کتاب کتاب رسان

فرقی نمی‌کند آدم چقدر کتاب خوانده باشد. همیشه تعداد کتاب‌های خوانده‌نشده بیش‌تر است. و این غم‌انگیز است، چون کسی که با علاقه کتاب می‌خواند دوست دارد تمام کتاب‌های خوب را بخواند.

از نظر من هیچ‌چیز زیباتر از زنی در حال مطالعه نیست؛ وقتی غرق در مطالعه می‌شود و تمام اتفاقات دوروبَرش را فراموش می‌کند، چون در واقع جای دیگری است. حرکت مردمک چشم‌هایش، نفس‌های عمیقی که هنگام خواندن بخشی دراماتیک می‌کشد، یا لبخندهایش وقتی چیز بامزه‌ای می‌خواند. خیلی دوست دارم زنی کنارم باشد تا بتوانم کل روز، موقع مطالعه، تماشایش کنم.

به نظرش می‌رسید دنیا هیچ رازی در خود پنهان ندارد که ارزش داشته باشد آدم برای کشفشان بزرگ شود.

هر آدمی به کتاب خاص خودش نیاز دارد، چون آنچه یک نفر از ته دل عاشقش است، برای نفر دیگر کاملاً بی‌اهمیت است.

«می‌دانی، در زندگی اغلب این‌طور است که گاهی آدم خوش است، گاهی نه. تفاوت بین رمانی با پایان خوش و رمانی بدون پایان خوش فقط در این است که آدم داستان را در کدام نقطه تمام کند.»

آن‌قدر آن را با دقت و وسواس کادوپیچ کرد، انگار بخواهد نوزادی را قنداق کند. وقتی کتاب را در دست گرفت، فکر کرد چقدر سبک است. کل یک زندگی داخلش شرح داده شده و فقط چندصد گرم وزن دارد.

لبخند واقعاً زیبایی دارید. قطعاً می‌دانید چارلی چاپلین چه گفته است: ‘روز بدون لبخند، روز ازدست‌رفته است.’ و ما چند صباحی بیش‌تر در این دنیا نیستیم و اجازه نداریم روزمان را از دست بدهیم.»

«شخصیت‌های رمان همیشه زنده هستند. تا زمانی که خوانده شوی، زنده‌ای

موقع بیدارشدن، دوباره خودش را مثل کتابی احساس کرد که چندین ورقش را از دست داده است. در چند ماه اخیر، این احساسش قوی‌تر شده بود و به نظرش می‌رسید که دیگر در کتاب زندگی‌اش، صفحات زیادی وجود ندارد.

من مثل عقربۀ ساعتم. شاید به نظر برسد چنین عقربه‌ای غمگین است، چون همیشه مسیر یکسانی را می‌پیماید و همیشه به همان‌جایی می‌رسد که کار را از آن‌جا شروع کرده است؛ ولی برعکس آن صادق است. عقربه از مسیری که طی می‌کند تا به مقصد برسد، لذت می‌برد؛ از این‌که مطمئن است راه را اشتباه نمی‌پیماید، بلکه همیشه مفید و دقیق است، لذت می‌برد.

هیچ‌کس با مطالعهٔ زیاد روشن‌فکر نمی‌شود. زیاد غذاخوردن هم کسی را طعم‌شناس نمی‌کند. من برای لذت خودم خودخواهانه می‌خوانم، به خاطر عشقی که به داستان‌های خوب دارم، نه برای این‌که دربارهٔ دنیا چیزی یاد بگیرم.

«هر کس از خواندن یک رمان خوب لذت نبرد، چه مرد و چه زن، حتماً آدم تحمل‌ناپذیر و احمقی است.»

چاپ کتاب بهترین شیوۀ کنسروکردن افکار و تاریخ است.

در کتاب‌ها انسان‌هایی وجود دارند که آدم احساس می‌کند با آن‌ها پیوند خورده است؛ چون در آن‌ها سرنوشت‌هایی رقم خورده که با سرنوشت خودشان مشابه است؛ یا دوست دارد سرنوشتی مشابه آن‌ها داشته باشد.

خودش را مثل کتابی احساس کرد که چندین ورقش را از دست داده است.

گروبر پیر همیشه می‌گفت: «مهم نیست آدم چه می‌خواند. مهم این است که بخواند.»