بریده‌هایی از کتاب بی استرس

حجم افکاری که می‌تواند در هریک از روزهای معمولی زندگی باعث ایجاد استرس شود، بسیار بیشتر از تهدیدات جسمانی اجداد ما حتی در وحشی‌ترین محیط‌هاست.

چیزی که باعث می‌شود من احساس ناامنی کنم، ممکن است باعث شود تو احساس آزادی کنی.

یادت باشد! ما اغلب نه به‌خاطر اتفاقی که در زندگی‌مان دارد می‌افتد، بلکه بابت چیزی که می‌ترسیم در آینده اتفاق بیفتد، مضطرب هستیم.

استرس در دنیای امروزی اغلب با یک فکر شروع می‌شود.

استرس به‌آرامی توانایی ما برای احساس‌کردنِ شادی را از بین می‌برد

آخرین بار چه وقت با این فکر از خواب بیدار شدی که امروز اولویتم این است که در تمام روز احساس آرامش کنم؟

خیلی از عوامل تنش‌زای کوچک وقتی روی هم جمع شوند، بالاخره وزن تحمل‌ناپذیری پیدا می‌کنند.

این اتفاقات زندگی نیستند که ما را تحت فشار و استرس قرار می‌دهند؛ بلکه نحوهٔ برخورد ما با این اتفاقات است که باعث استرس می‌شود

ما زنده می‌مانیم، درحالی‌که استرس به‌آرامی توانایی ما برای احساس‌کردنِ شادی را از بین می‌برد

هرچه بیشتر از مغز برای شکایت استفاده کنی، در شکایت‌کردن بهتر می‌شود و در حل مشکل بدتر. هرچه بیشتر متنفر باشی، در متنفرشدن بهتر می‌شوی و دوست‌داشتن برایت سخت‌تر می‌شود.

یادت باشد! وقتی بدانیم میلیاردها نفر در تجربهٔ آسیب روانی با ما هم‌درد هستند، حالمان کمی بهتر می‌شود. اگر آن‌ها توانسته‌اند زنده بمانند و بهبود پیدا کنند، تو هم می‌توانی.

اگر چیزی تو را می‌ترساند، اجازه نده مغزت درباره‌اش اغراق کند

درک اینکه دنیا همیشه آن چیزی نیست که امیدوار بودیم باشد، ما را چابک‌تر می‌کند.

اغلب متوجه خواهی شد که سخت‌ترین دوران‌های زندگی تو را به فردی که امروز هستی، تبدیل کرده است. وقتی با موقعیت سختی مقابله می‌کنیم، عوض می‌شویم. ما این قدرت را پیدا می‌کنیم که درصورت بروز دوبارهٔ آن موقعیت به‌راحتی با آن مقابله کنیم.

بپذیر که زندگی، دیر یا زود، ناگزیر یک آسیب روانی را بر ما وارد می‌کند

این قول را به خودت بده، همین‌جا و همین‌الان. رسیدن به نتیجهٔ مطلوب ارزش عزم و تعهد را دارد.

یادت باشد! ما اغلب نه به‌خاطر اتفاقی که در زندگی‌مان دارد می‌افتد، بلکه بابت چیزی که می‌ترسیم در آینده اتفاق بیفتد، مضطرب هستیم.

یادت باشد! تنشی که احساس می‌کنیم، بیشتر ذهنی است. افکار در مغز اتفاق می‌افتند، نه در دنیای واقعی.

شکی نیست که استرس از همان دوران غارنشینی انسان بر ما تأثیر گذاشته، اما تفاوت در این است که استرس قبلاً باعث می‌شده اجداد ما در شرایط بحرانی دوام بیاورند؛ اما حالا در تمدنی که ما ساخته‌ایم، همان استرس به قاتل خاموش سلامتی، شادی و رفاه ما تبدیل شده است.

ما چگونه احساساتمان را خفه می‌کنیم و مدام می‌کوشیم درد را کرخت کنیم تا دوباره روی پاهایمان بلند شویم و به حرکت در صحنهٔ نمایش زندگی ادامه بدهیم

مغز ما تحت‌تأثیر ترس و نگرانی‌های خودساخته‌اش در تمام ابعاد زندگی دنبال تهدیدها می‌گردد و هرچیزی را به دنبالش باشی، به احتمال قوی پیدا خواهی کرد.

یادت باشد! ما به‌خاطر آنچه دنیا نصیبمان می‌کند افسرده نمی‌شویم؛ بلکه این طرز فکرمان دربارهٔ اوضاع دنیا و زندگی است که ما را افسرده می‌کند.

به قول کارل یونگ: «مادامی که ناخودآگاه را آگاه نکنی، ناخودآگاهت زندگیِ تو را هدایت می‌کند و تو آن را سرنوشت می‌نامی.»

اگر چیزی تو را می‌ترساند، اجازه نده مغزت درباره‌اش اغراق کند. سؤال کن که آیا آنچه تو را می‌ترساند، واقعاً به همان اندازه بد است که فکر می‌کنی؟

احتمالاً فهمیده‌ای که زبان ذهنی ما معمولاً از بیان و کلامِ تندترین منتقدان ما تقلید می‌کند.

این اتفاقات زندگی نیستند که تو را تحت‌فشار قرار می‌دهند، بلکه روش مواجههٔ تو با این اتفاقات باعث استرس می‌شود.

مطالعات نشان می‌دهد که نگاه‌کنندگان مداوم (کسانی که گوشی‌های خود را چندین بار در ساعت نگاه می‌کنند) بیست درصد بیشتر از افرادی که این کار را نمی‌کنند، احساس استرس و اضطراب می‌کنند.

استرس فقط نتیجهٔ نگرانی بابت تهدیدهای آینده نیست، بلکه ناشی از نگرانی دربارهٔ توانایی ما در مقابله با آن تهدید است که باز هم ضربهٔ کاری دیگری از مُشت آهنین استرس است.

کمبود خواب فعالیت بادامک مغز را افزایش می‌دهد و همان‌طور که پیش‌تر گفتیم، بادامک مسئول تشخیص زودهنگام تهدیدهاست. بادامک فعال بیشتر روی موارد منفی تمرکز می‌کند و در نتیجه همه‌چیز سخت‌تر به نظر می‌رسد.

یادت باشد! استرس بی‌دلیل، طولانی‌مدت و مهارنشده قطعاً مثل بیماری عمل می‌کند.