کتاب نآدمیزاد

آن‌هایی که مرا خوشبخت می‌دانستند، خودشان به‌طور غیرقابل‌مقایسه‌ای از من خوشبخت‌تر بودند.

«می‌گویند فقر که از در وارد شود، عشق از پنجره بیرون می‌رود، اما معمولاً آدم‌ها برعکس متوجه می‌شوند. این جمله به این معنی نیست که وقتی مردی بی‌پول می‌شود، زن‌ها ترکش می‌کنند؛ وقتی مردی بی‌پول می‌شود، خودبه‌خود به فنا می‌رود. دیگر به هیچ دردی نمی‌خورد. خنده‌اش بی‌رمق می‌شود، به‌طرز غریبی بداخلاق می‌شود. و نهایتاً در اوج یأس‌وناامیدی، زن را رها می‌کند.

وقتی مردی بی‌پول می‌شود، خودبه‌خود به فنا می‌رود. دیگر به هیچ دردی نمی‌خورد. خنده‌اش بی‌رمق می‌شود، به‌طرز غریبی بداخلاق می‌شود. و نهایتاً در اوج یأس‌وناامیدی، زن را رها می‌کند.

آدم‌هایی هستند که ترس شدید و بیمارگونه‌شان از آدمیزاد، آن‌ها را به جایی می‌رساند که آرزو می‌کنند با چشمان خودشان، ترسناک‌ترین و مهیب‌ترین هیولاها را ببینند.

چه سطحی‌نگرانه- و چه احمقانه- است: تلاش برای زیبابه‌تصویرکشیدن چیزهایی که فقط در فکر کسی دیگر، زیبا بوده‌اند.

آخرین طلب، عشق بود که مرا واداشت به‌سراغ آدمیزاد بروم. با اینکه ترس کشنده‌ای از آدمیزاد داشتم

جامعه جدالی است بین دو فرد، جدالی فوری، جدالی که پیروزیِ آنی در آن تعیین‌کننده است. آدمیزاد هرگز تسلیم آدمیزاد نمی‌شود. حتی برده‌ها هم سعی می‌کنند مقابله‌به‌مثل کنند؛ هرچند ناچیز. آدمیزاد هیچ درکی از راه نجات ندارد مگر در قالب جدالی فوری. آدم‌ها از چیزهایی مثل وظایف نسبت به میهن حرف می‌زنند، اما ماهیت تلاش‌هایشان همواره فردی است، و حتی هنگامی که نیازهای فردی برآورده می‌شود، باز هم همچنان فردیت، مطرح است. غیرقابل‌فهم‌بودن جامعه، غیرقابل‌فهم‌بودن فرد است. اقیانوس جامعه نیست؛ مجموعه‌ای از اجزاست.

آنان که اسیر عقل و تمییز شدند در حسرت هست‌ونیست ناچیز شدند رو با خبر آ تو آب انگور گزین کان بی‌خبران به غوره مِیویز شدند گویند کسانْ بهشت با حور خوش است من می‌گویم که آب انگور خوش است این نقد بگیر و دست از آن نسیه بردار که آوازِدهل‌شنیدن از دور خوش است نیکی و بدی که در نهاد بشر است شادی و غمی که در قضاوقدر است با چرخ مکن حواله کاندر ره عقل چرخ از تو هزار بار بیچاره‌تر است

خدایا، از تو می‌پرسم، اعتمادکردن به دیگران گناه است؟

زندگی انسان مانند رودی جاری‌ست. در یک رودِ جاری چه چیزی برای نگرانی وجود دارد؟ یک درخت بید در ساحل رودخانه...»