بریده‌هایی از کتاب نآدمیزاد

آن‌هایی که مرا خوشبخت می‌دانستند، خودشان به‌طور غیرقابل‌مقایسه‌ای از من خوشبخت‌تر بودند.

«می‌گویند فقر که از در وارد شود، عشق از پنجره بیرون می‌رود، اما معمولاً آدم‌ها برعکس متوجه می‌شوند. این جمله به این معنی نیست که وقتی مردی بی‌پول می‌شود، زن‌ها ترکش می‌کنند؛ وقتی مردی بی‌پول می‌شود، خودبه‌خود به فنا می‌رود. دیگر به هیچ دردی نمی‌خورد. خنده‌اش بی‌رمق می‌شود، به‌طرز غریبی بداخلاق می‌شود. و نهایتاً در اوج یأس‌وناامیدی، زن را رها می‌کند.

وقتی مردی بی‌پول می‌شود، خودبه‌خود به فنا می‌رود. دیگر به هیچ دردی نمی‌خورد. خنده‌اش بی‌رمق می‌شود، به‌طرز غریبی بداخلاق می‌شود. و نهایتاً در اوج یأس‌وناامیدی، زن را رها می‌کند.

آدم‌هایی هستند که ترس شدید و بیمارگونه‌شان از آدمیزاد، آن‌ها را به جایی می‌رساند که آرزو می‌کنند با چشمان خودشان، ترسناک‌ترین و مهیب‌ترین هیولاها را ببینند.

چه سطحی‌نگرانه- و چه احمقانه- است: تلاش برای زیبابه‌تصویرکشیدن چیزهایی که فقط در فکر کسی دیگر، زیبا بوده‌اند.