کتاب قبله کعبه زاد (دفتر اول)

‌(وَ كَفَی اللهُ الْمُؤْمِنِينَ الْقِتالَ) (خداوند در جنگ‌ها برای شما کافی است).

روزی امیرالمؤمنین(ع) در مکانی ساده بر تخت حکومت نشسته بود که یکی از اصحاب وارد آنجا شد. او چند خلیفۀ پیش از ایشان را دیده بود که مقید به رعایت رفتارهای زاهدانه نبودند. آن شخص به حضرت گفت: به خدا قسم، تو خلافت را زینت دادی و خلافت چیزی به تو اضافه نکرد. خلافت افتخار می‌کند که به چنین شخصی مزین شده است.

امام باقر(ع) می‌فرماید: «در میان اهل‌بیت(ع) شبیه‌ترین شخص به امیرالمؤمنین(ع)، امام سجاد(ع) است».

«لَوْ أَرَدْتَ هَوَانِي لَمْ تَهْدِنِي…» (خداوندا اگر خواری‌ام را می‌خواستی، مرا هدایت نمی‌کردی)

«إِلَهِي هَبْ لِي كَمَالَ الِانْقِطَاعِ إِلَيْكَ» (معبودا، مرا به نهایت گسستن [از خلق] به‌سوی خودت برسان).

وقتی خبر شهادت امیرالمؤمنین(ع) به امام حسن(ع) رسید، ایشان عمامه یا لباسی مشکی به تن داشت و بر منبر فرمود: «يَا أَيُّهَا النَّاسُ، لَقَدْ فَارَقَكُمْ أَمْسُ رَجُلٌ مَا سَبَقَهُ الْأَوَّلُونَ وَ لَا يُدْرِكُهُ الْآخَرُونَ»؛ دیشب کسی شما را ترک کرد که هرگز از پیشینیان کسی به گَرد پای او نمی‌رسد و از این پس نیز مانند او نخواهد آمد. ای مردم، فرصتِ شما گذشت و علی‌ابن‌ابی‌طالب که در تاریخ نظیر ندارد، از دنیا رفت.

اگر کسی بخواهد موردتوجه امام حسن(ع) قرار بگیرد، باید به اطرافیان خود کرم نشان دهد.

ما علاقه داریم دربارۀ امیرالمؤمنین(ع) گفت‌وگو کنیم، وگرنه معترفیم که گفت‌وگوی ما بیانِ حقیقت ایشان نیست، بلکه سخنانی در حد فهم خودمان است.

«خدایا، گیرم مرا به جهنم ببری و بر آتش صبر کنم، فراق تو را چگونه تحمل کنم؟!»

«اللَّهُمَّ اجْعَلْنِي أَخْشَاكَ كَأَنِّي أَرَاكَ»؛ خدایا به من خشیتی عطا کن که گویا تو را می‌بینم.

در روایت آمده است: «وَ لَوْ کَانَ الْفَضْلُ شَخْصاً لَکَانَ الْحَسَنَ(ع)»؛ اگر همۀ فضایل در چهره و قامت انسانی مجسم شود، آن شخص امام حسن(ع) است.