بریده‌هایی از کتاب در باب عشق و زیبایی

ظاهراً آدم‌ها وقتی حالشان خوب است توجهی به رنج دیگران ندارند.

وقتی کسی غمگین است به درگاه پروردگار دعا می‌کند، اما ناامیدی و آشفتگی دیوانه‌وار ممکن است کسی را وادارد که حتی به درگاه شیطان پناه ببرد

تا زمانی که کسی باور دارد لایق دریافت عشق دیگران است، احساس می‌کند که زندگی ارزش زندگی‌کردن دارد و دنیا جای فوق‌العاده‌ای است. اما همین آدم به‌محض‌اینکه بفهمد دیگر لایق دوست‌داشته‌شدن توسط دیگران نیست، دیگر زندگی برایش لطفی ندارد. حتی اگر کسی لایق دوست‌داشته‌شدن نباشد تا ابد لایق دوست‌داشتن خواهد بود.

زندگی به‌هیچ‌وجه نمایشی نیست که لحظه‌های هیجان‌انگیز یکی پس‌از دیگری در آن رخ دهند. ما به‌دنیا آمده‌ایم که بیشتر روزهای زندگی‌مان را در میان واقعیتی یکنواخت و سوت‌وکور سپری کنیم.

این طبیعت هر زن جوانی است که تا زمانی که کنار معشوقش است، خانواده‌ای که در آن متولد شده در درجهٔ دوم اهمیت قرار می‌گیرد.

آوازهای غمگین رهایی قلب‌های مالامال از اندوه هستند.

آدم‌ها وقتی حالشان خوب است توجهی به رنج دیگران ندارند

داستان واقعی همیشه از جایی آغاز می‌شود که داستان عاشقانه به پایان می‌رسد. در اغلب فیلم‌ها واژهٔ پایان لحظه‌ای روی پرده ظاهر می‌شود که زوج خوشبخت به هم رسیده‌اند، اما آنچه ما بینندگان می‌خواهیم بدانیم این است که از این نقطه به بعد چه زندگی‌ای در انتظار آن‌هاست. زندگی به‌هیچ‌وجه نمایشی نیست که لحظه‌های هیجان‌انگیز یکی پس‌از دیگری در آن رخ دهند. ما به‌دنیا آمده‌ایم که بیشتر روزهای زندگی‌مان را در میان واقعیتی یکنواخت و سوت‌وکور سپری کنیم.

ظاهراً آدم‌ها وقتی حالشان خوب است توجهی به رنج دیگران ندارند.

ظاهراً آدم‌ها هرچه بی‌مسئولیت‌تر و حقه‌بازتر، احتمالاً در داستان‌گویی بااستعدادتر.

فقط خوشبختی می‌تواند به خوشبختی امید داشته باشد، هرچند ضعیف. بنابراین اگر مجبوریم در این دنیا زندگی کنیم، حداقل باید به آن باور داشته باشیم

زندگی به‌هیچ‌وجه نمایشی نیست که لحظه‌های هیجان‌انگیز یکی پس‌از دیگری در آن رخ دهند. ما به‌دنیا آمده‌ایم که بیشتر روزهای زندگی‌مان را در میان واقعیتی یکنواخت و سوت‌وکور سپری کنیم

«زنانی که فقط با غریزه‌شان زندگی می‌کنند و نمی‌دانند چطور خود را به دست سرنوشت بسپارند، همواره محرک اصلی تراژدی‌ها هستند.»