کتاب پوپر (مختصر و مفید)

اگر بخواهيم انسان بمانيم، فقط يک راه وجود دارد، و آن ورود به جامعۀ باز است.

علم امري شگفت‌انگيز است. بااين‌حال ما چيزي نمي‌دانيم […] پيشرفتِ علمي يعني يافتنِ خطاها و جايگزين کردن چيزي بهتر، يعني فرضيه‌اي بهتر.

هميشه فقط يک راهِ نزديک‌تر شدن به حقيقت مي‌تواند وجود داشته باشد و وجود خواهد داشت. چون فضا و زمان' بیکران است، ما انسان‌ها هرگز نمی‌توانیم ابعادِ بیکرانِ گیتی را به‌طورِ کامل اندازه‌گیری کنیم یا حتی توضیح دهیم. بلکه فقط می‌توانیم به حقیقت نزدیک‌تر شویم. بنابراین، حدس‌های ما با گذشتِ زمان بهتر می‌شوند:

ادعايِ تاريخيِ مارکس مبني‌بر اينکه بايد به سوسياليسم رسيد، بسيار تأثيرگذار بود […]. اين ادعا به اين نظر انجاميد […] که مخالفانِ سوسياليسم مجرماني خطرناک‌اند.

اگر کساني مانندِ هگل و مارکس هدفي براي تاريخ پيش‌گويي مي‌کنند، اين کار خودبه‌خود به معنايِ پايانِ جامعهٔ باز است. زيرا، به گفتهٔ پوپر، با توجه به اين پيش‌گويي ديگر نمي‌توان سير و تحولاتِ بعدي را نقد کرد يا تغيير داد. هر پيشنهاد، هر انديشه، و هر کنش فقط با اين ملاک سنجيده مي‌شود که آیا درخدمتِ هدفِ نهایی، برای مثال جامعهٔ بی‌طبقه، است یا نیست.

اگر فیلسوفانِ آلمانی با مسئولیتِ فکریِ خود آشنا بودند، ایدئولوژیِ نازیسم امکان‌پذیر نبود.

طبیعت و ذهن هرگز نمی‌توانند با یکدیگر هماهنگیِ کامل داشته باشند.

لازم است که فرزندانِ خود را تشویق کنیم که با روشِ قیاسی پرسش‌هایِ جسورانه مطرح کنند، حتی نظریه بسازند و با روشِ آزمون‌وخطا به‌دنبالِ پاسخ بگردند. اگرچه آن‌ها در این کار با شکست و ناکامی روبه‌رو می‌شوند، اما یاد می‌گیرند که خودشان فکر کنند. نتیجه‌گیری: رشد و شکوفاییِ آزادانهٔ کودکان و بسطِ مداومِ علم مستلزمِ فرضیه‌هایِ جدید و ابطالِ آن‌هاست.

بزرگ‌ترين انقلاب‌هايِ اخلاقي و فکريِ تاريخ ما […] تلاشِ انسان‌هايِ گمنام و بي‌شمار […] براي رهايي از حاکميتِ اقتدار و تعصب است. تلاشِ آن‌ها براي ايجادِ يک نظامِ بازِ اجتماعي است.

ما هرگز نمي‌توانيم به آن به‌اصطلاح معصوميت و زيباييِ جامعۀ بسته بازگرديم. [...] بازگشت به وضعِ طبيعيِ آرام و بي‌دغدغه ممکن نيست. اگر به عقب بازگرديم، بايد اين راه را تا آخرِ برويم - مجبوريم دوباره به جانوري درنده تبديل شويم.

پوپر ناسيونال‌سوسياليسم [= نازیسم] را بازگشتی خطرناک به درنده‌خوییِ جامعهٔ قبیله‌ای می‌داند. ناسیونال‌سوسیالیسم نمونه‌ای از تلاش برای ایجادِ جامعه‌ای بسته مبتنی‌بر هم‌خونی، ملت‌پرستی و مبارزهٔ جمعی با دیگرِ قوم‌ها و نژادها بود. بنابراین، باید بیدار و هوشیار باشیم و از آرمان‌هایِ جامعهٔ باز حمایت کنیم: جوامعِ باز، که در آن زندگي مي‌کنيم، بهترين و آزادترين و عادلانه‌ترين و خودنقادترين و اصلاح‌پذيرترين جوامعي هستند که تاکنون وجود داشته‌اند.

بکوشيد جهان را […] جايي زيبا ببينيد، جايي مانندِ باغ که مي‌توان آن را بهتر کرد و در آن گل و گياه پرورش داد. سعي کنيد مانندِ باغباني پرتجربه فروتن باشيد […]، زيرا او مي‌داند بسياري از تلاش‌هايش شکست خواهند خورد.

درواقع بزرگ‌ترين خطر به‌نظرِ من بدبيني است […]. البته دنيايِ کنوني دنيايِ بدي است، زيرا دنيايِ بهتري وجود دارد و زندگي نيز ما را به‌سويِ جست‌وجويِ دنيايي بهتر سوق مي‌دهد. ما بايد به اين جست‌وجو […] همچنان ادامه دهيم.