کتاب علامه

«جز مشهد، کجاست که آدم بتواند درد دلهایش را بگوید، درمان دردهایش را هم بگیرد...؟»

برای آرامش قلب متلاطم دستوری خواست. آقا فرمودند: نشسته یا ایستاده، دست را روی قلب بگذار و سه چهار بار این آیه را بخوان [الَّذِینَ آمَنُوا وَ تَطْمَئِنُّ قُلُوبُهُمْ بِذِکرِ اللَّهِ أَلا بِذِکرِ اللَّهِ تَطْمَئِنُّ الْقُلُوبُ] بعد از آن، اثرش را بارها آزمود.

به حضرت علّامه عرض کرد: «برای رشد معنوی دستورالعمل می‌خواهم.» آقا فرمودند: بهترین دستورالعمل و ریاضت «خوش اخلاقی با خانواده» است.

حضرت علّامه با طمأنینه سؤالات میهمانان را پاسخ می‌داد. شخصی، در میان همان جمع پرسید: «آقا جان، کافیست نماز را آغاز کنم تا فکر و خیالم به هر جایی سرک بکشد. چکار کنم تا هنگام نماز حواسم جمع باشد؟» ایشان فرمودند: «حضوِر قلب در نماز، هدیه‌ای است که به هر کس نمی‌دهند باید برایش زحمت کشید. می‌خواهی قلبت حاضر باشد؟ قبل از نمازها مراقب زبان خودتان باشید. اگر بدانید سکوت، چه آثاری دارد! آنچه که خودم مشاهده کردم را می‌گویم. چهل شبانه‌روز سکوت کنید. سکوتی که همراه با فکر و ذکر حق باشد. فقط به قدر ضرورت سخن بگویید؛ برایتان نورانیّت و صفا حاصل می‌شود.»

تعطیلات تابستان بود، خوابیده بودم بچه ها سر و صدا کردند و از خواب بیدار شدم، غضبناک شدم و بعد از آن ناراحت شدم که چرا من غضبناک شدم، آن قدر گریه کردم تا این که نتوانستم غذا بخورم، راهی تبریز شدم تا سراغ طبیبم بروم. به محضر آقا که رسیدم عرض کردم من حال نماز ندارم، بدون این که به ایشان جریان را بگویم. گفتند: «بی‌خود غضبناک می‌شوی و انتظار هم داری که در نماز حال داشته باشی.»