بریده‌هایی از کتاب زندگی و دیگر هیچ

"کدام تیر همیشه در پرواز خواهد بود؟ تیری که به هدف زده باشد.

مدام می‌گفت زمانه چه بدبختی به روزمان آورد.

"کدام تیر همیشه در پرواز خواهد بود؟ تیری که به هدف زده باشد."

اگر متوجه می‌شدم گریه کرده حس درماندگی عجیبی مرا فرا می‌گرفت که اشک به چشمانم می‌آورد

به عطوفتی که در جهان جاری است اندیشیدم، به آن نیکی عمیقی که در اطرافم در جریان بود. به آن همبستگی خوش‌یمن و مبارکی که میان من و همهٔ مخلوقات وجود داشت. آنجا بود که فهمیدم آن مسرتی که در تو می‌جستم مختصِ نهانِ تو نبود بلکه در هرآنچه که مرا در برگرفته بود حضور داشت

هیچ کسی عاشقش نشد و شاید به همین دلیل بود که تا مدت‌ها آن دهاتی‌ای که در مراسم خیریه عاشقش شده بود و سر بر شانه‌اش گذاشته و گریسته بود

بله، زندگی از ما با استعدادتر است. هر لحظه داستانی رو می‌کند.

"کدام تیر همیشه در پرواز خواهد بود؟ تیری که به هدف زده باشد."

از بیدار شدن در صبحِ زود متنفرم. برای من ساعات مسحورکنندهٔ سحر هیچ جذابیتی در برابر شیرینی خواب صبح ندارد.

مسئله این است که ما در تاریکی هستیم. شاید زندگی چیزی کاملاً متفاوت، چیزی عمیق‌ترو پنهان‌تر در کف داشته باشد.

پیتر یکی‌دو دقیقه‌ای صبر کرد، یواشکی نگاهی به این‌سو و آن‌سو انداخت. حالی‌اش شد که فراموش شده. هستی ناچیز او به عنوان آخرین مخفی‌شدهٔ بازی به‌کل نادیده انگاشته شده بود. کسی حتی به دنبالش هم نگشته بود. آن‌ها بدون او راهی پیک‌نیک شده بودند. پیک‌نیکی که برای او تنها دلخوشی آن روز می‌توانست باشد.