کتاب ره نامه (جلد بیستم، غرب شناسی)

فرهنگ غربی، فرهنگ مهاجم است؛ هر جا وارد شود، هویّت‌زدایی میکند؛ هویّت ملّتها را از بین میبرد. فرهنگ غربی، ذهنها را، فکرها را مادّی میکند، مادّی پرورش میدهد؛ هدف زندگی میشود پول و ثروت؛ آرمانهای بلند، آرمانهای معنوی و تعالی روحی از ذهنها زدوده میشود. خصوصیّت فرهنگ غربی این است.

در دنیا دو جناح سلطه‌گر و سلطه‌پذیر وجود نداشته باشد؛ این گفتمان نظام اسلامی است؛ این همان پرچمی است که دست شما است.

من تأسّف میخورم که جوانهای ما این قضایا را نمیدانند. وقتی انسان بداند که آنچه امروز از تمدّن و از پیشرفت و از ثروت در بعضی از این کشورها وجود دارد، محصول چقدر خرابکاری و بدعملی و سنگدلی و بی‌انصافی است، آن وقت نسبت به کاری که باید انجام بگیرد، نسبت به وظیفه‌ای که انسان دارد، یک افق دید دیگری پیدا میکند

در آن زمان حکّام فرانسه کاتولیک بودند؛ امّا شازده‌ای از خودشان که از سلسلهٔ «والوا» بود اتّفاقاً پروتستان شده بود. ملکهٔ فرانسه یعنی «کاترین دومدیسی» با صدراعظمش که یک کشیش بود و کاردینال «ریشلیو» نام داشت، نشستند تصمیم‌گیری کردند و یک شب تا صبح هزاران نفر را در شهر پاریس کشتند؛ فقط برای تعصّب مذهبی! الان چند درصد از مردم فرانسه از این قضیّه خبر دارند؟ این قطعه اصلاً از تاریخ حذف شده است؛ نمیگذارند در دنیا منعکس بشود.

اگر مدیریّت علم به دست انسانهای دنیاطلب و قدرت‌طلب و زراندوز و سلطه‌طلب بود، همین میشود که امروز شما در دنیا مشاهده میکنید؛ یعنی علم ابزاری برای استعمار، استثمار، تحقیر ملّتها، اشغالگری و برای ترویج فحشا، سکس و هروئین خواهد شد.

استعمارگران از قرنهای ۱۶ و ۱۷ که وارد سرزمینهای شرق _ از جمله سرزمینهای اسلامی _ شدند، برای اینکه بتوانند کاملاً کمند اسارت را به دست و پای این ملّتها ببندند و آنها را اسیر خود بکنند، شروع کردند آنها را نسبت به گذشتهٔ خود، نسبت به داشته‌های خود، نسبت به مذهب خود، نسبت به آداب خود و نسبت به لباس خود بدبین کردن. اینها عبرت‌آموز است؛ کار به جایی رسید که در زمان اوایل مشروطیّت در این کشور، یک روشنفکر گفت: ایرانی باید از سر تا به پا فرنگی بشود! یعنی دینش را، اخلاقش را، لباسش را، خطّش را، گذشته‌اش را و مفاخرش را کنار بگذارد و فراموش بکند، امّا فرهنگ غربی، آداب غربی، رسوم غربی، تفکّر غربی و روش و منش غربی را بپذیرد!

اروپایی‌ها وقتی خواستند اندلس را از مسلمانان پس بگیرند، اقدامی بلندمدّت کردند. آن روز صهیونیست‌ها نبودند؛ امّا دشمنان اسلام و مراکز سیاسی، علیه اسلام فعّال بودند. آنها به فاسد کردن جوانان پرداختند و در این راستا انگیزه‌های مختلف مسیحی، مذهبی یا سیاسی داشتند. یکی از کارها این بود که تاکستانهایی را وقف کردند تا شراب آنها را به طور مجّانی در اختیار جوانان قرار دهند! جوانان را به سمت زنان و دختران خود سوق دادند تا آنها را به شهوات آلوده کنند! گذشت زمان راه‌های اصلی برای فاسد یا آباد کردن یک ملّت را عوض نمیکند. امروز هم آنها همین کار را میکنند

پیشرفتهای غربی، پیشرفتهایی است که امروز همهٔ دنیا و همهٔ بشریّت دارند از آن رنج میبرند؛ کشورهای عقب‌مانده یک جور، کشورهای پیشرفته یک جور.

تفاوت تبادل فرهنگی و تهاجم فرهنگی در تبادل فرهنگی، هدف، بارور کردن فرهنگ ملّی و کامل کردن آن است. امّا در تهاجم فرهنگی، هدف، ریشه‌کن کردن فرهنگ ملّی و از بین بردن آن است.

ما حاضریم شاگردی کنیم پیش کسی که بلد است آن چیزی را که ما بلد نیستیم؛ امّا دیگر تا ابد که نباید انسان شاگرد بماند. ما باید خودمان استاد بشویم.هیچ ننگمان نمیکند که علم را از غربی‌ها و اروپایی‌ها یاد بگیریم؛ امّا ننگمان میکند که همیشه شاگرد بمانیم. شاگردی میکنیم تا استعداد خود را پرورش دهیم و از درون بجوشیم.

غرب، انسان درست نمیکند؛ آن که انسان درست میکند، آن مکتبهای الهی است؛ مکتبهای توحیدی است که تمام همّ انبیا این بوده که آدم درست کنند.

تمدّن غربی بر پایهٔ ستیز با معنویّت و طرد معنویّت بنا شد؛ این خطای بزرگ کسانی بود که تمدّن و حرکت علمی و صنعتی را در اروپا شروع کردند. به علم اهمّیّت دادند _ این خوب بود _ امّا با معنویّت به جنگ برخاستند؛ این بد و انحراف بود. لذا این تمدّن مادّی و دور از معنویّت هر چه پیشرفت کند، انحرافش بیشتر میشود؛ هم خود آنها و هم همهٔ بشریّت را با میوه‌های زهرآگین خود تلخ‌کام میکند؛ همچنان که تا امروز کرده است.

نفی غرب، به هیچ وجه به معنی نفی فنّاوری و علم و پیشرفت و تجربه‌های غرب نیست و هیچ عاقلی چنین کاری را نمیکند

غرب دارد دنیا را به صورت یک جنگنده، به صورت یک وحشی بار می‌آورد. تربیتِ غرب، انسان را از انسانیّت خودش خلع کرده؛ به جای او یک حیوان آدمکش گذاشته است!

توی روزنامه خواندم که از منابع آمریکایی نقل کرده بود که آمریکا از دههٔ ۴۰ تا دههٔ ۹۰ _ یعنی در ظرف پنجاه سال _ هشتاد کودتای نظامی در دنیا راه انداخته! شما ببینید این کسانی که به قلّه‌های ثروت و فنّاوری و سلاح و ساخت تجهیزات و چه و چه و چه دست پیدا کردند، وحشیگری‌شان این است. آدمکشی برای آنها عادی است؛ به قول خودشان خونسرد! در تعبیرات ادبیّات غربی میگویند فلانی با خونسردی آدم کشت! این نشانهٔ قساوت کامل است.

تهاجم فرهنگیِ بزرگ‌تر این است که اینها در طول سالهای متمادی به مغز ایرانی و باور ایرانی تزریق کردند که تو نمیتوانی؛ باید دنباله‌رو غرب و اروپا باشی. نمیگذارند خودمان را باور کنیم.

و کسی ستم کند که ضعیف و ناتوان باشد.

من تأسّف میخورم که جوانهای ما این قضایا را نمیدانند. وقتی انسان بداند که آنچه امروز از تمدّن و از پیشرفت و از ثروت در بعضی از این کشورها وجود دارد، محصول چقدر خرابکاری و بدعملی و سنگدلی و بی‌انصافی است، آن وقت نسبت به کاری که باید انجام بگیرد، نسبت به وظیفه‌ای که انسان دارد، یک افق دید دیگری پیدا میکند.

در آن زمان حکّام فرانسه کاتولیک بودند؛ امّا شازده‌ای از خودشان که از سلسلهٔ «والوا» بود اتّفاقاً پروتستان شده بود. ملکهٔ فرانسه یعنی «کاترین دومدیسی» با صدراعظمش که یک کشیش بود و کاردینال «ریشلیو» نام داشت، نشستند تصمیم‌گیری کردند و یک شب تا صبح هزاران نفر را در شهر پاریس کشتند؛ فقط برای تعصّب مذهبی! الان چند درصد از مردم فرانسه از این قضیّه خبر دارند؟ این قطعه اصلاً از تاریخ حذف شده است؛ نمیگذارند در دنیا منعکس بشود.

انقلاب ملّت ایران، جهان دوقطبی آن روز را به جهان سه‌قطبی تبدیل کرد و سپس با سقوط و حذف شوروی و اقمارش و پدید آمدن قطبهای جدید قدرت، تقابل دوگانهٔ جدید «اسلام و استکبار» پدیدهٔ برجستهٔ جهان معاصر و کانون توجّه جهانیان شد.

اوّلین کسانی که با موج به اصطلاح مدرنیته مواجه شدند، چه کسانی بودند؟ شاهزاده‌ها، رجال دربار قاجاری و شخصیّتهای متنفّذ سیاسی آن روز. عامّهٔ مردم که خبری نداشتند، علما که اطّلاعی نداشتند و دیگران که چیزی نمیدانستند. اینها هم به جز خیلی افراد معدود، عموماً در مواجههٔ با این فرهنگ و پیشرفتهای غربی مات و مبهوت شدند؛ و نتوانستند ذهن و عقل خودشان را به کار بگیرند و از پیشرفت طرف مقابل، به فکر پیشرفت خود بیفتند. نتیجه چه شد؟ نتیجه این شد که در دوران مشروطیّت و بعد از استقرار آن، روشنفکرهای درجهٔ اوّل ما عقیده‌شان این شد که اگر ایران بخواهد پیشرفت کند، باید از فرق سر تا پا غربی کامل بشود! این، یعنی تقلید محض. و همین طور هم عمل کردند و این روند تا حکومت پهلوی ادامه داشت.

در یک جامعه و در یک نظام اخلاقی‌ای، پول احترام مطلق دارد؛ از کجا آمده؟ مهم نیست... در جوامع غربی _ تقریباً به طور عموم _ از راه استعمار آمده است. ثروتی که انگلستان در قرن هجدهم و نوزدهم به دست آورد و توانست به وسیلهٔ آن ثروت و پول نقد و طلای نقد، سیاست خودش را بر کلّ اروپا و مناطق دیگر سیطره بدهد، به خاطر پولی بود که انگلیسی‌ها از استعمار کشورهای شرقی و عمدتاً شبه‌قارّهٔ هند به دست آورده بودند؛ شبه‌قارّهٔ هند و کشور سیام سابق و بقیّهٔ کشورهای آن منطقه را غارت کردند! شما به تاریخ مراجعه کنید، مطالعه کنید؛ واقعاً در یکی دو کلمه نمیشود گفت که اینها با هند چه کردند؛ انگلیسی‌ها ثروت هند را و ثروت آن منطقه را _ که منطقهٔ بسیار پرثروتی بود _ مثل یک انار آب‌لمبویی فشردند و همه رفت توی خزانهٔ دولت انگلیس و کشور انگلیس تبدیل شد به یک ثروتمند!