کتاب قلعه اوترانتو

دل‌گرم به لبخندت، بادبانِ جسارت را می‌سپارم بی هراس به تندبادِ خیال،

«از ناخرسندی هیچ مردی باک ندارم، آنگاه که زنی درمانده به من پناه می‌آورد.»

حقیقت را بگو، جانت در گرو صداقت توست.» روستایی گفت: «صداقتم برایم از جانم عزیزتر است و هرگز یکی را با تقلب در دیگری نمی‌خرم.»

اشکی خاموش بر صورتش چکید،

می‌توانم آزارها را فراموش کنم، اما نیکی‌ها را هرگز.»

خداوند می‌دهد و خداوند بازمی‌ستاند، نام مقدسش را مبارک بدان و تسلیم اراده‌اش باش.

زندگی جز یک زیارت نیست؛ نباید شکوه کنیم، حتی به‌نجوا، باید از او پیروی کنیم،

با این یقین که لبخندت می‌ارزد آوازه را.

می‌توانم آزارها را فراموش کنم، اما نیکی‌ها را هرگز.

«کسی که بیش از توانش جسارت به خرج نمی‌دهد.»

هوراس والپول۱ در سال ۱۷۱۷ در خانواده‌ای اشرافی در لندن متولد شد. این ادیب، کارشناس هنری، کلکسیونر عتیقه و پژوهشگر علوم مختلف کوچک‌ترین پسر سر رابرت والپول۲، نخست‌وزیر انگلستان، بو

فقط تقوا می‌تواند ما را از خاکی که از آن آمده‌ایم و به آن بازمی‌گردیم متمایز سازد.»

تمام شب، دلش را با رؤیاهای عاشقانه شاد کرد

«اسرار کم‌اهمیت خودم را، اگر روزی رازی داشتم، شاید به شما بگویم، ولی اسرار مادرم را هرگز. گوش‌ها و دیدگان فرزند جز به فرمان والدین نباید باشند.»

برای دل‌باختگان لذتی بزرگ‌تر از این نیست که دربارۀ دل‌دارشان داد سخن بدهند.»

اندرز کشیش‌ها همان‌قدر بر من بی‌اثر است که مویۀ زنان.»

آیا با پیشه‌ات و آوازۀ پرهیزکاریت سازگار است که آشکارا روستایی‌زاده‌ای را میوۀ عشق‌های ممنوعه‌ات اعلام کنی؟»