انسان موجودی تاریخی، عینی و واقعی است، او «در معرض شرایط» است. وجود اصیل و واقعیاش را در تاریخ، در زمان، در زمان خودش ـــ زمان یا دورهای که زمان پدرش نیست ـــ واقعیت میبخشد. این زمان، نه زمان معاصرینش در قاره دیگر و نه حتی در کشوری دیگر است. بدین ترتیب، ما چه وظیفهای داریم که درباره رفتار انسان کلیگویی کنیم؟