کتاب دشمن شدید (جلد ۱)

یاران پیامبر(ص)یک یک دژها را فتح ‌کردند و گاه برای گشودن یک قلعه، ‌روزها جنگیدند. با رسیدن مسلمانان به آخرین قلعه به نام نزار، عملیات متوقف شد. این قلعه در قله کوه بود و دیوار بلندی داشت که در زیر آن خندقی کنده شده بود و عبور از آن ناممکن می‌نمود. پس از تلاش فراوان و نافرجام مسلمانان برای دستیابی به قلعه، پیامبر(ص)پرچم نبرد را به دست علی بن ابی‌طالب(ع)سپرد و آن حضرت پیروزی را برای مسلمانان به ارمغان آورد. او درِ قلعه را با دستان پرتوان خویش کند و آن را سپر قرار داد و بر روی خندق انداخت تا رزمندگان از آن عبور کنند!

خداوند در قرآن درباره یهود میفرماید: «لَتَجِدَنَّ أَشَدَّ النَّاسِ عَدَاوَةً لِّلَّذِينَ آمَنُواْ الْيَهُودَ وَ الَّذِينَ أَشْرَكُواْ؛ دشمن‌ترين مردم نسبت به کسانی که ايمان آورده‌اند، يهود و مشرکان را می‌يابی.»

انسان‌ها بیش از آنکه نیازمند علم باشند، به تجربه نیاز دارند. جایگاه علم در ذهن است و هنوز اثر خودش را نشان نداده، ولی تجربه، علم جریانیافته‌ای است که اثرش را نشان داده و تاریخ راه دسترسی به این تجربه است

یهود در داخل شهر به افرادی که در سر راه خود می‌دیدند، تعرض میکردند. این اوج خیانت یهودیان و سوء استفاده آنان از رأفت پیامبر اسلام(ص)بوده و از عمق کینه آنها به اسلام حکایت داشت. پیامبر(ص)فرمود: رفت و آمدکنندگان مسلح باشند. زن‌ها را نیز در قلعه‌هایی جمع کردند و حسان بن ثابت را که از شاعران بزرگ آن عصر بود، به نگهبانی از آنان گماشتند. در یکی از روزها، مردی یهودی به قصد تعرض،‌ در اطراف یکی از این قلعه‌ها میگشت؛ صفیه، عمه پیامبر(ص)به حسان گفت: از ما دفاع کن. حسان گفت: من به جبهه‌ نرفتم تا نجنگم. من مرد جنگ نیستم. صفیه شمشیر حسان را گرفت و آن یهودی را به هلاکت رساند!

خدای متعال از ابتدا به موسی(ع)نفرمود عصایت را به دریا بزن تا راه باز شود تا بنی‌اسرائیل به این نکته پی ببرند هنگامی که همه راه‌های طبیعی در نظرشان بسته است، خدا می‌تواند راهی جدید در مقابلشان بگشاید. به عبارت دیگر، هدف خداوند جلب توجه آنها به قدرت و لطف الهی بود.

گرچه برخی تعریف اصطلاحی تاریخ را علم به حوادث گذشته بشری دانسته‌اند اما واقعیت این است که این نگاه به تاریخ، نمی‌تواند در حال و آینده جوامع، مفید و مؤثر باشد. در حقیقت، تاریخ، علم به وقایع درس‌آموز و عبرت‌انگیز گذشته و قوانین و سنن الهی حاکم بر آن وقایع است تا از آن وقایع و عوامل، درس و عبرت گرفته شود و وضعیت موجود و آینده در جهت مطلوب تغییر یابد. این نوع نگاه به تاریخ، بصیرت‌افزا و راه گشای افراد و جوامع بشری است؛ به طوری که هیچ‌گاه، کهنه نمی‌شود و در گذشته، باقی نمی‌ماند. در این رویکرد، گذشته چراغ راه آینده قرار می‌گیرد.

وَ إِذْ يَقُولُ الْمُنَافِقُونَ وَ الَّذِينَ فِي قُلُوبِهِم مَّرَضٌ مَّا وَعَدَنَا اللَّهُ وَ رَسُولُهُ إِلَّا غُرُورًا وَ إِذْ قَالَت طَّائِفَةٌ مِّنْهُمْ يَا أَهْلَ يَثْرِبَ لَا مُقَامَ لَكُمْ فَارْجِعُوا وَ يَسْتَأْذِنُ فَرِيقٌ مِّنْهُمُ النَّبِيَّ يَقُولُونَ إِنَّ بُيُوتَنَا عَوْرَةٌ وَ مَا هِيَ بِعَوْرَةٍ إِن يُرِيدُونَ إِلَّا فِرَارًا؛ زيرا منافقان و آنهايی که در دل‌هايشان بيماری است، می‌گفتند: خدا و پيامبرش جز فريب، به ما وعده‌ای نداده‌اند و گروهی از آنها گفتند: ای مردم يثرب، اينجا جای ماندنتان نيست، بازگرديد و گروهی از آنها از پيامبر رخصت طلبيدند. میگفتند: خانههای ما را حفاظی نيست. خانه‌هايشان بی‌حفاظ نبود، میخواستند بگريزند.

شیطان برای فریب آدم (ع)، خوردن از میوه آن درخت را به یک ارزش تبدیل کرد و بی‌تجربگی آدم (ع) در باور این فریب، برای شیطان بسیار کارساز بود. بیهوده نیست که خداوند متعال، داستان خلق را از آغاز نقل می‌کند. آنچه باعث می‌گردد از مرز عبودیت آسان، به مرز عبودیت دشوار وارد شویم، بی‌تجربگی است. هر کسی که در این عالم از تجربه‌ها بهره برد، عبودیتش آسان خواهد بود و هر کس به تجربه‌ها بی‌توجهی کند، عبودیتش سخت‌تر می‌شود

عالمان یهود از این فرقه بودند. قشریگری و پایبندی به ظواهر، آنان را چنان در خود غرق کرده بود که دل و دیده‌شان را کور ساخته بود. مسیح(ع)از اینان رنج بی‌حساب کشید و همواره آنها را مدعیان دینداری، مارهای خوش خط و خال، ریاکاران و دنیاطلبان زاهدنما خطاب میکرد. آنها ظاهری دینی داشتند، اما در باطن ایمان نیاورده‌ و به فرمان‌های خداوند در تورات عمل نمیکردند

آنگاه از آنجا فاصله گرفت و به سایه‌ای روی آورد و گفت: «رَبِّ إِنِّي لِمَا أَنزَلْتَ إِلَيَّ مِنْ خَيْرٍ فَقِيرٌ؛ ای پروردگار من، من، به آن نعمتی که برايم می‌فرستی نيازمندم.» آری، او خسته و گرسنه بود و فشار گرسنگی، تاب و توانش را ربوده بود. با این حال، بسیار مؤدبانه از خداوند تقاضای غذا کرد.

بگو اگر پدران و فرزندان و برادران و همسران و طايفه شما و اموالي كه به دست آورده‌ايد و تجارتي كه از كساد شدنش بيم داريد و مساكن مورد علاقه شما، در نظرتان از خداوند و پيامبرش و جهاد در راهش محبوب‌تر است، در انتظار اين باشيد كه خداوند عذابش را بر شما نازل كند و خداوند جمعيت نافرمان را هدايت نمي‌كند.

به جز خدا، همه محدودند و از توسعه وجودی آنها به کمال تعبیر میشود. این کمال فقط از صاحب کمال، اعطا میشود که اولاً و بالذات، خدای متعال است؛ زیرا وجودش بی‌نهایت است. همه موجودات محدودند و تلاش می‌کنند توسعه وجودی بیابند و به کمال برسند. از این‌رو چون صاحب کمال، خدای متعال است، هر موجودی که با او ارتباط بگیرد، به اندازه ارتباطش به کمال می‌رسد. در این مسیر تسبیح و تقدیس خداوند متعال، سبب کمال انسان است؛ زیرا سبب می‌شود با خدا ارتباط برقرار کند و کسب کمال هم در برقراری ارتباط با خدای متعال است. بنابراین هر موجودی به اندازه‌ای که با خدای متعال ارتباط برقرار کند، به کمال و توسعه وجودی می‌رسد.

عصا کنایه از دنیاست. خداوند می‌فرماید همین دنیایی را که دستت است، بینداز و به آن اعتماد نکن. اگر به آن اعتماد کنی، اشتباه کرده‌ای. موسی(ع)عصا را انداخت و باطن دنیا برای او مشخص شد؛ ماری وحشتناک. خداوند به موسی(ع)فهماند اگر در این دنیا با من نباشی، این مار نابودت می‌کند. اما اگر در دنیا با من باشی، مار در دست تو به همان عصا تبدیل می‌شود.

امت برگزیده‌اش، آوارگی را به مثابه یک نعمت الهی عطا کرده است و این مسئله که همه آن را ضعف ما پنداشته‌اند، در واقع قوت ما بوده است. آوارگی، اکنون ما را در آستانه سلطه جهانی قرار داده است.

آنان اقتضائات حرکت پیامبر(ص)را کاملاً‌ می‌شناختند و می‌دانستند ادامه‌دهندگان حرکت پیامبر اکرم ص، یعنی ائمه(ع)و شیعیان، مانعی بر سر راه آنان هستند. وجود شیعیان در خاورمیانه، مشکلی است که باید با تدبیری قوی حل شود. کوچکترین اشتباه درباره نیل تا فرات، موجب می‌شود یهودیان و صهیونیستها همه چیز را از دست بدهند. جهانی شدن باید از قدس آغاز شود و راهی جز این ندارد. پس قدس برای یهود موضوعیت دارد و اگر آنان بر قدس مسلط شوند، قفل دنیا گشوده خواهد شد. اینان در پی حاکمیت شکل یافته هستند.

امیرالمؤمنین، علی(ع)فرمودند: «أیها الناس لاتستوحشوا فی طریق الهدی لقله اهله؛ ای مردم، مبادا در راه هدایت، از شمار اندک رهروان هراسان شوید.»

پوشیدن لباس به دو دلیل حیا و محافظت از گرما و سرما است.

امیرالمؤمنین، علی(ع)فرمودند: «أیها الناس لاتستوحشوا فی طریق الهدی لقله اهله؛ ای مردم، مبادا در راه هدایت، از شمار اندک رهروان هراسان شوید.»

اصلی‌ترین هدف قرآن از نقل داستان‌های تاریخی، عبور دادن انسان از گذرگاههای تاریک و ترسناک و رساندن او به روشنایی، هدایت و سعادت است. با خواندن داستان‌های قرآن و عبرت‌گیری از سرگذشت پیشینیان، پرده‌های غفلت از مقابل چشمان کنار خواهند رفت.

انسان می‌تواند با تأمل در راهی که گذشتگان رفته‌اند و نتایجی که آنان بدان رسیده‌اند، راه‌های پیش‌ رو را بشناسد و راه رفته را دوباره نپیماید. تاریخ، کوره‌راه‌ها را برای ما مشخص ساخته است تا به بن‌بست نرسیم. بنابراین، با دانستن تاریخ، راه رفته و خطرناک گذشتگان را دوباره نخواهیم پیمود.

شیطان به اندازه‌ای بر آدمیان چیره شده بود که امیدی به هدایت آنها نبود. اگر امید به هدایت مردمی منقطع شود، خداوند با عذاب خویش، زمین را از آنها پاک خواهد ساخت.

جامعه‌شناسی امروز غرب، بر خلاف قرآن، عقیده دارد که زندگی بشر با جهل و بت‌پرستی آغاز شده و خدا معلول ترس بشر از عوامل طبیعی است. همین ترس، او را به پناه بت‌ها کشانده و گاه درخت یا کوه یا ستاره‌ای را از ترس عذاب‌های آسمانی یا به طمع نزول نعمت پرستیده است. او پس از اینکه آگاه‌تر شد، از بت‌پرستی به زنده‌پرستی و از آن به غیب‌پرستی و سپس به خداپرستی روی آورد! این دیدگاه جامعه‌شناسان غرب، بر خلاف چیزی است که خداوند از سیر آفرینش بیان می‌کند. آنچه بشر را دچار جهل و شرک کرده، دوری از نقطه آغاز و فاصله گرفتن از خط انبیاء است.

برخی افراد با تلاش‌های یهودیپسندانه، یهود را یاری میکردند؛ مانند میانجیگری برای آزادی اسیران جنگی یهود. ولی برخی دیگر ماهیت خویش را آشکار نکردند. این افراد کوشیدند در بین مسلمانان محبوبیت به دست آورند تا مردم آنها را در کنار و در حد پیامبر(ص)مورد توجه قرار دهند و بعد از ایشان در سیستم حکومت وارد شوند. به عبارت دیگر یهود با توجه به تجربه انحراف‌گری در مسیحیت، انحراف در اسلام را از زمان حیات پیامبر(ص)آغاز کرد.

سپاه پیامبر(ص)یک یا دو اسب با خود آورده بود. هر چند نفر یک شتر داشتند و چون صد کیلومتر راه در پیش بود، به نوبت سوار آن میشدند. بیش از سه چهارم سپاه شمشیر نداشتند و به دلیل مشکل مالی،‌ با خود چوب آورده بودند.

در عملیات مشرکان بر ضد پیغمبر(ص)باید سرنخ‌های توطئه یهود را در مکه بجوییم. این امر، در جنگ احد و خندق روشن بود، اما در جنگ بدر باید بسیار دقت کرد تا سرنخ را یافت.

برای اینکه مردم بعد از رسول الله(ص)به دنبال امیرالمؤمنین(ع)نرفتند، نمی‌توان گفت رسول الله(ص)ایشان را معرفی نکرده بود یا اینکه مردم علی(ع)را نمیشناختند و یا اینکه مردم رسول الله(ص)را قبول نداشتند؛ بلکه نفوذ سازمان نفاق سبب شده بود مردم برخی را به موازات رسول الله(ص)قبول داشته باشند. این افراد حق را از مسیرش منحرف کردند، بدون اینکه مردم حساسیتی نشان دهند.

در بسیاری از جوامع که رسانه‌های آزاد پرسشگر تبلیغ می‌شود، در عمل می‌بینیم که صهیونیست‌ها و زرسالاران مادیگرا همه جایگاه‌های قدرت را در اختیار دارند و پرسشگری مردم و رسانه‌ها، دو هدف عمده را پیگیری میکند: ۱- دلخوشی مردم به وجود آزادی در جامعه؛ ۲- مشغولیت‌های کاذب و سرگرم کردن نیروی عظیمی از اجتماع به پرسش‌های بیمورد و غیرضروری. البته در تمام کشورهای جهان، خط قرمزهای شدیدی وجود دارد. وجود قانون ممنوعیت پرسش درباره هولوکاست (یهودیسوزی) در بسیاری از کشورهای غربی، مؤیدی قوی بر ادعای ماست.

یهود و مشرکان را شدیدترین و دشمن‌ترين مردم نسبت به کسانی که ايمان آورده‌اند، می‌يابی. پس از یهود و مشرکان، منافقان و دیگر دشمنان هستند که باید شناسایی و شناسانده شوند.

پیام داستان‌های قرآن در همه جا این است: رفتن و جوشیدن و کوشیدنِ همه چیز و همه کس در راه هدایت، بر مدار طبیعت و تکالیف طبیعی. رسیدن یا نرسیدن، مقوله‌ای دیگر است که از ارزش رسالت و هدف نمیکاهد

تاریخ، ناقل تجربه است، نه قابل تجربه