بریده‌هایی از کتاب همه درها را قفل کن

هیچ‌وقت خودم را به‌عنوان یک موجود لطیف در نظر نگرفته بودم؛ شاید یک موجود شکننده که مستعد آسیب است.

ولی تخیل خودش یه راه فراره

بیکاری واقعاً حوصله‌سربر است؛ روح آدم را فرسایش می‌دهد.

چیزی که مردم دربارهٔ فقر نمی‌دانند، این است که تا در شرایط آن قرار نگیرند، نمی‌توانند درکش کنند.

تجربه بهم ثابت کرده که وقتی چیزی برای واقعی بودن، بیش‌ازحد خوب به نظر می‌رسه، یه جای کارش می‌لنگه

برای بهترین‌ها آرزو کن، ولی خودت رو برای بدترین‌ها آماده کن!

تازگی‌ها یاد گرفته‌ام که خیلی توقعم از زندگی بالا نباشد.

مردم متوجه نیستند که چند ساعت از روزشان صرف رفتن سر کار می‌شود؛ صرف آماده‌شدن، رفتن به محل کار، هشت ساعت کار و دوباره برگشتن به خانه. این‌همه ساعت به صورت خودکار و ناخودآگاه می‌گذرد. این اوقات را از یک آدم بگیرند، چیزی نمی‌ماند جز ساعت‌های طولانی و کش‌آمدهٔ روز که منتظری به نحوی بگذرد.

سعی می‌کنم وانمود کنم آن‌قدرها هم که حس می‌کنم، تنها نیستم

مدیرم ترجیح داد به جای عبارت تعدیل نیرو از عبارت لطیف‌تر تجدید ساختار استفاده کند. به هر حال نتیجهٔ هر دو عبارت یک چیز بود: بیکاری من و احتمالاً افزایش حقوق مدیرم!