کتاب جهش عظیم

گفته می‌شود انسان عاقل از تجربه‌های خود درس می‌گیرد و انسان دانا از تجربه‌های دیگران.

دیکتاتورها جای خود را به دموکراسی‌ها می‌دهند، اقتدارگرایی راه خود را به سوی پاسخگوبودن عوض کرده است

حکمرانیِ ناشایسته است که کشورها را در فقر نگه می‌دارد. چون حاکمان منابع را می‌دزدند و فرصت‌های اقتصادی را نابود می‌کنند.

جوامعی را که برآیند عمومی رفتارشان درس‌گرفتن از تجربه‌های گذشتهٔ خود باشد، می‌توان جوامع عقل‌محور نامید و جوامعی را که با چشمان باز در پی آموختن از تجربه‌های دیگران هستند، می‌توان در مدار دانایی و تدبیر دسته‌بندی کرد.

هیچ‌یک از کشورهای آسیای میانه در فهرست دموکراسی‌ها قرار ندارند. در خاورمیانه و شمال آفریقا تنها سه کشور به معنای واقعی دموکراسی را پذیرفته و نیمی از کشورهای آفریقایی همچنان غیر دموکراتیک باقی مانده‌اند.

هر جایی که رشد اقتصادی بر مبنای بهره‌مندی از منابع طبیعی بوده (مثل نفت)، درآمدها بیشتر به سمت عدهٔ قلیلی خوش‌شانس (یا مرتبطین سیاستمداران) رفته است. برعکس هر جا که رشد در حوزهٔ کشاورزی و مشاغل بی‌نیاز از مهارت بالا (در تولید یا خدمات) رخ داده، توزیع درآمد در گسترهٔ بیشتری اتفاق افتاده و در نتیجه، برابری بیشتری ایجاد شده است.

آن‌ها به شواهدی دست پیدا کردند که نشان می‌داد شاغل‌بودن بانوان در صنایع اثر شایان توجهی در کاهش دفعات بارداری آن‌ها، ازدواج دیرتر و افزایش ثبت نام دختران در مدارس دارد.

آموزش دختران نقطهٔ کانونی بهبود شرایط افراد، خانواده‌ها و جامعه و اهرمی قدرتمند برای خارج‌شدن از گرداب فقر است.

مادران درس‌خوانده‌تر استعداد بیشتری برای حفظ سلامت خود، ایجاد شرایط بهتر برای آموزش و بهداشت فرزندان، کسب درآمد بالاتر و فرزندآوری کم‌تر دارند.

روزهای حاکمیت دیکتاتوری به سر آمده است.

خارج‌شدن نزدیک به یک‌میلیارد انسان از شرایط فقر مطلق در دو دههٔ گذشته، بی‌شک یکی از موفقیت‌های بزرگ بشر در طول تاریخ است

همهٔ مردم می‌توانند آنچه را که در فکرشان است، بدون ترس بگویند.

آمارتیا سن، برندهٔ جایزهٔ نوبل در کار کلاسیک خود با عنوان توسعه همان آزادی است، توسعه را «فرایند گسترش آزادی واقعی به نحوی که مردم از مزایای آن بهره‌مند شوند»، تعریف می‌کند. او می‌گوید: «توسعه مستلزم حذف عوامل جدی ضد آزادی است؛ یعنی عواملی چون فقر، سرکوب، فقدان فرصت‌های اقتصادی، محرومیت اجتماعی سیستماتیک، غفلت از ظرفیت‌های عمومی و بی‌تحملی و شدت عمل دولت‌های سرکوبگر.»

از دههٔ ۱۹۹۰ تاکنون بیش از یک‌میلیارد نفر از مردم کرهٔ زمین از زندگی در فقر مطلق نجات پیدا کرده‌اند و میانگین درآمد صدهامیلیون نفر انسان ساکن در ده‌ها کشور فقیر، دو برابر شده است. آمار مرگ‌ومیر ناشی از بیماری کودکان سالیانه شش‌میلیون نفر کاهش یافته، جنگ و آشوب تا حد زیادی از کشورها رخت بربسته، امید به زندگی شش سال افزایش پیدا کرده، به تعداد دخترانی که توانسته‌اند به مدرسه بروند، ده‌هامیلیون نفر اضافه شده، نسبت افراد گرفتار در گرسنگی مزمن تقریباً تا نصف کاهش یافته، میلیون‌ها نفرِ دیگر به آب سالم دسترسی پیدا کرده‌اند و...، دموکراسی ــ هر چند ناقص و شکننده ــ در این کشورها دیگر استثنا محسوب نمی‌شود، بلکه به سبکی آشنا و رایج تبدیل شده است.

وقتی پدران بنیان‌گذار آمریکا اعلام کردند که «همهٔ مردم برابر آفریده شده‌اند» در حقیقت، منظورشان «همهٔ مردان سفیدپوست مالک زمین» بود.

جوامعی را که برآیند عمومی رفتارشان درس‌گرفتن از تجربه‌های گذشتهٔ خود باشد، می‌توان جوامع عقل‌محور نامید و جوامعی را که با چشمان باز در پی آموختن از تجربه‌های دیگران هستند، می‌توان در مدار دانایی و تدبیر دسته‌بندی کرد.

ناامیدی دارد جای خود را به امیدواری می‌دهد.

چرا برخی کشورها پیشرفت کردند و برخی دیگر عقب ماندند؟

ناامیدی دارد جای خود را به امیدواری می‌دهد.

امروز در مقایسه با اواخر دههٔ ۱۹۹۰ تعداد کودکان جامانده از تحصیل چهل میلیون نفر کم‌تر شده است. تعداد کودکانی که هر ساله می‌میرند، خیلی کم‌تر شده و آمار مرگ‌ومیر سالیانهٔ کودکان نسبت به بیست‌وپنج سال قبل شش‌میلیون نفر کم‌تر شده است. این‌ها بدین معنی است که همین امروز که شما دارید این صفحه را می‌خوانید، در مقایسه با ۱۹۹۰، هفده‌هزار کودک کم‌تر خواهند مُرد و بیشتر آن‌ها عمر طولانی‌تر، زندگی سالم‌تر و آموزش بیشتر را تجربه خواهند کرد.

یک جنگ هفت ساله می‌تواند کشوری را پانزده درصد فقیرتر کند (۱۸) که جبران آن سال‌ها تلاش و کمی هم بخت و اقبال می‌خواهد.

کولیر و همکاران او نشان داده‌اند که وقتی جنگی پایان می‌پذیرد، چهل درصد احتمال دارد آن کشور در ده سال بعد مجدداً وارد جنگ شود.

دموکراسی فقط انتخابات نیست. دموکراسی به نهادهای پاسخگو نیاز دارد، به پیگیری حقوق اساسی، نظام قضایی کارآمد و کنترل عالی مقامات غیر نظامی بر ارتش

دیکتاتورها جای خود را به دموکراسی‌ها می‌دهند، اقتدارگرایی راه خود را به سوی پاسخگوبودن عوض کرده است، سکتهٔ اقتصادی دارد بهبود می‌یابد و از همه مهم‌تر ناامیدی دارد جای خود را به امیدواری می‌دهد. امید به این‌که مردم می‌توانند با همسایگان خود در صلح و صفا زندگی کنند، والدین می‌توانند نیازهای فرزندانشان را تأمین کنند، کودکان می‌توانند به مدرسه بروند، مراقبت‌های بهداشتی دریافت کنند... و همهٔ مردم می‌توانند آنچه را که در فکرشان است، بدون ترس بگویند.