کتاب فلسفه و رهبران کسب و کار

رهبری صرفاً به‌کارگیریِ درست منابع یا چابک‌سازی فرایندها نیست؛ بلکه گشودن فضایی است برای «حضور» دیگران، برای به رسمیت شناختن آن چیزی که هر آدمی را یگانه می‌کند.

تا زمانی که اطلاعات درون ما محصور است، اتفاق چندانی برایشان نمی‌افتد. تنها با اشتراک‌گذاری، تبادل و دگرگونی اطلاعات و تعامل با دیگران و جهان می‌توانیم چیز جدیدی خلق کنیم. همین خلاقیت است که به زندگی معنا می‌دهد و به هر کدام از ما هویت و هدف خاص خودمان را می‌بخشد تا به آن کسی که می‌خواهیم، تبدیل شویم

گریزی از شایسته‌سالاری نیست زیرا همان‌طور که برخی ملت‌ها، بدون هیچ دلیلی، در مقایسه با دیگران منابع مبادله‌پذیرِ بیشتر و ارزشمندتری دارند، مهارت‌ها و بلندهمتی افراد مختلف نیز با هم متفاوت است.

نیچه زیر پا گذاشتن قوانین را پیش‌نیاز اساسیِ تعریف استانداردهای نوین خلاقیت می‌دانست.

به تعبیر پیتر دراکر، نظریه‌پرداز برجستۀ مدیریت که عصارۀ علم مدیریت را بیان می‌کند، آنچه را نتوانید بسنجید، نمی‌توانید مدیریت کنید.

این گفتۀ اسمیت را بسیار نقل کرده‌اند که «ما شام‌مان را نه از دست‌های نیکوکارِ قصاب یا آبجوساز یا نانوا، بلکه از توجه آن‌ها به منفعت شخصی‌شان طلب می‌کنیم... نه از انسانیت آن‌ها، بلکه از خویشتن‌دوستی‌شان». او این خویشتن‌دوستی را نشانۀ فضیلتِ حسابگری می‌داند.

مارکس دربارۀ چندلایگی هویت فردی درست می‌گوید. جامعه‌شناسان معتقدند ما در زندگی روزمره هویت‌ها یا نقش‌های زیادی می‌پذیریم، مثلاً نقش مادر، مدیر کسب‌وکار، شیمی‌دان، واعظ غیرروحانی و همسر. هر یک از این هویت‌ها با انتظارات رفتاری فرهنگی خاصی همراه هستند که با آرزوها، خواسته‌ها و انگیزه‌های شخصی ما برهم‌کنش دارند و بر احساس ما به خودمان و بر عزت نفس‌مان تأثیر می‌گذارند.

درست همین واقعیت دربارۀ رشد لایه‌های متنوع هویتی ما دلیلی است بر این‌که ما برابر نیستیم و وقتی آزاد باشیم استعدادهای خود را شکوفا کنیم، جامعه لاجرم متنوع و نابرابر می‌شود. بدون سرکوب آزادی و خلاقیت که لازمۀ رشد و شکوفایی سرمایه‌داری و تمدن است، دولت نمی‌تواند افراد را به همگونی تصنعی وادارد.

احترام به خود است که احترام به دیگران و احترام به تنوعی که با خود به جمع می‌آورند را ممکن می‌کند.

ما نیز مانند هر موجود دیگری در عالم برای بقا و پیشرفت به تبادل موفق اطلاعات وابسته‌ایم. اما برخلاف همۀ موجودات و جانداران دیگر روی زمین، ما تنها گونه‌ای هستیم که توانایی‌مان برای انتخاب بین خیر و شر بلای جان‌مان شده است. کارهای بد بسیار آسان‌تر از کارهای خوب و اخلاقی‌اند.

تصمیم‌گیری اخلاقی از آن جهت عملی اخلاقی است که افرادی فضیلت‌مند با در نظر گرفتن ملاحظات وظیفه‌گرایانه و فایده‌گرایانه و با استفاده از تجربه و عقل سلیم برای تشخیص احساسات و عواطف متضاد دخیل در این ملاحظات انجامش می‌دهند.

اگر بخواهیم اخلاقیات را با قانون‌گذاری تحمیل کنیم، مثلاً قانونی وضع کنیم که به زبان آوردنِ هر حرفِ احتمالاً آزارنده‌ای را ممنوع کند، احساس مسئولیت شخصی در قبال اعمال‌مان را، که از مهم‌ترین پایه‌های انتخاب اخلاقی است، تضعیف می‌کنیم. وقتی در انجام دادن یا ندادنِ کاری آزاد نباشیم، دیگر بحث اخلاق مطرح نیست و احتمالاً در سیطرۀ دولتی تمامیت‌خواه یا دینی زندگی می‌کنیم.

بدیهی است که وزن دادن بیش‌ازحد به تجربه‌های گذشته فرصت‌های گسترش مرزها و پیشرفت را بر باد می‌دهد.

فلسفه اساساً دربارۀ آنچه ما آن را حکمت زندگی خوب و معنادار می‌دانیم، «توصیفی» حرف می‌زند. فلسفه هر جا می‌کوشد «تجویزی» باشد، در سراشیبی سقوط به سمت ایدئولوژی یا اصول جزمی می‌افتد.

رهبر کاردان قانون اخلاقی را رواج می‌دهد و به‌شدت به نظم و انضباط پایبند است. همین است که مهار موفقیت در دست اوست. سون تزو، حدود ۵۰۰ قبل از میلاد

معادل انگلیسی واژۀ اخلاق (Ethics) ریشه‌ای یونانی دارد و بر منش والا و ارزش‌های درونی شخص مانند صداقت، شجاعت و وفاداری دلالت می‌کند. اما معادل انگلیسی واژۀ اخلاقیات (Morals) ریشه‌ای لاتین دارد و به معنای آداب فرهنگی یا عرفِ گروهی از افراد است که راهنمای تعامل و روابط آن‌هاست.

برابری یک شخص ناگزیر به بهای از دست رفتن آزادی دیگری تمام می‌شود. این وضعیت نمودی از شکاف سیاسی همیشگی بین آزادی فردی و برابری جمعی است