بریده‌هایی از کتاب شناخت اختلالات شخصیتی قبل و بعد از ازدواج

تقویت رفتارهایی که مورد پسند ماست همیشه تأثیر گذارتر از نکوهش رفتارهای ناپسند است

حرمت نفس پایین و وابسته بودن ارتباط تنگاتنگی با هم دارند. اگر در روابط خود با دیگران عزت نفس بسیار کمی داشته باشیم، احساس نیاز به جلب رضایت دیگران در ما به مراتب بیشتر خواهد شد. حتی اگر لازمۀ ماندن در این رابطه‌ها چشم‌پوشی از نیازها، آرزوها و حقوق خودمان باشد.

اگرچه نتیجۀ سالها تحقیق نشان می‌دهد تضادها می‌توانند جذب یکدیگر شوند اما در نهایت با افرادی سازگاری بهتری پیدا می‌کنیم که از لحاظ شخصیتی با ما هماهنگ باشند.

خواستن آنچه که نمی‌توان داشت و جذب شدن به سمت چیزی که داشتنش تلاش زیادی را می‌طلبد، جزئی از طبیعت انسانهاست.

کودکی که احساس طرد شدن می‌کند بسیار مستعد آسیب‌های شخصیتی در دوران بزرگسالی است.

زندگی کوتاهتر از آن است که بخواهیم بیشتر وقت خود را صرف غصه خوردن و دست و پنجه نرم کردن با مشکلات کنیم.

در دنیای شخص پارانوئید ترس و عدم اعتماد به همه چیز و همه کس حرف اول را می‌زند. به نظر چنین شخصی حقیقتاً نمی‌توان به کسی اعتماد کرد و همۀ انسانها نیات پلیدی در سر داشته و قصد ضربه زدن به او را دارند. می‌توان گفت تنها یک قانون فکری در زندگی او حکمرانی می‌کند «به هیچ کس اعتماد نکن» قابلیت اعتماد کردن به دیگران در برهه‌هایی از روند رشد این افراد نابود شده است.

اشخاص شکاک (که اصطلاح علمی آن پارانوئید است) می‌توانند خطرناک باشند. اگر جسماً به ما صدمه نزنند، قادرند ضربه‌های روحی شدیدی به ما وارد کنند.

سخت است کسی را دوست داشته باشی که دائماً با همه سر جنگ و ناسازگاری دارد و شما را تهدید به اقامۀ دعوا کرده و از تاوان پس دادن برای گناهی که مرتکب نشده‌اید می‌ترساند در حقیقت نزدیکی عاطفی به شخصیت پارانوئید بسیار دشوار است. او محبت و اشتیاقش را به راحتی به شما نشان نمی‌دهد. خود را به هیچ رابطه‌ای وابسته نمی‌کند و هیچ‌گاه احساسی برخورد نمی‌کند.

بسیاری از آسیب‌های شخصیتی در تجربیات دوران کودکی افراد ریشه دارد که با سوء رفتارهایی از این قبیل مشخص می‌شوند؛ بی‌مهری و بی‌توجهی والدین، تعارض، سوء استفادۀ احساسی و یا رفتارهای مشکل داری که توسط بزرگترها برای کودک الگو می‌شود.

فکر می‌کنم در رابطه‌ام با ریچ هویتم را از دست داده بودم و فهمیدم باید حرمت نفس از دست رفته‌ام را دوباره بسازم

وقتی آدمی برای مقبولیت و پذیرش خویشتن هیچ‌گاه دنیای درونش را نمی‌بیند، به سختی قادر است مستقل از دیدگاه دیگران خودش را بشناسد؛

در تجارب بالینی خود، متوجه می‌شویم که زوجین شیفتۀ کسانی می‌شوند که آنها را از خودشان (یا درست مانند خودشان) می‌دانند (یعنی چیزهایی در معشوقشان می‌بینند که یادآور شخصیت خودشان است).

«رفتاری که در ابتدا عاشقش می‌شویم همان است که در آخر با نفرت از آن یاد می‌کنیم».

شانه خالی کردن از زیر بار مشکلات و مسئولیت کارها را به دوش دیگری انداختن خصوصیت بارز شخصیت ضداجتماعی است

خواستن آنچه که نمی‌توان داشت و جذب شدن به سمت چیزی که داشتنش تلاش زیادی را می‌طلبد، جزئی از طبیعت انسانهاست.

نزدیکان این افراد غالباً آنها را به بدخلقی، خشک و بی‌احساس و عصبی بودن می‌شناسند. تهمت زدن و سرزنش دیگران برای آنها امری عادی است. و در کل خیلی سخت می‌توان با این افراد کار کرد (چه برسد به دوست داشتن آنها!!!).

او حقیقتاً زیبا بود اما در پشت آن ظاهر فریبنده دنیایی کم عمق و پوچ وجود داشت.

وقتی به او متذکر می‌شوید که این رفتارها چه احساس بدی را در شما بوجود می‌آورد، انتظار داشته باشید که او نگاه متعجبی به خود گرفته و با ندامتی ساختگی چنین جملاتی را بیان کند؛ «آه خدای من، اصلاً فکر نمی‌کردم این طوری برداشت کنی. فراموش کرده بودم تو راجع به این قضیه چه قدر حساسی. من به هیچ وجه منظور بدی نداشتم، فقط تصور می‌کردم می‌تونم کمکی کرده باشم». اگرچه در نهایت متوجه تمام این دروغ ها و پشیمانی ساختگی اش خواهید شد

برعکس افراد منزوی (که در فصل‌های ابتدایی این کتاب مورد مطالعه قرار دادیم) شخصیت‌های وحشت زده خواستار برقراری ارتباط هستند اما ترسی که همواره با آنهاست منجر می‌شود از مردم فاصله بگیرند.

وقتی یک فرد بزرگسال از مهارتهای اجتماعی نسبتاً خوبی برخوردار است و در روابطش باهوش و با تجربه است، از این رو به راحتی قادر است در ابتدای دوستی‌هایش آسیب‌های رفتاری خود را پنهان کند.

رفتارگرای معروف بی. اف. اسکینر شهرتش را مرهون این کشف خود می‌باشد: تقویت رفتارهایی که مورد پسند ماست همیشه تأثیر گذارتر از نکوهش رفتارهای ناپسند است.

«اعتماد کنید اما بررسی و تحقیق را فراموش نکنید»

«احساس می‌کنم تحمل درد جسمی به مراتب آسانتر از درد و رنج روحی است که همواره با آن روبرو هستم».

شخصی که مبتلا به اختلال پارانوئید حاد است اگر گمان کند که رئیسش قصد اخراج او دارد و یا همسرش تصمیم به ترک او گرفته با خود فکر می‌کند؛ «چرا من بی‌کار بنشینم و اول از همه من به آنها ضربه وارد نکنم؟»

برای شخصیت‌های ضداجتماعی دو قانون طلایی وجود دارد که تفسیر آنها به این شکل می‌باشد: قبل از اینکه دیگران بدی کنند من به آنها بدی می‌کنم! هر کاری که بخواهم با بقیه می‌کنم!

یکی از نشانه‌های بارز شخصیت نارسیستیک آن است که همواره حق و حقوقی خاص برای خود قائل است و انتظار دارد دیگران او را مستحق توجه و برخوردی ویژه و متفاوت با افراد عادی بدانند. بدون توجه به جزئیات یا شرایط موجود انتظار دارد دیگران امکانات لازم را برای او مهیا کنند (و هر قانونی که در این بین وجود دارد شامل افراد عادی می‌شود، نه او) اگر با وارد شدن به یک رستوران یا برخورد با یک تازه وارد، آن ملاحظه و توجهی را که انتظار دارند نبیند متحیر گشته و ممکن است بسیار خشمگین شود. به عنوان مثال به نظر او هیچ اشکالی ندارد اگر دیر به یک جلسه کاری برسد (دیگران باید منتظر او بمانند) یا اگر در یک کنفرانس میان صحبت دیگران وارد شده و بحث را قطع کند مسئله‌ای ندارد (مطمئناً مطلبی که او قصد بیانش را دارد مهمتر است).

اگر خواستار ماندن در این رابطه هستید باید منتظر باشید تا به تدریج حرمت نفس خود را رو به ضعف و تحلیل رفتن ببینید.

شاید اگر به شخص مبتلا به پارانوئید مانند کودکی ترسیده و زخم خورده نگاه کنید آنگاه میل به انتقام و ضربه زدن به او که در وجودتان شعله می‌کشد را خاموش کنید.

متخصصان بیماریهای روانی از افرادی که به نوع حاد خودشیفتگی دچار هستند به عنوان اختلال شخصیتی نارسیستیک نام می‌برند. شما می‌توانید با توجه به سه نشانۀ اصلی این اختلال به راحتی اشخاص مبتلا را شناسایی کنید: ۱) داشتن حس خود مهم بینی افراطی ۲) تمایل بیش از حد به شنیدن تعریف و تمجید دیگران ۳) عدم توانایی در ابراز همدردی با دیگران یا حتی شنیدن و درک کردن نظرات آنها.