوستی را به تصویر بکشد، مگر اینکه در کودکی طعم تنهایی را چشیده باشد.