بریده‌هایی از کتاب اندوه مدرسه

ناتوانی دانش‌آموزان در یادگیری درنهایت آن‌ها را در مُغاکی که خودشان هستند محبوس می‌کند. آن‌ها در خودشان زندانی می‌شوند و کسی باید پیدا شود و از این زندان نجاتشان دهد. برای برخی معلمی منجی یافت می‌شود و او را بسان پرستویی که موقع مهاجرت اشتباهی به شیشۀ پنجره برخورد کرده از روی زمین برمی‌دارد و دوباره سمت آسمان پرواز می‌دهد، ولی دانش‌آموزهایی هستند که کسی آن‌ها را سمت آینده پرواز نمی‌دهد و مثل چاله‌های ته باغ که جسد پرستوها در آن‌جا آرام گرفتند، همچون خاطرات تلخ باقی می‌مانند.

این‌همه اشکالات و نواقص که به مدارس نسبت می‌دهند، موجب می‌شود تعداد بچه‌هایی را که همین مدارس از شرّ مشکلات خانوادگی نجات دادند به چشم نیاید؛ معضلاتی چون تعصبات، پیش‌داوری‌ها، تکبرها، نادانی، حماقت، طمع، بی‌تحرکی یا اعتقاد به سرنوشت خویشاوندی.