بریده‌هایی از کتاب تروما

درد عشقی کشیده‌ام که مپرس، زهر هجری که کشیده‌ام که مپرس/ گشته‌ام در جهان و آخر کار دلبری برگزیده‌ام که مپرس/ آن‌چنان در هوای خاک درش می‌رود آب‌دیده‌ام که مپرس/ من به گوش خود از دهانش دوش سخنانی شنیده‌ام که مپرس/ سوی من لب چه می‌گزی که مگوی لب لعلی گزیده‌ام که مپرس/ بی‌تو در کلبه گدایی خویش رنج‌هایی کشیده‌ام که مپرس/ همچو حافظ غریب در ره عشق به مقامی رسیده‌ام که مپرس...

گلچین روزگار عجب خوش‌سلیقه است، می‌چیند آن گلی که به عالم نمونه است. هر گل که بیشتر به چمن می‌دهد صفا، گلچین روزگار امانش نمی‌دهد.