بریده‌هایی از کتاب کافه ماه کامل

«وقتی آدم خودش رو به‌زور وادار می‌کنه با ترسش مواجه بشه و بعد یه نهٔ سفت‌وسخت می‌شنوه، ممکنه زمین بخوره. اگر ذاتاً اعتمادبه‌نفس بالایی نداشته باشی، سرپا موندن توی این وضعیت کار سختیه.»

چیزی به اسم انقلاب آروم وجود نداره. انقلاب همیشه شبیه مشتیه که به سرت می‌خوره. بعدش هم همه می‌خوان اوضاع به روال سابق برگرده. اما هیچ بازگشتی در کار نیست. وقتی جنگ شروع بشه، دیگه نمی‌تونی مثل قبل زندگی کنی.

هرکاری که توی زندگی کنی، یه روزی به خودت منعکس می‌شه. اگه به کسی آسیب بزنی، بالاخره یه روز به‌سمت تو برمی‌گرده.

«یادتون می‌آد من چی گفتم؟ هروقت احساس می‌کنین گم شده‌این، یه لحظه بایستین. ببینین کجایین. باید یه نگاهی به خودتون بندازین و چیزهایی رو که می‌بینین بپذیرین و بعد قدم بعدی رو بردارین.»

وقتی پای ازدواج وسط باشد، تجربهٔ آدم‌ها زمین تا آسمان با یکدیگر فرق می‌کند. بعضی‌ها نیمهٔ گم‌شده‌شان را پیدا می‌کنند و هر دو خانواده راضی‌اند و به‌سرعت ازدواج می‌کنند. بعضی‌ها هم مدام سر راهشان با سنگلاخ مواجه می‌شوند:

آدم‌هایی که نمی‌توانستند در کودکی از پدر و مادرشان سرپیچی کنند، در بزرگ‌سالی دچار طغیان دیررس می‌شدند.

«اگه می‌خوای نسبت به دیگران رحم داشته باشی، باید اول با خودت مهربون باشی. اگه زیادی درگیر محدودیت‌هایی باشی که برای خودت گذاشته‌ای، درست نمی‌تونی ببینی چی می‌خوای. در عوض، خودت رو رها کن. کسی رو که واقعاً هستی، بپذیر.»

«نمودار تولد به ما می‌گه تقدیرمون چیه، مثل قطب‌نمای وجود ما عمل می‌کنه. برای اینکه راه خودت رو توی این زندگی بشناسی، باید اول از خودت شناخت به دست بیاری. ما اختربین‌ها دوست داریم آدم‌های بیشتری این موضوع رو بدونن.»

برای اینکه راه خودت رو توی این زندگی بشناسی، باید اول از خودت شناخت به دست بیاری.

«آدم‌ها ستارهٔ شب‌های خودشونن، میزوکی. تک‌تکشون.»

«آکاری، خیلی عالیه که تو همیشه این‌قدر تلاش می‌کنی تا کار درست رو انجام بدی. اما زندگی فقط این نیست. گاهی باید بدونی چطور به خودت آسون بگیری.»

زندگی شبیه گیاهه؛ اگه می‌خواین اوضاع خوب پیش بره، باید از ریشه‌ها مراقبت کنین.

اما اگر واقعاً می‌خواستم شانس به من رو کند، باید در این لحظه تا جای ممکن با آسایش و آرامش زندگی می‌کردم و زندگی در گذشته و آیندهٔ احتمالی را دور می‌انداختم.

انقلاب همیشه شبیه مشتیه که به سرت می‌خوره. بعدش هم همه می‌خوان اوضاع به روال سابق برگرده. اما هیچ بازگشتی در کار نیست. وقتی جنگ شروع بشه، دیگه نمی‌تونی مثل قبل زندگی کنی.»

انقلاب همیشه شبیه مشتیه که به سرت می‌خوره. بعدش هم همه می‌خوان اوضاع به روال سابق برگرده. اما هیچ بازگشتی در کار نیست. وقتی جنگ شروع بشه، دیگه نمی‌تونی مثل قبل زندگی کنی.

زندگی شبیه یه فرفرهٔ چوبی سیاه‌وسفیده که اگه با سرعت بچرخونینش، به رنگ‌های زیبایی تبدیل می‌شه. فقط باید تعادل رو رعایت کنین.

می‌دونین وقتی اوضاع سخت یا ناراحت‌کننده می‌شه، گریهٔ حسابی به کارتون می‌آد. آب همه‌چی رو می‌شوره.»

«وقتی توی زندگی زمین می‌خوریم، مهم‌تر از همه‌چیز اینه که خودمون رو بشناسیم؛

«اگه می‌خوای نسبت به دیگران رحم داشته باشی، باید اول با خودت مهربون باشی. اگه زیادی درگیر محدودیت‌هایی باشی که برای خودت گذاشته‌ای، درست نمی‌تونی ببینی چی می‌خوای. در عوض، خودت رو رها کن. کسی رو که واقعاً هستی، بپذیر.»

«آدم‌ها ستارهٔ شب‌های خودشونن، میزوکی. تک‌تکشون.»