بریده‌هایی از کتاب فلسفه و رهبران کسب و کار

تا زمانی که اطلاعات درون ما محصور است، اتفاق چندانی برایشان نمی‌افتد. تنها با اشتراک‌گذاری، تبادل و دگرگونی اطلاعات و تعامل با دیگران و جهان می‌توانیم چیز جدیدی خلق کنیم. همین خلاقیت است که به زندگی معنا می‌دهد و به هر کدام از ما هویت و هدف خاص خودمان را می‌بخشد تا به آن کسی که می‌خواهیم، تبدیل شویم

گریزی از شایسته‌سالاری نیست زیرا همان‌طور که برخی ملت‌ها، بدون هیچ دلیلی، در مقایسه با دیگران منابع مبادله‌پذیرِ بیشتر و ارزشمندتری دارند، مهارت‌ها و بلندهمتی افراد مختلف نیز با هم متفاوت است.

رهبری صرفاً به‌کارگیریِ درست منابع یا چابک‌سازی فرایندها نیست؛ بلکه گشودن فضایی است برای «حضور» دیگران، برای به رسمیت شناختن آن چیزی که هر آدمی را یگانه می‌کند.

به تعبیر پیتر دراکر، نظریه‌پرداز برجستۀ مدیریت که عصارۀ علم مدیریت را بیان می‌کند، آنچه را نتوانید بسنجید، نمی‌توانید مدیریت کنید.

نیچه زیر پا گذاشتن قوانین را پیش‌نیاز اساسیِ تعریف استانداردهای نوین خلاقیت می‌دانست.

این گفتۀ اسمیت را بسیار نقل کرده‌اند که «ما شام‌مان را نه از دست‌های نیکوکارِ قصاب یا آبجوساز یا نانوا، بلکه از توجه آن‌ها به منفعت شخصی‌شان طلب می‌کنیم... نه از انسانیت آن‌ها، بلکه از خویشتن‌دوستی‌شان». او این خویشتن‌دوستی را نشانۀ فضیلتِ حسابگری می‌داند.

مارکس دربارۀ چندلایگی هویت فردی درست می‌گوید. جامعه‌شناسان معتقدند ما در زندگی روزمره هویت‌ها یا نقش‌های زیادی می‌پذیریم، مثلاً نقش مادر، مدیر کسب‌وکار، شیمی‌دان، واعظ غیرروحانی و همسر. هر یک از این هویت‌ها با انتظارات رفتاری فرهنگی خاصی همراه هستند که با آرزوها، خواسته‌ها و انگیزه‌های شخصی ما برهم‌کنش دارند و بر احساس ما به خودمان و بر عزت نفس‌مان تأثیر می‌گذارند.

درست همین واقعیت دربارۀ رشد لایه‌های متنوع هویتی ما دلیلی است بر این‌که ما برابر نیستیم و وقتی آزاد باشیم استعدادهای خود را شکوفا کنیم، جامعه لاجرم متنوع و نابرابر می‌شود. بدون سرکوب آزادی و خلاقیت که لازمۀ رشد و شکوفایی سرمایه‌داری و تمدن است، دولت نمی‌تواند افراد را به همگونی تصنعی وادارد.

بدیهی است که وزن دادن بیش‌ازحد به تجربه‌های گذشته فرصت‌های گسترش مرزها و پیشرفت را بر باد می‌دهد.

فلسفه اساساً دربارۀ آنچه ما آن را حکمت زندگی خوب و معنادار می‌دانیم، «توصیفی» حرف می‌زند. فلسفه هر جا می‌کوشد «تجویزی» باشد، در سراشیبی سقوط به سمت ایدئولوژی یا اصول جزمی می‌افتد.