بریده‌هایی از کتاب درباره یهود و دروغ هایشان

هرجا که یهودی‌ای را می‌بینید یا صدای تعلیمش را می‌شنوید، به یاد داشته باشید که فقط صدای افعی زهرآلودی را می‌شنوید که با شادی، مردم را مسموم و نابود می‌کند و با همهٔ این‌ها مدعی هستند که کار درست را انجام می‌دهند. از آنان برحذر باشید.

چه کسی می‌تواند به چنین خدایی ایمان یا امید یا محبتی داشته باشد؟ بنابراین، همین خشم الهی دلیلی محکم است که نشان می‌دهد یهودیان بی‌شک ازسوی خداوند طرد شده‌اند، دیگر قوم او نیستند و خداوند نیز دیگر خدای آنان نیست. این امر با آنچه در کتاب «هوشع» (۱:۹) آمده، سازگار است: «او را ’قوم من نیست‘ بنام؛ زیرا شما قوم من نیستید و من نیز خدای شما نیستم.»

اگر ذره‌ای عقل و فهم در وجود یهودیان بود، بی‌شک با خود چیزهایی از این قبیل می‌گفتند «ای خدای بزرگ، چیزی در این میان در ما درست نیست. بدبختی ما بسیار عظیم، بسیار طولانی و بسیار سخت است. خدا ما را فراموش کرده است!» البته، من یهودی نیستم؛ اما واقعاً نمی‌توانم به غضب وحشتناک خداوند دربارهٔ این قوم بی‌اعتنا باشم. اندیشیدن به آن لرزه‌ای از ترس بر جان و تنم می‌اندازد؛ زیرا مدام از خود می‌پرسم خشم جاودان خدا در جهنم نسبت به مسیحیان دروغین و همهٔ بی‌ایمانان چگونه خواهد بود؟

ما تحقق سخنانی را که او در «لوقا» (۲۱:۲۰) گفته است، به چشم می‌بینیم: «هنگامی که دیدید اورشلیم توسط سپاهیان محاصره شده است، بدانید که ویرانی آن نزدیک است... زیرا این‌ها روزهای انتقام هستند... و رنجی بزرگ بر زمین و غضبی سخت بر این قوم خواهد آمد.»

«گوش کن ای یهودی، آیا می‌دانی که اورشلیم، حکومت شما، به همراه معبد و کاهنانتان، بیش از ۱۴۶۰ سال است که ویران شده است؟»

آنچه در کتاب «هوشع» (۱:۹) آمده، سازگار است: «او را ’قوم من نیست‘ بنام؛ زیرا شما قوم من نیستید و من نیز خدای شما نیستم.»

در «لوقا» (۲۱:۲۰) گفته است، به چشم می‌بینیم: «هنگامی که دیدید اورشلیم توسط سپاهیان محاصره شده است، بدانید که ویرانی آن نزدیک است... زیرا این‌ها روزهای انتقام هستند... و رنجی بزرگ بر زمین و غضبی سخت بر این قوم خواهد آمد.»

در اینجا ما بیچاره‌ها، یعنی غیریهودیان (Goyim)، واقعاً تحقیر می‌شویم و در برابر این قوم مقدس، برگزیده، شریف و بسیار بلندمرتبه که صاحب کلام خدا هستند، هیچ به حساب می‌آییم! آنان می‌گویند؛ چنان‌که خودم شنیدم: «به‌راستی، شما در برابر این چه حرفی دارید که خداوند خود با ما بر کوه سینا سخن گفت و این کار را با هیچ قوم دیگری نکرد؟» ما چیزی برای رد این ادعا نداریم؛ زیرا نمی‌توانیم این افتخار را از آنان انکار کنیم. کتاب‌های موسی آمادهٔ اثبات آن هستند و داوود نیز دراین‌باره شهادت می‌دهد؛

اگر خداوند ازطریق پیامبران خود با کلام خویش آنان را توبیخ و تنبیه می‌کرد، با او مخالفت می‌ورزیدند و پیامبرانش را می‌کشتند یا مانند سگی دیوانه، عصایی را که با آن تنبیه می‌شدند، گاز می‌گرفتند. به همین دلیل است که «مزامیر» (۹۵:۱۰) می‌گوید: «چهل سال از آن نسل بیزار بودم و گفتم اینان قومی هستند که دلشان گمراه است و راه‌های مرا در نظر نمی‌گیرند.» موسی خود در «تثنیه» (۳۱:۲۷) می‌گوید: «زیرا می‌دانم که شما چقدر سرکش و لجوج هستید؛ اینک درحالی‌که من امروز در میان شما زنده هستم، به خداوند عصیان کرده‌اید؛ پس، چه رسد به زمانی که من بمیرم!» و در «اشعیا» (۴۸:۴) می‌گوید: «زیرا می‌دانم که تو سرسخت هستی و گردنت مانند تاندونی آهنین و پیشانی‌ات مانند برنج است...»

یهودیان به‌خوبی آگاه‌اند که پیامبران، بنی‌اسرائیل را از آغاز تا پایان به‌عنوان قومی نافرمان و شرور و فاحشه‌ای خبیث ملامت کردند

هرچه فردی یهودی شریرتر باشد، مغرورتر است؛ آن هم فقط، به‌این‌دلیل که یهودی است؛ یعنی شخصی که از نسل ابراهیم است و ختنه شده و تحت‌شریعت موسی قرار دارد. داوود و دیگر یهودیان پرهیزکار، هرگز به‌اندازهٔ یهودیان اصلاح‌ناپذیر امروزی متکبر نبودند. بااین‌اوصاف، هرچقدر هم که شریر باشند، فقط به‌دلیل نسب و شریعتشان، خود را عالی‌ترین سروران و اشراف در برابر ما غیریهودیان می‌پندارند؛ اما همان شریعت آنان را به‌عنوان خبیث‌ترین فواحش و اشرار زیر آفتاب سرزنش می‌کند.

این همان نوع فخرفروشی است که یهودیان در کنیسه‌های خود می‌کنند. خدا را ستایش و شکر می‌کنند که آن‌ها را ازطریق شریعت خود تقدیس کرده و به‌عنوان قومی خاص از دیگران جدا ساخته است. هرچند، خود به خوبی می‌دانند که اصلاً این شریعت را رعایت نمی‌کنند و سرشار از تکبر، حسادت، رباخواری، طمع و انواع بدخواهی‌ها هستند. بدترین تخلف‌کنندگان کسانی هستند که در دعاهایشان خود را بسیار دین‌دار و مقدس نشان می‌دهند. آن‌ها چنان کورند که نه‌تنها رباخواری می‌کنند، بلکه سایر رذایل را نیز مرتکب می‌شوند و حتی می‌آموزند که این حق ازسوی خدا و ازطریق موسی به آن‌ها داده شده است. بدین‌ترتیب، آن‌ها در همهٔ امور دیگر به بدترین شکل ممکن، به خدا افترا می‌زنند؛ بااین‌حال اکنون، وقت پرداختن به این موضوعات را نداریم.

یکی از مسائلی که یهودیان بیش از اندازه به آن می‌بالند و افتخار می‌کنند، تبار و نسبشان است که آن را برترین تبار روی زمین می‌دانند؛ از ابراهیم، ساره، اسحاق، ربکا، یعقوب و دوازده سبط بنی‌اسرائیل و به‌این‌ترتیب، از قوم مقدس اسرائیل. حتی پولس قدیس نیز این را می‌پذیرد، آنجا که در «رومیان» (۹:۵) می‌گوید: “Quorum patres”؛ یعنی «پدران از آنِ ایشان‌اند و مسیح نیز از نژاد آنان است». خود مسیح نیز در «یوحنا» (۴:۲۲) اعلام می‌کند: «نجات از یهودیان است.» به همین دلیل، یهودیان خود را شریف‌ترین و در واقع، تنها قوم نجیب روی زمین می‌دانند.